KaLBeNuR

...

2009-08-11T01:26:00.002+02:00

kendime giderken içimi dağıtmış biriyim
yani bıraktıklarınızla beslenen kuş

bembeyaz karın üzerinde bembeyaz bir düş
gelinciğin rengidir öyküm

çığlığı martının baharını yutmuş

kendinden çıkışlarını ihanetiyle geciktiren derviş

bilirsinizher dervişin zikrinde bir çocuk vardır haylaz

ve her çocuğun uykusudur biraz da hüzün
ellerimi yaktım su içerken

yeryüzümde gökyüzü yaraları!
bir savaş durumunun söz diziminde

bütün korkularım

rüyalarım bütün

aşkın elifte kanayan yarası
sırtımda bir başkasının duası

inni küntüm minezzalimin
…
murat çelik

2009-07-25T00:04:00.003+02:00

az diye çok sevdiğini vermeyen, vermek için çok olmasını bekliyorsa, daha az sevdiğinden, belki hiç sevmediğinden vermeye niyetli demektir. oysa, infak "sevdiğinden vermek"tir. az da olsa çok sevdiğinden verirsen çok infak edersin. çok olsa bile az sevdiğinden verirsen az infak edersin. "hayra erişemezsin!"

Senai Demirci

Verici olmak. Nereye kadar?-I

2009-07-24T23:48:00.004+02:00

Geriye dönüp şöyle bir bakmış. Bakmış ve telaşlanmış. Korkudan ardına dönüp dönüp bakan biri gibi sanki. Geçip gitmekte olan hayatına bakmaktan hem korkuyor hem de kendini alıkoyamıyor.

Hayatımızın belli fasılalarında yaparız bunu. Genelde onarlı yıllarda. Fersiz kolları, taşıyamıyor düş kırıklıklarını. "Ee ne oldu şimdi?" der gibi. Varını yoğunu ortaya koyduğu insanların vefasızlığı ile yalpalamış. Yetiştirdiği iki çocuk da hayırsız çıkıp sevilmek beklediği nazarlardan vefasızlık görünce hayat, cam kırıklarıyla dolu bir kâseye dönüşmüş.

Aşırı verici bir kişiliği var. Kendini tüketecek kadar. Başkalarının ihtiyaçlarını daha fazla önemsemiş. Yoksa suçluluk hissetmiş. Hep başkalarının beklentilerini boşa çıkarmamak için yaşamış. Yakınlarına ilgi gösteren çoğunlukla o olmuş. Bir insanı severse onun için yapmayacağı şey yokmuş. Ne kadar meşgul olursa olsun başkalarına hep zaman ayırmış. Yakınlarıyla o kadar meşgulmüş ki kendine hep çok az zaman kalmış. Hatta kalmamış. Ancak çevresindekiler mutlu olunca o da mutluymuş. Başkalarının sorunlarını dinleyen hep oymuş. O hep başkalarını düşünmüş.

"Sevdiklerim için o kadar fedakârlıkta bulundum ki küçük de olsa bir karşılığını bulamamak çok acı." diye söyleniyor. "Hep başkalarını düşündüm" ile "karşılık bulamadım" tezat teşkil etmiyor mu? Yok, ona değil kendime soruyorum. Ona ağır kaçar şimdi.

Vermek. Bir tebessüm. Bazen sadece ilgi. Hatır sorup gönül alma. Bazen ciddi maddi varlığımızı sunmak bir başkasına. Bazen zamanımızı. Bazen özenimizi. Bazen... Varımızı yoğumuzu. Verebileceğimiz neyimiz varsa artık. Her zaman verecek bir şeyimiz vardır. "İhtiyacın olan şeye sahip olabilsem inan seve seve verirdim." diyebilmek kimi zamanda. Ama nasıl? Makbul bir vericilik nasıl olacak?

"Beyhude bir ömür geçirdim." diyorsa ağlaması yakındır insanın. Ağlıyor. "Bundan sonra kendim için yaşayacağım." diyor gözyaşlarını silerken. Duraksıyorum. Bir yanım bir açıdan zaten kendi için yaşadığını sezinliyor. Vericiliğimizin, fedakârlık ve feragatimizin karşılığını alamadığımızı hissedip, melul-mahzun bekleşmeye başlamışsak, bazı şeylerle yüzleşmenin de zamanı gelmiştir artık: Vericiliğimiz almak için miydi yoksa?

Bir noktaya dikik bakışlarındaki ifadeyi yakalamak isterken "Vermenin sınırını bir bilsem." deyiveriyor. Bir bilse. Bir bilsek. Başkası için yaşadığımızı zannederken aslında kendimiz için yaşamış olabileceğimizi de bir bilsek.

Aşırı vericiysek iki sorunla iç içeyiz gibi gelir bana. Biri vericiliğin sınırını aşarak kendi hayatımızı tüketmemiz diğeri de başkası için tükettiğimizi düşündüğümüz hayatımızı aslında yine kendimiz için tüketmemiz.

Kocasında alzheimer hastalığı başladığından beri adeta elini eteğini çekmiş hayattan. Varsa yoksa kocası. Kötü mü? Hayır. Kötü olan kendini hepten göz ardı etmesi: "Gittiğim arkadaş sohbetlerini bile bıraktım, bir an bile eşimi yalnız bırakmak istemiyorum." Evde yardımcı bir hanım da var. Yine de evden bir adım atmak dahi istemiyor. Ev boğuyor onu öte yandan. İnsan ilişkilerini özlüyor. Dışarıda bir yürüyüşü özlüyor. Başını kapıdan uzatacak olsa suçluluk hissi kendinden önce adımını atıyor. "Her sabah dışarı çıkıp kısa da olsa bir yürüyüş yapmalısınız." önerimi kulak ardı edeceğini biliyorum.

Yine karşımda. Tabii ki yürüyüş yapmamış. Bir ödevi daha vardı. Uzak bir ilde dünyaya yeni gelen torununu görmek için uçak yolculuğu yapacağını söylediğinde hemen üzerine atlamıştım: "Uçak daha kalkmadan hosteslerin anonsları olur ya, bazı bilgiler verirler hani, onları dikkatle dinlemenizi istiyorum."

"Uçaktayken kabin basıncı düşerse otomatik olarak açılan oksijen maskesini yanınızda çocuğunuz varsa önce kime takarsınız?"

Yüzlerce uçak yolculuğu yapmış olanlar da dâhil olmak üzere çoğu kimse bu soruya yanlış cevap verir. Özellikle de anneler. O da hiç tereddütsüz "Çocuğuma" diyor. Hani dikkatle dinleyecekti anonsu. Bilgilendirme anonsunda maskeyi önce kendinize takın denir hâlbuki.

O da hayatta maskeyi hep başkalarına takmış önce. Takmış ve kendisi boğuluyor artık. Başkasına verecek bir şeyi kalmamış. Maskeyi önce kendimize takmak zahiren bencillik gibi dursa da verici olmanın sınırı konusunda bize bir ipucu verir. Başkaları için yaşarken kendimizi ihmal etmememiz gerektiğini anlatır bize.

Verici olmak... Nereye kadar? Bakara'nın 3. ayetini tefsir ederken vericiliğin (sadakanın) makbul bir vericilik olmasının beş şartından ilk şartının "sadakaya muhtaç olmamak derecede sadaka vermek" olduğunu söylemez mi Nursi?

Kendilerine maske takmayanlar bencillik ederler!

MUSTAFA ULUSOY

http://www.zaman.com.tr/yazar.do?yazino=872559&title=verici-olmak-nereye-kadari

“Reftim bâkiyerâ bekâ bâd”

2009-07-24T11:18:00.004+02:00

“Reftim bâkiyerâ bekâ bâd”

Istiyorum ...

2009-07-12T23:39:00.005+02:00

Ayrilanlar kavusanlar , gelenler gidenler , konusanlar susanlar , konusmalar , sonu gelmeyen konular ...

Hic birini bilmek istemiyorum . Rabbim yalnizca Seni istiyorum. Sen´in Rizani , Merhametini , Sevgini , Yakinligini , Yarenligini istiyorum. Bu kulaklar yalnizca Senin makbul gördüklerini duysun gayrisina sagir olsun. Bu gözler sadece hosnut olacagin kadarini görsün gayrisina kör olsun . Bu yürek Sen´in icin carpmiyorsa saniyesinde dursun. Küsmek istiyorum tüm dünyaya . Alnimi secdeye caksam da öylece kalsam diyorum. Beyhude yasamaktan harap olmus gönlümün devasi Sen´ dedir , ordan oraya savrulan ruhumun ilaci Sen ´dedir... Yaradilis gayesinin hakkini veremeyen bu aciz kulunun kangren olmus bedenini görmektesin ne olur Rabbim ... Rabbim ... Rabbim ... Hadsizim , acizim , hastalikli , cahil , isyankarim biliyorum ... Yinede istiyorum ne olur Rabbim ...

Eşi, Hekimoğlu İsmail'i anlattı

2009-07-12T11:33:00.004+02:00

Ömer Okçu'nun 50 yıllık hayat arkadaşı Sermin Okçu: Hekimoğlu İsmail'e hizmet etmekten şeref duyuyorum

Türkiye'de kitleleri derinden etkileyen üç kitaptan biri mutlaka Minyeli Abdullah'tır. Sabah gazetesinde tefrika edildiği ve Türkiye'yi ayağa kaldırdığı günden bu zamana tam 43 yıl geçti. Fakat her yeni nesil aynı heyecanla okuyor. Hâlâ binlerce satıyor. Hava Ast Subayı Ömer Okçu'nun, Ankara'da mütevazı bir evde eşinin bile haberi olmadan kaleme aldığı Minyeli Abdullah'ı Türkiye'de duymayan, bilmeyen neredeyse yok.

Minyeli Abdullah gibi çok satan onlarca kitabı olan ve Hekimoğlu İsmail müstearını (takma ad) kullanan Ömer Okçu, hiç şüphesiz toplumun düşünce yapısını derinden etkilemiş bir yazar. Okçu, şimdi 77 yaşında. Onca kitap ve şöhrete rağmen hâlâ mütevazı bir evde, mütevazı bir hayat yaşıyor. Kısa bir süre önce kolon kanseri teşhisiyle hastaneye yatırıldı ve ağır bir ameliyat geçirdi. Neyse ki sağlık durumu her geçen gün iyiye gidiyor. Taburcu olduğunu öğrenince Çengelköy'deki evine geçmiş olsun ziyaretine gittik.

Ömer Bey, geniş pencereleri bahçeye açılan mütevazı bir salonda istirahat ediyor. Yanı başındaki sehpanın üzerinde kalem ve not defteri var. Bir de yazıları. Diğer yanında hayat arkadaşı Sermin Okçu. Yazmayı, 8 yıl önce felç geçirdiğinde de bırakmamıştı, ağır bir ameliyat atlattığı şu günlerde de bırakmıyor. Yazdıkça, anlattıkça kendisini iyi hissediyor. Sermin Hanım da; "Yazmak, onu hayatta tutuyor." diyor. Zaman'daki köşesinde hastalığının kendisine hissettirdiklerini okuyucusuyla paylaşıyor.

Sermin Hanım, Hekimoğlu'nun çileli hayat hikâyesinin en yakın tanığı. 50 yıllık birlikteliklerine iki çocuk, 57 kitap ve sayısız konferans sığdıran bir çift onlar. Hep geride durmayı, eşinin yazı hayatına karışmamayı tercih etmiş. Komşuları bile onun Hekimoğlu İsmail'in eşi olduğunu bilmemiş. Ziyaretimizde Sermin Hanım'a Hekimoğlu İsmail'i ve çileli hayatlarını sorduk. Bizi kırmadı ve ilk defa anlattı. Samimi ve güçlü bir kadın. Heyecanlandığı ya da üzüldüğü zaman aksanı Erzincanlı olduğunu ele veriyor. Eşinin yanı başından hiç ayrılmıyor. Onun eşi olmaktan, ona hizmet etmekten şeref duyduğunu söylüyor.

Ömer Okçu ile nasıl tanıştınız?

Bizim zamanımızda görücü usulü vardı. 50 yıl önce. Aileler beğenmiş, biz de görüştük. Beğendik birbirimizi.

Ömer Bey nasıl birisiydi?

Genç, ince, uzun boylu, güzel bir delikanlıydı. Zaten babam, temiz bir çocuk, namaz da kılıyor diye razı olmuştu. Namaz kılması etkilemişti babamı. O zamanlar ben de bir başkaydım, Ömer Bey de.

Erzincan'a mı yerleştiniz?

Evlendikten 3 gün sonra İstanbul'a gittik. Askeriyeye yakın olduğu için (Ömer Okçu 1972'de emekli oluncaya kadar askeriyede subaydı) Ümraniye'de ev tuttuk. Ümraniye o zaman köydü. Çok yalnız kaldım orada. Ömer Bey, her sene 15–20 gün Amerika'ya atış talimlerine giderdi. Hayatı hep okuyup yazmakla geçti. Eve geldiğinde çocuklarla hal hatır eder, benimle konuşur, sonra odasına yazmaya ve okumaya geçerdi. Rahatsız etmezdik onu. Bizim çocuklarla ayrı bir dünyamız vardı, onun ayrı.

Minyeli Abdullah'ı yazdığından da haberdar değilmişsiniz. Hatta kitap çıktıktan çok sonra öğrenmişsiniz. Bu doğru mu?

Evlendiğim günden beri Ömer Bey hep okur ve yazar. Gazetelere yazıyor sanıyordum. Meğer roman yazıyormuş. Minyeli Abdullah gazetede yayınlandıktan sonra, insanlar eve beni Sevde (romandaki kahramanın adı) diye görmeye gelince öğrendim. İnsanların benden çok beklentileri olurdu. Hâlbuki benim Sevde'yle bir alakam yok. Bilakis ben kendimi pek ön plana çıkartmazdım.

Neden ön plana çıkmak istemiyordunuz?

O yıllarda her ağızdan bir şey çıkıyordu. Yıllarca oturduğumuz yerlerde komşularımızın benden haberi olmamıştır. Zaten ilk yıllarda Ömer Bey asker olduğu için kendimizi pek belli etmiyorduk. Sırf Ömer Bey namaz kılıyor diye evimizi aramaya geliyorlardı. İlk geldiklerinde çok zoruma gitti. "Acaba biz hırsız mıyız, eşim askeriyenin şu kadar bir şeyini mi getirdi? Getirenleri aramıyor da bizim evi niye arıyorlar?" diye üzülmüştüm.

Kitapları ve yazıları nerede olurdu?

Ömer Efendi nerede saklıyordunuz Minyeli'yi?
Ömer Okçu: Buzdolabının altında.
Sermin Okçu: Bak ben de bilmiyorum. Kuyuyu biliyordum ama buzdolabının altını bilmiyordum. Evin bahçesinde suyu kurumuş bir kuyu vardı. Kuyunun orta yerinde bir motor. Komşulara motor bozuldu, onu tamir ediyor derdik. Hâlbuki Minyeli'yi oraya saklıyor. İkide bir motor bozuldu diye kuyuya iniyordu.

Ömer Bey yazarken ve okurken siz ne yapıyordunuz?

Ömer Bey yazmaya başladı mı yanına ancak çok önemli bir şey soracaksam girerdim. Çocukları da alır içeride otururduk. Onu rahatsız etmezdik. Çay içmezdi. Yanına meyve ve su koyardım. Canı ne isterse kalkar kendi alırdı. Bana veya çocuklara söylemezdi (Ağlıyor). Hiç kimseye yük olmazdı. Beklentisi olan biri değildir. Her şeyi kendisi yapardı. O anlamda bir eş olarak kendisinden razıyım.

'Arada biraz da bizimle ilgilen der' miydiniz?

O zamanlar çevremdekiler derdi ki, "Eşin gidip geziyor, sen niye onunla gitmiyorsun?" Ben de, "O hizmete gidiyor, yoğunluğunun arasında bizimle ilgilenemez." derdim. Zamanı zayi olmasın diye saati saatine ayarlardı her işini. Kimi yere otobüsle, kimine uçakla gider, bekâr evlerinde, öğrenci yanında kalırdı. Çocuklar var, beni nasıl götürsün? "Eşin sizi bırakıp gidiyor." diyenlere, "Canı sağ olsun da gitsin hizmete." derdim. Hâlâ keşke canı sağ olsun, gücü yetsin de gitsin hizmete diyorum (Ağlıyor).

İki çocuğunuz var. Daha çok olmasını ister miydiniz?

Ah şimdi çok pişmanım. Bir tane daha olsaydı keşke. Oğluma da kızıma da çok yük biniyor. Çok yoruluyorlar. Bilmiyorum. Yazı böyleymiş herhalde. Olmadı. Çocuklar evlenince, yalnız kalınca çok pişman oldum, bir tane daha olsaydı diye. Ama her gün Allah'a çok şükrediyorum. Babalarının bu hastalığında evlatlarım bana yardımcı olmasa ben ne yapardım? Benden iyi bakıyorlar babalarına. Evlat vazifelerini ziyadesiyle yapıyorlar.

"Ömer Bey'e bebeğim gibi bakıyorum"

Hekimoğlu'nun hastalık döneminde yanından hiç ayrılmadınız. Hastanede hep yanındaydınız. Siz nasılsınız?

İyiyim çok şükür. 8 yıl oldu felç olalı. Ben de yaşlandım ama Allah yardım ediyor. Ama bu son rahatsızlığı bizi çok yıprattı. Şükrediyoruz yine de. Ömer Bey'e şimdi "bebeğim" diyorum. Bebek gibi bakıyorum ona.

Birbirinize nasıl hitap edersiniz?

İsmimizle çağırırız. Bazen Ömer Bey derim. O bana Sermin der, bazen de hanım...

Sinirlendiği zaman size nasıl seslenir?

Ekseri Sermin der.

Size hediye alır mıydı?

Evlilik yıldönümümüzde alırdı. Ya bir çiçek ya elbise ya da eşarp...

Her evlilikte olduğu gibi darıldığınız olur muydu?

Ne kadar darılsak da çocuklara belli etmezdik. Fazla dargınlığımız olmazdı. Hele öyle karşı karşıya gelip ağız münakaşası hiçbir zaman yapmadık. Evliliğimizin ilk yıllarında bazen not yazar masanın üzerine koyardı. O kadar. Torunlarına da bunu yapar. Bir şey söyleyeceği zaman onlar için hikâye yazar.

Ömer Bey'e çok mektup gelirmiş. Onları okur muydunuz?

Kendisi açar ve okurdu. Cevap yazar, sonra da mektupları saklamazdı. İnsanların özel hayatları olduğu için hassasiyet gösterirdi. Ben okumazdım. İstemezdi de. Hastalandıktan sonra çok insan geldi. Bize hocam şu iyiliği yaptı, şu zaman şunu yaptı diye. Yaptığını söyleyen biri değildir. Ziyaret edenlerden öğrendim yaptıklarını. Hiçbirinden haberdar değilim. Belki o zamanlar bana söyleseydi razı olmazdım. Tabii gencim, çocuklar var, ihtiyaçlar... İyi ki söylememiş. İyi ki gitmiş, iyi ki vermiş, iyi ki yapmış... Yaptığı iyilikler bize karşı geldi. Nerede sıkışsak orada yardım geldi.

Hekimoğlu'na mektup yazan birçok kadın vardı. Kıskanıyor muydunuz?

Hiç aklıma gelmezdi. O kadar güvenim vardı ki. Eşimi biliyordum. Hiçbir gün kıskanmadım. Onun başka derdi vardı kızım. Davasında bazen gözü ailesini bile görmüyordu. "Derdimi Seviyorum" diye kitabı var.

'Bir Deliyle Evlendim' kitabı hakkında ne düşünüyorsunuz?

İlk duyduğumda güldüm. Hatta bana çok takılan oldu. "Bu ismi nasıl kabul ettin?" dediler. Onlara, "Kitabı okumadan bana niye soruyorsunuz ki. Okuyun." derdim. Kitabın gayesi ve içeriği belli.

Her ailenin kendine ait kısa-uzun vadeli planları vardır. Ev alacaktır, araba, koltuk, çocukların okulu vs. Sizin böyle hedefleriniz, planlarınız var mıydı?

Hiç hedefimiz yoktu. Allah ne nasip etmişse oydu. Aldığımız maaş belliydi. Kendimize göre idare ederdik. Benim de zaten süse, eşyaya merakım yoktur. Minyeli Abdullah kitabı çıktığında Ankara'daydık. Asker aileleri beni merak etmişler, geldiler. Beni gözlerinde ne kadar büyütmüşlerse karşılarına mütevazı bir ev ve hanım çıkınca şaşırdılar.

Nasıl tepki gösterdiler?

"Biz böyle beklemiyoruz." demişlerdi. Tepkileri tuhafıma gitmişti. "Nasıl böyle konuşabilirler?" diye düşünmüştüm. Yaşantımız hâlâ öyledir. Geçen gün bir radyo Minyeli Abdullah'ı oynatacakmış. Ömer Bey, Osman'a (oğlu Osman Okçu, Timaş Yayınları Genel Yayın Yönetmeni) "Sakın telifini almayasın." dedi. Oğlum Osman, "Baba, anneme lazımmış, alayım anneme vereyim." diye takılıyor. 'Yok' dedi. Zaten ben de istemem. Bu zamandan sonra elimizden gelen iyiliği yapalım da. Ne iyilik yapabilirsek o bizim için kârdır. Ne yapayım parayı? Ömer Bey, kitaplarından, yazılarından aldığı parayı ailesi için kullanmamıştır. Hepsini Allah yolunda harcamıştır.

GÜLİZAR BAKİ
http://www.zaman.com.tr/haber.do?haberno=868393&title=esi-hekimoglu-ismaili-anlatti

Secdeleri Yarınlara Bıraktınız

2009-07-07T23:22:00.004+02:00

Secdeleri yarınlara bıraktınız

Çekingen tutuk isyanlı

Bütün yakınlarınız Rabbiniz

Sizi hep dergahına çağırdı

bitmeyen mazeretleriniz yüzünden

Siz böyle olsun istemezdiniz elestte

Bir ezan sesi ,bir damla göz yaşı

Bir kuş sesi bile anlatmaya yeterken her şeyi

kalbinizi dolduran dualar

kalbinizde tutuklu kaldı.

Siz hep geniş zamanlar umuyordunuz.

Çirkin geliyordu size dar vakitler

Çetindi size göre dünya meşguliyetinde kulluk.

Nasıl olsa yaşlanınca caminin yolunu tutardınız.

Bol vakitleriniz olacaktı ilerde Allah ,gafurdu rahimdi.

Yılların telaşlarla,gafletle bu kadar çabuk geçeceği ,

Aklınıza gelmezdi.

hastalık ,güçsüzlük ani ölümü kendinize yakıştıramazdınız.

gizli bahçenizde açan dua çiçekleriniz vardı

Gecelerde ve yalnız

Kalkmaya yine üşendiniz

Yahut artık gerçekten vakit kalmadı.

Ayaktayken uyudunuz, oturarak uyudunuz,

Gecelerdeyse hep uyudunuz.

Ta ki ölüm meleği uyandırana dek

Bir musalla taşında son namazınız gibi kılın artık

Ya da seni mezara koydukları

Yüzünü kıbleye çevirdikleri lahitte,

Artık hep kıbledesiniz şimdi ama geçmiş ola

Işık yok, hesap var amel yok, ne yazık ki

Ellerimiz boş mahcubuz.

Müzeyyen Cihangiroğlu

Betül´üm ...

2009-07-04T00:19:00.004+02:00

Betül´ün bir kac gün önce dedecigi Hak´ka yürüdü...

Bende ravda yi ziyaretimde haberdar oldum.Msn kullanmama kararimdan dolayi ne yazik ki iletisimimiz kopmustu.Elbette gönüllerde degil.Düsündüm tasindim ve böyle bir günde Betül´e ulasma kararim ile msn icin tuslara dokunusum gerceklesti...Betül dedeciginin vefatinin da vermis oldugu ruh haliyle pek iyi sayilmaz tahmin edecegimiz üzere...Bana da cok kirgindi...Bu kadarini bende tahmin etmiyordum.Sasirmadim desem yalan olur.Bir yandan da mutlu oldum sanki kiymet verildigini bilmek iyi geldi...Betül´ün gönlünü almak kolay olmadi elbette... Gerekcelerimi siraladim bir bir.Hakliydi hic bir sey söylemeden cekip gitmistim.O anlik kararlarimdan biri oldugunu beni tanidigi kadariyla anlamasini istedim sagolsun yüregi pamuktan oldugu icin dayanamadi .Veda etmedim cünkü benim icin veda olmadi bu ayrilik.Insan nereye giderse gitsin sevdikleriyle her zaman birliktedir.Lakin her zaman bir arada yapamiyor.Bazen ara vermek gerekiyor.Bu aralar icin hayat o kadar uzun mudur orasi tartisilir...Zamanemizde(bu da ne demekse) tüketim cok hizli.Sevgide tüketim olur mu?Ben de hic olmadi.Pencere meselesi var ya bide ona hic girmesek daha iyi olacak...

Hasbihal ettik.Cok yorgundu ama sagolsun beni yine de güzel ugurladi.Telefonlarimizi verdik birbirimize.Allah in izni ile görüsecegiz insaallah...

Betül´ün dedecigine Allah tan Rahmet sevenlerinde bol sabirlar dilerim.

O´dan(c.c) geldik O´na(c.c) dönecegiz...

Umutlarına, Düşüncelerine, Kalbine Tutun...

2009-07-01T19:08:00.002+02:00

'Umutlarına tutun.'Gözlerin, Yakup sabrıyla seyreylediği bir direnişle karşılasın sıkıntılarını.Kalbin, kuyularda ümidini diri tutan Yusuf’un çaresizliğiyle beklesin kurtuluşunu.Düşüncelerin, iffetine suskunluk yeminleri etmiş Meryem kadar sessiz anlatsın masumluğunu.Özlemlerin,Medine’de Muhammed(sav)'in gelişini bekleyen insanların coşkusuyla karşılasın vuslatını.

...

Nurdal DURMUŞ

"Asıl tevbe, tevbeden tevbe etmektir."

2009-06-29T23:31:00.003+02:00

Yok olanın yolu başka yoldur.
Çünkü aklı başında olmak da başka bir günahtır.
Haberlerin haber vericisine bîhaber.
Tövben günahından beter.
Ey geçen hallerden tevbe etmek isteyen!
Bu tevbe etmekten ne vakit tövbe edeceksin? Söyle.
Kâh zir nağmesini kıble edinirsin,
kâh ağlayıp inlemeyi öper durursun.

Hz. Mevlânâ Mesnevî

Düsün Anla ve Agla

2009-06-29T23:00:00.003+02:00

Evet, O'na bir şey olmamalı, hatta O'nun zülüfleri bile dağılmamalıydı. Zira; O, Şanı Yüce Peygamber sallallahü aleyhi ve sellem gerek yeryüzüne gerekse insanlara mukaddes bir emanet olarak gönderilmişti. İnanan bir avuç insan da, özellikle Medineli Ensar adını alan beşerin en mümtaz şahsiyetleri de, henüz Mekke'de bulunan O Mukaddes Emanet'e: "Evet, yeter ki sen bize gel. Söz veriyoruz; sana sahip çıkacak ve seni koruyacağız" demişlerdi. Şimdi, ne olmuştu da; O'nu düşmanla karşı karşıya bırakmışlardı. Ya o anda O'na birşey olsaydı; halleri ve halimiz nice olurdu. Ya Rasulallah! Şu günümüzde, sana sahip çıkamadığım için bana ne kadar kırgınsın kim bilir. Ama bundan dolayı ben de ne kadar mahzunum, bir bilsen...

Vehbi Yıldız

ALLAH KULLARIYLA NASIL KONUŞUR?

2009-06-28T23:11:00.004+02:00

“Kur’an’ı anlamanın yolu Kur’an’a tabi olmaktır…”

Hekimoğlu İsmail hayatımızın sıradanlığı içinde gittikçe unutulmaya yüz tutan, dinî ve ahlâkî değerlerimiz üzerinde ısrarla duran yazarlarımızdandır. O, bu değerlerimizi koruyacak duyarlı bir neslin yetişmesi için hayatı boyunca yazıları ile rehberlik etmiştir.

Hekimoğlu İsmail’in son kitabı Allah Kullarıyla Nasıl Konuşur? konusu itibariyle yazarın diğer kitaplarını da tamamlıyor. Eserde, ayetlerin ışığında yorumlanan hayat dersleri, Risale-i nur mesajının hakikatleriyle birleştirilerek kendine özgü bir üslupla sunuluyor.

Hekimoğlu, ayetlerden aldığı ilhamla nefis, tevbe, takva, şükür, iman vb. kavramları hakkında bilgi vermekte; merhamet, muhabbet ve diğergamlık duygularını ön plana çıkarmaktadır. Allah sevgisi ve korkusu, salih amelin nitelikleri, edepli olmanın usulü yine ayetlerden süzülüp gelen anlam katmanlarında açıklanmaktadır.

Allah Kullarıyla Nasıl Konuşur? Allah’la kul yakınlığının en çok hissedildiği an olan dualarla bütünleniyor. Hayatımızın her safhasında bizleri Rabbimize yönlendiren dualar kitapta, ayet ve hadisler, sahabe ve büyüklerin diliyle yer buluyor. Hekimoğlu’nun gönlünden kopup gelen samimi ve derin dualar da huzur ve sükun için okurlarla buluşuyor.

Kur’an-ı Kerim, insanlara bir iltifattır.
Kur’an-ı Kerim, kâinat denilen şu kocaman kitabın tercümesidir.
Kur’an-ı Kerim, ilimlerin kapılarını açan bir kitaptır.
Kur’an-ı Kerim, gayb âleminin ve gördüğümüz alemlerin müfessiridir.
Kur’an-ı Kerim, gördüklerimizin görünmeyen yanlarını anlatır.
Kur’an-ı Kerim, yüce Rabbimizin hitabesidir.
Kur’an-ı Kerim, Allahın kullarına gizli hazinelerini açıklamasıdır.
Kur’an-ı Kerim, terbiye edendir. Tarih şahittir ki Kur’an’a uyan fertler, milletler, devletler üstün olmuştur.
Kur’an-ı Kerim, bu âlemin nurudur. Lambalar evimizi aydınlatır; Kur’an’ın nuru kalbimizi aydınlatır.
Kur’an-ı Kerim, her asırda yeniden nüzul etmiş gibi genç yaşlı insanlara tesir eder.
İnsan beyninin en önemli vazifesi Kur’an’ı anlamaktır.
Eğer Kur’an’da anlaşılmayan bir yer varsa, insan bu konuda yeterli çalışmadığı içindir.

HEKİMOĞLU İSMAİL

*Sizlerinde faydalanmasi duasi ile...

Hey Gidi Günler...

2009-06-28T00:33:00.002+02:00

...

Hey Gidi Günler...Belki ben de öyle diyecegim belki yerin altinda belki yerin üstünde...

Regaib Gecesinde Rahmete "Rağbet"

2009-06-25T23:57:00.003+02:00

Günlük hayatımızda her an gördüğümüz trafik ikaz levhaları gibi insan hayatında da belirgin işaretler ve dönüm noktaları vardır. Bunlar, belirli günler, kandiller ve bayramlardır.

Kandiller zincirinin ilk halkası olan Regâib Kandilindeki "Regâib" kelimesi , Arapça bir kelime olan "re-ga-be" kökünden gelmektedir. "re-ga-be", kelime olarak, elde edilmesi arzu edilen değerler, herhangi bir şeyi istemek, arzulamak, ona karşı meyletmek ve onu elde etmek için çaba sarf etmek demektir. "Reğîb" kelimesi ise, "reğabe"den türemiş olan bir isimdir ve "kendisine rağbet edilen, arzulanan, talep edilen şey" demektir. Müennesi, "reğibe"dir; onun da çoğulu "reğaib"dir. Terim olarak Regâib, Türkçe'de kandil dediğimiz mübarek gecelerden birinin adıdır ve Hicrî takvime göre yedinci ay olan Recep ayının ilk Cuma gecesine tekabül eder.

İnsan ömrünün her anı çok değerlidir, boşa geçen zamanın da telafisi mümkün değildir. Ancak bazı zamanlar vardır ki kıymeti diğer zamanlardan daha fazladır. Regâib gecesinin içinde bulunduğu Receb ayı da bunlardan biridir. Halk dilinde "üç aylar" olarak anılan rahmeti, bereketi ve mağfireti bol olan manevi bir mevsime girişimizin habercisidir. Kandil olarak adlandırılan bu geceler, gönül evlerimizi aydınlatan ışıklardır.

Regâib Kandili bilhassa 18. yüzyılda, tekke ve zaviyelerde gösterişli törenlerle kutlanmış, tasavvuf ehli şairlerce bu gece için "reğaibiyye" denilen şiirler yazılmıştır.

Regâib gecelerinde dua etmek, tevbe ve istiğfarda bulunmak, çeşitli ibadetlerle meşgul olmak tavsiye edilmiştir.

Regaibin diğer kandillerden farkı hem Recep ayında bulunması hem de Cuma gecesi oluşudur. Bu gecede yüce Allah'ın rahmet, bağış ve yardımlarının dağıtıldığına inanılır. Diğer bir ifadeyle bu ümit ve inançla yüce Allah'a ibadet edilir.

Hz. Peygamber Recep ayı girdiği zaman "Allah'ım, Recep ve Şaban'ı bize mübarek eyle, bizi Ramazan ayına kavuştur" diye dua ederdi. ( Ahmed b. Hanbel, Müsned I/259)

İbni Abbas (ra)'dan gelen bir rivayet de şöyledir: " Rasulullah Recep ayında bazı yıllarda öyle oruç tutardı ki biz, galiba hiç yemeyecek (ayın tamamını oruçlu geçirecek) derdik. (Bazı yıllarda da öyle) yerdi ( ki biz galiba hiç oruç) tutmayacak derdik." (Ebu Davud, Sünen, savm 56)

Bir başka hadisinde Hz. Peygamber buyurmuştur ki: "Beş gece vardır ki onlarda yapılan dua geri çevrilmez: Receb'in ilk (Cuma) gecesi, Şaban'ın ortasında bulunan gece, Cuma gecesi, Ramazan ve Kurban bayramı geceleridir." (Beyhaki, Sünen, Şuabü'l-İman, 3/ 342)

Hayırlı ameli "az da olsa devamlı yapılan" olarak tanımlayan Hz. Peygamberin yolundan gitmeye çalışarak böyle mübarek zamanları iyi değerlendirmeli, taze başlangıçlara vesile kılmaya çalışmalıdır.

Dr. Hamdi Tekeli

http://www.sonpeygamber.info/tr/tr/haberler/regaib-gecesinde-rahmete-ragbet.html

Irade ve Önümüzdeki Engeller

2009-06-19T23:20:00.005+02:00

"İrade insanı", "önündeki engeller"i bilmeli.

Irade: Isteme duygusu

"İrade insanı", "önündeki engeller"i :

*Rahata düşkünlük: Rahat perest , Tenperest(Canini cok sevmek, cok kiymetli görmek).

*Hubb-u cah:Makam sevgisi .

*şehevânî arzular:Yemek , icmek gibi bedenin arzu ettigi tüm duygular.

* izzet-gurur:Sahsi duygularin bir kenara konulmasi , yailan herseyde beklentisiz olmak.

* korku: Irade insanin da böyle bir duyguya kapilmasida tehlikelidir."Allah bize vekil olarak yeter."(Tevvekül)

"Rabbi´nin huzurunda durmaktan korkanlara iki cennet vardir."(Rahman 46. ayet)Ev ödevimiz:)

Bu haftaki sohbetimizden kisa notlar ...

Bir ...... Tarifi

2009-06-18T23:30:00.002+02:00

Bazı duyguları anlatmak zordur. Bunlar hayatın içinde kendilerine bir tarif bulur, sözle ifade edilemezler. Bu duyguların ifadesi; bazen kuytu sahillerin ıssız gecesinde Rabb'iyle beraber olan zâtların gönlünde bir iç yakarış olur, bazen de gözlerden süzülen birkaç damla yaş...

Mustafa ÇAKMAK

Yollar ve Gökler

2009-06-16T21:05:00.003+02:00

Üstüste, altaltalar,

Bende gökler ve yollar.

Gökler, kat kat mavilik,

Yollar, kol kol servilik.

Yollar nereye gider,

Ve ne düşünür gökler?

Göklerin bir sırrı var,

Onu arıyor yollar.

Gökler suda titriyor,

Yollar suda bitiyor.

Göklerin yüzü yerde,

Yollarınki göklerde.

Bu yollarda izimiz,

Bu göklerde gizlimiz.

Yollar, beni vardırın!

Gökler, tutup kaldırın!

1937Necip Fazıl Kısakürek

İmtihan nehri

2009-06-14T23:35:00.003+02:00

Nehrin kenarında olduğunu sanıyorsun ama kenarı yok nehrin. "Çıkarın kâğıtları!" denmesini bekliyorsun ama kâğıttan bir gemidesin. Dürbününle karayı arıyorsun ama bir gözün "Yakın"da diğer gözün "Uzak"ta yalpalıyor.

Cevherinle ilgili bir fikrin olmadığı için ateşten kaçıyorsun. Oysa kıymetli madenler nasıl da atıyorlar kendilerini alevlerin kucağına. Saflıklarını ispat edebilmek için nasıl da eriyorlar! "Fetn" bir derece sınavı cevheri arayan. Öğretmen, bir kuyumcu yani fettan. Pusu kuruyor altın ve gümüşe ateşle sınamak için. Cehennemde ayırıyor cevheri topraktan. Lisânu'l- Arab şahidi oluyor bu arınmanın. Şeytana "fettan" adını veriyor, hırsıza ve kadına da. Kuyumcu fettan olur da altın ve gümüş olmaz mı? O meşin ciltli kamus iç geçirip uçuşan sayfalarıyla, altın ve gümüşe "İki fettan" demekten geri durmuyor. Ya insanları imtihan eden melekler toprak altında. Sınavın iki burcu "Münker" ve "Nekir"? Onlar da "Kabrin iki fettanı." Nehirler akıyor yeryüzünde, nehirler akıyor yeraltında. "Bilin ki mallarınız ve çocuklarınız birer fitnedir..." (Enfal, 28) Fitne, yani imtihan. "Allah'ım, fitnelerden sana sığınırım!" diyen birine gülümsüyor Hz. Ömer, "Rabbinin sana mal ve evlat vermesini istemiyor musun?" Nehirler akıyor. Sınav kâğıtları dağıtılıyor her deltada. Şer ve hayır kâğıtları.

Nehrin denize karışmasını bekliyorsun ama deniz çoktan bulutlara karıştı. Belâ nehirleri geziyor semada; gam, musibet, sıkıntı, darlık... Puanı yüksek sorular. Firavun'un işkencelerine "Büyük bela", Hz. İbrahim'in İsmail'i fedasına, "Açık bela", Bedir Savaşı'ndaki gibi yüz akıyla çıkılan sınavlara ise "Güzel bela" adını veriyor Furkan. Güzeli seçiyor, milyarlarca iş arasından. "O hanginizin daha güzel iş yapacağını denemek için ölümü ve hayatı yarattı..." (Mülk, 2) Ve Şeyh-i Ekber'in dudağından dökülüyor hikmet, görünce insanlıkta akan imtihan nehrini. Çatallaştığında bir ucu hayır diğer ucu şer olan. Uçsuz bucaksızdı imtihan, yetişemiyordu âdemin ilmi. "Susayan da suyla denenmiştir," ne demek! Nedir suyun müderrisliği! "Dedi ki: Yeryüzündeki her şeyi süs yaptık/ Onları denemek için; kendi adına bak ki, neye çalışmaktasın?/ Bu varlığıdır imtihanın yiğit ol/ Ya zarar ya fayda yoldaşlık eder insana/ Halbuki herkes denenmekte ve sınanmakta/ Aklen Allah korkusuna sarıl, arzuna ise karşı çık!" Çıkarın kâğıtları!

İyilere bir şey olmaz sanıyorsun ama en çok peygamberlere mihnet verildi. İmtihan nehrine bırakıldı Hz. Musa'nın sepeti. Hz. Eyyub'un yaralarında kurt nehirleri aktı. Hz. Yusuf'un peşinde ihtiras nehirleri. Akış sürüyordu, Ninova'dan ayrılmıştı gemi, sürükleniyordu. İmtihan kur'a peçesiyle gizlemişti yüzünü. Karanlık bir denizde biriken nehirler sorularıyla çekmişti derinlere Hz. Yunus'u. Her belâ bir nimetti ve her nimet bir belâ. Ve Şeytan geldi de bir gün zehirli kelimeler bıraktı Hz. İsa'nın kulağına, "Mademki Allah'ın takdir ettiğinden başka bir şey olmaz diyorsun. Çık dağın zirvesine, bırak kendini aşağı! Kurtulursun, takdir edilmişse kurtulman!" Hz. İsa izin vermedi taşımasına nehrin gelecek zamanlara zehri. Öyle bir panzehir attı ki suya bütün balıklar dirildi: "Allah kullarını imtihan edebilir. Kullarınsa Allah Teâla'yı imtihan etmeye hakları yoktur!" Ah Muhammed Mustafa! Senin mihnetlerin sayılmakla biter mi! Ağrılarından söz ediyor Âişe validemiz, "Böylesine rastlamadım kimsede." Ya vahyin gecikmesi! Ya iftiralar pâk ailesine! Ya kaybedilen evlat! Ya açlık, ya kuşatma! O iken belâ ateşinin en parlak mücevheri, düşmez bize inlemek. Söyle Niyâzî-i Mısrî, "Derd-i Hakk'a tâlib ol/ Dermana erem dersen/ Mihnetlere râğıb ol/ Âsâna erem dersen."

İmtihan bitti sanıyorsun ama omuzlarındaki "yazarlar" durmaksızın yazıyor. Bu öyle bir imtihan ki "Kitap"a bakmak serbest. Gökyüzünden, denizlerden ve dağlardan kopya çekmek de. Bu öyle bir imtihan ki yeryüzünün her köşesinde başında gözetmenler olmadan girebilirsin. Her dilde yazabilirsin cevaplarını. İsmini yazmayı bile unutsan cevapların geçerli. Bu öyle bir imtihan ki dört yanlış bir doğruyu götürmüyor, bir doğru on yanlışı siliyor. İptal edilmesi mümkün olmayan bir sınav bu, gizli sorularının çalınması mümkün olmayan! Üç saat on beş dakika sürmüyor sınav, son nefesine kadar soruları cevaplayabilirsin. Sınavdan çıkmak yok hemen, hep sınav içindesin. Katı kuralları yok. Sınav esnasında konuşabilirsin, yemek yiyebilirsin, bilenlere sorabilirsin cevapları. En önemlisi beş seçenek içinde saklanmıyor "Doğru". İki seçenek var yalnız önünde. Siyah ve beyaz. Bütün yapacağın teslim olmak aydınlığa.

A. ALİ URAL

http://www.zaman.com.tr/yazar.do?yazino=858662&title=imtihan-nehri

Dua

2009-06-14T23:19:00.002+02:00

İbrahim bin Edhem Hazretleri’ne sormuşlar:

“–Ettiğimiz duâlar neden kabul olunmuyor?”

Hazret buyurmuş ki:

“–Hakk’ı bilirsiniz, buyruğunu tutmazsınız! Peygamber’i bilirsiniz, sünnetlerini yerine getirmezsiniz! Kur’ân okursunuz, fakat onunla amel etmezsiniz! Hak Teâlâ’nın nîmetlerini yersiniz, şükrünü edâ etmezsiniz! Cenneti bilirsiniz, onu kazanmak için gayret etmezsiniz! Cehennemi bilirsiniz, endişe duymazsınız! Ölüm vardır dersiniz, hazırlanmazsınız! Atanız-ananız ve ölülerinizi kendi ellerinizle kabre koyarsınız, lâkin ibret almazsınız. Böyle olunca bu kadar gaflette olan bir kimsenin duâsı nasıl müstecâb ola!”

...

Rabbimin en güzel hediyesi...

2009-06-06T00:00:00.003+02:00

Rabbimin en güzel hediyesi , minik kelebegim 4. yasini görmek bu gün itibariyle nasip oldu.Mevla´nin hosnut olacagi kullarindan olabilmen duasi ile...

Halil Kocak

2009-06-02T12:03:00.005+02:00

Aah... Istanbul...

Deme zaman degismis...

2009-05-31T21:40:00.001+02:00

“Ey nefsim! Deme ‘zaman değişmiş, asır başkalaşmış, herkes dünyaya dalmış, hayata perestiş eder. Derd-i maişetle şarhoştur.’ Çünkü ölüm değişmiyor. Firak, bekaya kalbolup başkalaşmıyor. Acz-i beşeri, fakr-ı insani değişmiyor, ziyadeleşiyor. Beşer yolculuğu kesilmiyor, sürat peyda ediyor.”

~Bediüzzaman~

4X4

2009-05-30T23:34:00.002+02:00

Namaz, dört şeyi dört şekilde bize yeniden kazandırır:

1.Kur'ân, 2.Kıyam, 3.Zaman, 4.MekânNiye Kur'ân?

1. Kur'ân'ı okumak içindir namaz.

2. Kur'ân'da adımı "iyiler arasında" okumak içindir namaz.

3. Varlığımın fani kumaşını Kur'ân'la ebedîce dokumak içindir namaz.

4. Kudsi dudakların değdiği Kur'ân'ın lafzına dudağımı dokundurmak içindir namaz.

Niye Kıyam?

1. Kıyamla varlığımı teslim ederim namazda. Canımı veririm, ömrümü infak ederim, gönlümü eritirim rükularda, secdelerde.

2. Kıyamla yeryüzündeki duruşumu sahih kılarım namazda. Varlığım armağan olsun Varedene...

3. Namazla kulluğumu kıyamda olduğu gibi hep dik tutarım. İki namaz arasında da kıbleden şaşmayan, boş söz konuşmayan, yüzünü vechullah'dan çevirmeyen biri olurum.

4. Namazda bedenimi mekik edip fani ömrümün astarını ebediyetin atlasına dikerim. Çürüyüp giden, eksilen, eskiyen ömrümü bir altın kupaya akıtırım.

Niye zaman?

1. Zamanın akışına ilmekler atarım namazla. Beş vakti baş vakit kılarım.

2. Zamanın nabzını alırım kalbime namazla. Beş vakit kasılıp gevşeyen bir kalbin ritmini duyarım.

3. Zamana karşı direncim artar namazda. Sıyrılırım fenadan, bekaya atarım kalbimi de kalıbımı da...

4. Zamanın akışını kutsi oluklara yönlendiririm, cennet değirmenini döndürürüm. Un ufak olur umutsuzluklar, mutsuzluklar.

Niye mekan?

1. Mekan nurlanır namazda. Her tarafım tanıdık olur.

2. Mekân Kabe'ye taşınır ve taşar namazda. Döndüğüm duvar mukaddes olur. Odamdan kudsilerin haremlerine kapılar açılır.

3. Mekânın yönlenir, anlam kazanır namazda. Kıblenin çekim alanında dağınık sokaklar, umursamaz caddeler, sağır duvarlar aşina olur, hizaya gelir, toparlanır.

4. Mekân yakınlık olur namazda. Alnım değer O'nun yakınlığına.

Senai Demirci

http://www.senaidemirci.net/yazilar.php?kategori=1&makaleid=2505

Temasa

2009-05-25T20:56:00.003+02:00

Verdigin nimetlere sükürler olsun Rabbim...

Ümitli olmak, şifadır...

2009-05-23T22:54:00.003+02:00

İnsan acizdir. Bir felaket mallarını alır götürür, bir hastalık onu yatağa salar, bir iftira hayatını berbat eder... Dertler çok... Milyonlarca bela dolaşıyor... Amma hepsi Allah'ın emrinde... Onlar bir bakıma melektir. Allah o dertlere diyor ki: "Şu kuluma git. Cenneti istiyor bu kulum benden. Sen, git ki, o adamın günahları azalsın, sevapları artsın."

Dert gidip, saplanıyor o adama! Adam başlıyor oflamaya... Derdi vereni bilmiyor adam.

Derdi vereni bildinse sefa ender sefadır bil... Bediüzzaman buyurmuş ki:

"Nefis daima ıztıraplar, kalâklar (can sıkıntısı, gönül darlığı) içinde evhamdan kurtulup tevekküle yanaşmıyor. Hükm-ü kadere razı olmuyor Hâlbuki şemsin tulû ve gurubu (güneşin doğuşu ve batışı) muayyen ve mukadder olduğu gibi, insanın da bu dünyada tulû ve gurubu ve sair mukadderat, kalem-i kaderle cephesinde yazılıdır. İsterse başını taşa vursun ki, o yazıları silsin, fakat başı kırılır, yazılara bir şey olmaz ha!.." (Risale-i nur, Mesnevi-i Nuriye)

Her halin Allah'tan geldiğini bilen insanı, hangi mesele isyana götürür? Allah'ın her verdiğine razı olan, huzursuz olur mu? "Benim için Allah, bu hali uygun bulmuş, elhamdülillah!" diyen insan, rahat eder kurtulur. Merkez Efendi buyurmuş ki: "Her şey merkez-i mahsusundadır!" Yani her şey kendi hususi, olması gereken yerindedir. Öyleyse başımıza gelen her şey, Sevk-i İlahi'nin tayin etmesiyledir. Bu tayin, bizim için en güzel olanıdır. Başımıza gelene razı olmak kadar insanı rahat ettiren bir şey yoktur.

Ümitsiz olursak ne olur? Ümitsiz olursak biteriz. Aşırı bir kedere düşeriz. Her insanın "yorum" hakkı vardır. Yorumlarımızı karamsar da yapabiliriz, iyimser de... Bu, insanın elindedir. O halde niye ümitsiz olalım? Nefsi, insana bazen öyle şeyler söyler ki, insanın düşmanı söyleyemez. Akıl büyük bir nimettir. Fakat akıl, pişmanlıkları, evhamları bize taşırsa o zaman akıl başa bela olur!

Bazen bana kötü düşünceler geliyor. Bir bakıyorum dakikalar, saatler geçmiş. "Ya Rabbi; bu düşünceler bana ait değil. Kurtar beni onlardan!" diye dua ediyorum. "Lâ ilahe illallah, Lâ ilahe illallah" demeye başlıyorum ve kurtuluyorum o halden.

Organizmanın ruha, ruhun organizmaya tesiri vardır. Karamsar ruh, organizmayı hasta eder. Adam beş karış suratla geziyor. Bundan büyük hastalık mı var?

İnsanı çıkmaz sokağa düşüren, kendi düşünceleridir. Ben bazen diyorum ki kendi kendime: "Yok. Ben bu hastalıktan kurtulamam..." İşte kendi kendimi çıkmaz sokağa soktum. Sonra diyorum ki; "Niye iyileşmeyeyim? Şifa Allah'tan." Şimdi çıkmaz sokaktan çıktım. Beni şehir dışından, yurtdışından konferans vermem için çağırıyorlar. Onlara diyorum ki: "İyileşince geleceğim." Ümidim var, iyileşeceğim. Geçmişte ne hastaları iyi etmiş Allah... Adam diyor ki: "Ağabey iyileşeceksin, iyileşeceksin..."

Diyorum ki: Söyle yahu; dua niyetiyle söyle!"

Sıkıntılara, felaketlere, hastalıklara sabır içinde şükreden de şükretmeyen de aynı sonuca ulaşacak, fakat biri sabretmenin rahatlığını ve sevabını kazanacak; diğeri hem günaha girecek hem de çile çekecek.

En iyisi ümitli olmak... Ümit, her derdin şifasıdır.

HEKİMOĞLU İSMAİL

http://www.zaman.com.tr/yazar.do?yazino=850692&title=umitli-olmak-sifadir

Annemle Hasbihal

2009-05-13T21:45:00.002+02:00

Anne, zannetme ki günler geçti de

Değişti evvelki hissim gitgide!

Bir hırçın çocuğum, değişmez huyum;

Seneler geçse de ben yine buyum!

Senden umuyorum teselli yine!

Bugün şefkatine, muhabbetine

Zanneder misin ki yok ihtiyacım?

Belki eskisinden daha muhtacım!

...

Orhan Seyfi Orhon

Son zamanlar

2009-05-11T11:31:00.006+02:00

Son zamanlar yogun gecmekte.Haliyle bu yogunluk , kosusturma icinde ihmal ettigim cok seyler , yürekler var ne yazik ki.En kötüsü "sohbetlere" katilamiyorum.Birazda kendi halinde yasamaya aliskin olan biri olarak bir kac haftaya kadar cok gergin bir sekilde ortalarda dolandigim söylenmekte.Simdilerde iyiyim cok sükür.O kadar iyiyim ki buraya bir kac kelam karalamamdan belli oluyor :).Nerelerdeyim diye düsünen yüreklere de selam olsun.Buralardayiz efendim.Bir kac imtihanimiz var insaallah Rabbimin hosnut olacagi sekilde durusumuz olur.

Malum anneler gününden geciverdik.Berra´nin "benim annem güzel annem , beni al kollarina..." nagmeleriyle actik gözümüzü.(Anneler günü ile dogum günü arasinda bir kargasa yasansada berrisin kafasinda).Annemizi aradik bir kublede annaannemize nagmelerle gecis yaptik.Hastanede olan babaannemize ziyaret vesair....Sonra günün vermis oldugu yorgunlukla soluklanim dedigimizde gece 23.30 civarlarinda pc nin basina geci verdim.Ekranda da bir güzellik bekliyordu beni. "Annecim anneler günün kutlu olsun.Aradim sanirim telefonun kapali..." Kim olabilir diye düsünmeye bile gerek yok `Mesud´ . Haftalarin yorgunlugu , telasi , stresi ... hic bir sey kalmadi uctu gitti hepsi.Daha ne olsun...

~sezenler olmuş~

seni yerlerde göklerde bulamazlarken...

bende gizli olduğunu sezenler olmuş...

dumlu dumluymuşsun yüreğimde..

kımıl kımılmışsın bileklerimde...

domur domur ter ışıl ışıl ferellerimde gözbebeğimde..

aramızda dağlar yollar yıllar var iken...

beni sana sımsıkı sarılı görenler olmuş...

sargın yaprakmışım dallarına

yangın toprakmışım yağmurlarına...

türkü olmuşsun... umudummuşsun

sevdama yarınlarıma...

sezenler olmuş/ ümmüşen

http://uykusuzamasallar.blogcu.com/sezenler-olmus-ummusen_42875071.html

Fotograf & Hüsni Hat :Mesud Celik

tüm annelere olsun...

2009-05-10T01:38:00.002+02:00

Mana aleminden kağıda düşen kelama Bismillah!

Uyandın, seni perdeler ötesinden hakikate doğuran aşka Bismillah!

Karanlıktan aydınlığa çıkaran duaya, hüzün ile semaya ağan ruha Bismillah!

Ey kalbin üzerinde titreyen hüzün ! Acıya ve gözyaşına Bismillah!

Ne olursa kalpte olur, ey kalbi kırıklarla beraber olan Allah’ım!

Yolunda yürümek için kuluna lütfettiğin, ikbalim olan yol arkadaşıma Bismillah!

...

Bana geleceğinize, kendinize gelin!..

2009-05-03T13:29:00.003+02:00

Peygamber Efendimiz buyurmuş ki: "Ölmeden evvel ölünüz." Bu hadis-i şerifi nasıl anlayacağız?

İnsanlar nefs-i emmareyle (emreden nefis) hayata başlar. Yani insan, canının her istediğini yapmak ister. Fakat her olay karşısında insan, ya hevaya uyacak, ya Hüda'ya... İşte bu noktada "ölmeden evvel ölünüz" emri gündeme gelir. Yani haramlarda ölün, helallerde dirilin. Nefsinize tâbi olmayın, Allah'a tabi olun. Zamana uymayın, zamanı kendinize uydurun. Asr-ı Saadet'te, sahabeler her yerde, camideki gibiydi. Camide başka, sokakta başka değildi. Şimdiki Müslümanlar ülserli hasta gibi. Doktora gidip reçete alıyor, okuyup okuyup yatıyor. Gidip reçetede yazılı ilaçları alsa iyileşecek. Müslüman'ın hali bu. Kur'an'ı okuyup okuyup yatıyor.

Peygamber Efendimiz'in hayatını okuyalım. Okuyunca yaşadığımız hayatı beğenmeyeceğiz. O zaman diyeceğiz ki, "mademki hayatım deforme olmuş, öyleyse şahsî hayatımda reform yapacağım, hayatımın her noktasını yenileyeceğim."

Bir âlim efendiye gitmiştik. Dedi ki: "Hep bana geliyorsunuz; bir gün de kendinize gelsenize!.. Günahlarınızı, dinî yönden noksanlarınızı tespit etsenize... Dinde ileri gidip, iktisadî yönden geridekilere bakıp halinize şükretsenize... "

1954 senesinde ilk defa Erzurum'a gitmiştim. Daha 22 yaşımdaydım. "Alvarlı Hoca namıyla maruf, Hacı Mehmed Efendi isminde bir şeyh var, ziyaret edelim." dediler, vardık.

Yüzü kıbleye dönük, oldukça yaşlı ve önünde bir rahle, rahlenin üzerinde minder... Tahminime göre, yorulduğunda başını bu mindere koyuyor. Bazılarının iddiasına göre, onun gecesi gündüzü, bu rahlenin başında geçermiş; yani yatak yüzü görmezmiş...

Elini öptük, dua ettiler. Gelen elini öpüyor ve herkese dua... Biraz sonra oda doldu, şimdiye kadar Mehmed Efendi, duadan başka tek kelime söylemedi. Sonradan öğrendim ki, hepsi hafiyen (dili oynatmadan, gizlice) zikrederlermiş, ben de bekliyorum ki iki kelam etsin...

Nihayet konuşmaya başladı.

"Bir merek (samanlık) düşünün, buraya bir öküz girmiş, yiyip gübresini bırakıyor, yiyip tersliyor. Düşünmüyor ki, arkamda biri daha var, ben karnımı doyurdum, çekileyim, biraz da arkamdaki yesin. Düşünmez. Çünkü hayvan..."

Ve sustu... Uzun bir süre geçti başka konuşmadı. Artık gelen Efe'nin elini öpüp duasını alıyor, giden Efe'nin duasını alıp gidiyor. Başka bir şey yok. Fakat onun bu kısa konuşması beni manen doyurmuştu. Sükûtunu mübarek buldum, sözünün tesiri arttı.

Alvarlı Mehmed Efendi şeyhti fakat ona "Efem" derlerdi. Niçin böyle dendiğini bilmem amma o zamanlar İslamiyet'le meşgul olmak, sokaklarda sel gibi akan günahlardan çekilip, evde oturabilmek gerçekten EFELİKTİ...

Ahir zamanda, günahların reklam edildiği bir devirde, haram işleyene mevki makam verildiği bir zamandayız. Plajlar, müstehcen gazeteler, dergiler, meyhaneler, kahvehaneler, televizyon hep dine hücum ediyor. İnsan neyi severse gece gündüz onun hizmetine koşar. Bir anneyi düşünün, gece gündüz çocuğunun hizmetindedir. Çocuğunu çok sevdiği için gece tatlı uykusunu bölüp, kaç defa onun için kalkar, bundan şikâyet etmez. Müslüman da Allah'ı öyle sevmeli ki, gece gündüz Allah için çalışsın. Şu anda İstanbul'da binlerce otel salonu var. Bu salonlarda ne konuşuluyor? Kiminde defile, kiminde siyaset, kiminde rezalet... Kötüler her türlü rezaleti yapmak için bir araya gelirken, biz haramlarda ölüp helallerde dirilmeyelim; olur mu? Necip Fazıl ile bitirelim.

"Çıkamam, aynalar, aynalar zindan.
Bakamam, aynada, aynada vicdan.
Beni beklemeyin, o bir hevesti
Gelemem, aynalar yolumu kesti..."

HEKİMOĞLU İSMAİL

http://www.zaman.com.tr/yazar.do?yazarno=1036

Fotograf:Mesud Celik

http://www.sendenkalan.net/2008/12/19/hekimoglu-ismail-okurlariyla-bulusuyor/

Huzeyfe b. Yeman: Son Peygamber'in Sırdaşı

2009-04-28T23:22:00.003+02:00

Gece, fırtına ve soğuğun kuşattığı üç ordugâh. Müslümanlar ortada. Üstlerinde Ebu Süfyan komutasındaki müşrikler, altlarında Kurayza Yahudileri. Hendek Savaşı neredeyse bir aydır sürüyor. Derin ve geniş hendeğin bir yanında karanlığın her tonuyla boyanmış on bin mızrak, diğer yanında Medine güneşlerinden üç bin kalkan. Karanlık ne zaman sıçramaya kalksa hendekten, ışıktan kılıçlarla biçiliyor. Ne zaman ok yağmuruna tutsalar Müslümanları rahmet yağmurlarına dönüşüyor. Son Peygamber Medine'yi savunuyor, hendekle, kılıçla, haberle, zekâyla ve hileyle. "Harp hiledir," diyor ashabına. Zubeyr b. Avvam'la haber alıyor. Gizli Müslüman Nuaym b. Mes'ud'la düşürüyor düşmanları birbirine. Medine'deki savunmasız kadın ve çocuklara baskın yapılacağından haberdar olup, geceleri tekbir getirerek yollarda dolaşacak mücahitler gönderiyor aydınlık şehre. Açlığa, yorgunluğa, soğuğa sabreden üç bin müslümanın arasında münafıklar da var. Onlar Medine'deki evlerinin savunmasız kaldığını öne sürerek birer ikişer sıyrılıyorlar harpten. Gidişleriyle Müslümanların arasına korku salmak isteseler de, kalp bu; bir kere imanı kabul edince bütün korkuları reddediyor. Ah o gece!

O gece gök gürültüsünü andırıyor rüzgâr, korkunç bir sesle biçiyor kulakları. İki de yoldaşı var: Dondurucu soğuk ve zifirî karanlık. Biri elleri, diğeri gözleri donduruyor. Sabrın git gide tükenen sınırı olmaya başlayan hendek, çölü yaran derin bir hayal gibi uzanıyor gayba. Son Peygamber bir kez daha çalmak istiyor ilmin kapısını. Kendisine ulaşan bir haberden emin olmak istiyor. Bu yüzden emaneti yüklenecek bir haberciye ihtiyacı var. İşte o! Dizüstü çökmüş. Soğuktan titriyor. Yüzlerce Müslüman içinde onu seçiyor Peygamber. Dokunuyor usulca omzuna.

-Kimsin?
- Huzeyfe!
- Neredesin Huzeyfe? Yerin içinde mi?
- Buyur ya Resûlallah!

Derken, ayağa kalkıyor Huzeyfe. Ve görevi fısıldıyor Nebî: " Düşman arasında kargaşa çıktığına dair bir haber var. Bana doğru bir bilgi getir onlardan!" Sonra bir dua zırhı giydiriyor sır muhafızına: "Allah'ım, onu önünden, ardından, sağından, solundan, üstünden, altından koru!" Ve bir tembihte bulunuyor giderken: " Dönüp yanıma gelene kadar düşman içinde bir harekete kalkma!"

Müşriklere doğru yürüyor Huzeyfe. İçinde ne korku, ne üşüme, ne ürperti. Mesafeler kat ediyor sıcacık. İşte düşman ordugâhı! Onlar da ateşin başında ısınıyorlar! Hayır üşüyorlar ateşin başında. Alevlerin silemediği gölgeler tarihin en eski gölge oyununu devam ettiriyor. Esmer, iri yarı bir adam ellerini ateş yalımlarına tutup göğsüne sürüyor ve bir büyücü gibi sürekli tekrarlıyor o iki kelimeyi: "Geri dönelim!" İlk defa gördüğü Ebû Süfyân'ı öldürmek geliyor içinden o an. Sadağından bir ok çıkartırken Hz. Peygamber'in sözlerini hatırlayıp geri koyuyor. Bir cesaretle müşriklerin yanına sokulup ateşin başına oturuyor sonra. Görülmemiş şiddetteki rüzgâr, İslam ordusunun bir bölüğü gibi kıvılcımlar üflüyor yüzlerine. Kazanlarını deviriyor, ateşlerini söndürüyor, çadırlarını başlarına yıkıyor. Bir ara Ebû Süfyân uyarıyor ayağa kalkıp: "Aranızda casuslar bulunabilir! Birbirinizi tanıyın! Herkes yanındakinin elini tutsun!"Huzeyfe korunacağından emin yanındaki adamların ellerini tutuyor hemen ve onlardan önce soruyor, "Kimsin!" Laf kalabalığına getirip atlatıyor tehlikeyi. Ve anlıyor ki tehlikeyi atlatamayan Kureyştir. Dinliyorlar reislerini: " Ey Kureyşliler! Durulacak yer olmaktan çıktı burası. Atlar, develer kırılmaya, başladı. Kıtlık her yanı kuşattı. Rüzgârın başımıza açtığı felaket ortada! Hemen terk edin buraları! İşte gidiyorum ben!" Huzeyfe'nin hayret dolu bakışları arasında Ebu Süfyan rüzgârın üzerine kum ve çakıl yağdırdığı devesine yöneliyor.

Ve müşrikler terk ediyorlar mevzilerini. Ve Huzeyfe'nin karşısına beyaz sarıklı süvariler çıkıyor dönüşte. Süvari kılığında melekler: "Haber ver,"diyorlar Resulullah'a(sav), " yüce Allah perişan etti düşmanı!" Huzeyfe koşar adım yürüyor Medine tarafına hendeğin. Bir an önce ulaştırmak istiyor müjdeyi. İşte bir kilimde namaz kılıyor Nebî. Ne tuhaf döner dönmez ordugâha üşümeye başlıyor Huzeyfe. Görev bitince yoksa çıktı mı duanın zırhından. Selam verir vermez işaret ediyor Peygamber eliyle. Yaklaşınca sırdaşı, örtüsünü atıyor üzerine. İşte Huzeyfe b. Yeman Peygamber'in ridası içinde; "Ben gelirken geri dönüyorlardı!" diye sevinçle anlatıyor. Ayrılsa da bir gün dünyadan Nebî, bu nebevî sevinç hiç ayrılmıyor yanından. Sadece o biliyor münafıkların ismini ve vakalarını gelecek zamanların. Sadece ona söyledi zira Peygamber. Ve sadece ona sordu Hz. Ömer:

-Niçin cenâze namazını kılmadın?
- Efendimiz, bana o kişinin münâfık olduğunu bildirmişti.
- Resûlullah münâfıklar arasında Ömer'i de saydı mı yâ Huzeyfe?
- Hayır, yâ Ömer.
- Peki valilerim arasında münâfık var mı?
- Sadece biri. Ancak ismini söylemeye memur değilim.

Söylemek istediği başka şeyler var Huzeyfe'nin. " Ey insanlar! Bana soru sormayacak mısınız?" diyor, "Bana yaşayan ölüleri sormayacak mısınız!" Sonra tarif ediyor onları: " Kim kalbiyle, eliyle ve diliyle küfrü ve sapkınlığı reddedebiliyorsa görevini tam olarak yapmıştır. Kalbi ve diliyle reddettiği halde eline söz geçiremeyenler görevinin bir kısmını terk etmiştir. Kalbiyle karşı çıkan ama elini ve dilini harekete geçiremeyenler ise görevin iki şubesini birden terk etmiştir. Eliyle, diliyle ve kalbiyle reddedemeyenlere gelince; onlar yaşayan ölülerdir." Farkında olmadan sapmalarından korkuyor Müslümanların Huzeyfe. Endişesini şöyle dile getiriyor: "Öyle bir zaman gelecek ki, iyiliği emretmeyen ve kötülükten sakındırmayan kimseleri içinizde en hayırlı kişiler olarak göreceksiniz."

Hz. Ömer Medain şehrine vali olarak atıyor onu. Merkebinin sırtında giriyor şehre Huzeyfe. Ne kadar maaş istediği sorulduğunda, karnını doyuracak kadar yiyecekle, merkebi için yem istiyor. Karın tokluğuna çalışmak isteyen valiye şaşırıyor halk. Bilseler şaşırmazlardı, kelamını valilerinin: "Evime döndüğümde evdekilerin: ‘ Bugün sana ikram edecek bir şeyimiz yoktur. Evde bir şey kalmadı!' dedikleri günden daha çok beni sevindiren bir günüm yoktur. Çünkü ben Peygamber Efendimiz'in şöyle dediğini duymuştum: ‘ Bir hastayı yakınlarının (kendisine dokunacak) yiyeceklerden korumalarından daha çok Allah mümin kişiyi dünya malına karşı korur.'" Ah Huzeyfe! Peygamber'den duyduğun her söz nasıl da belirliyor hayatını. Bir yandan dünya malının tehlikelerine dikkati çekiyor, diğer yandan çalışmaya davet ediyorsun "Sizin en hayırlılarınız âhiret için dünyayı, dünya için âhireti terk edenler değil fakat her ikisi için de çalışanlardır," sözünle. İşte denge bu!

Yeri geldiğinde fitnelerden kaçmak için yalnızlık, yeri geldiğinde ıslah için kalabalıklara karışma. Orta bir yol, karışan sonsuzluğa. Hz. Ömer devrinde Medain şehrini imar eden vali. Nihavend savaşında mührünü vuran cesur komutan. Dinever, Hemedan ve Rey şehirlerinin fatihi. Hz. Osman devrinde yeni fetihler peşinde; Azerbaycan ve Ermenistan. Allah'ın kelimesini yüceltmek istiyor o. Kılıcı yerinde kullanıyor, öldürmekten yana değil. İnsan değerli çünkü. Soruyor bir adama, " İnsanların en kötüsünü öldürmek seni sevindirir mi?" "Evet" cevabını alınca asarak yüzünü, " O zaman sen ondan daha kötü olursun!" diyor. Çünkü öğrenmişti Nebî'den: "Bir insanı haksız yere öldüren bütün insanlığı öldürmüş gibidir."

Sadece imar etmiyor, sadece savaşmıyor Huzeyfe. İlim de öğreniyor. 225 hadis-i şerif rivayet ediyor ondan takipçileri. Kur'ân-ı Kerîm'in çoğaltılarak değişik beldelere gönderilmesi fikrini o veriyor Hz. Osman'a. Kalplerden söz ediyor sonra. Dört çeşit kalpten. Kilitli kalp, iki yüzlü kalp, ışıldayan kalp, nifakla imanın yarış ettiği kalp. "Kilitli kalp kâfirin kalbidir, iki yüzlü kalp münafığın, bir kandil gibi ışıldayan kalpse müminin kalbi. Dördüncü kalbe gelince, kim kazanırsa yarışı o kalbe hakim olur." Vali olduğu şehirde bir Cuma hutbesi veriyor Huzeyfe: "Kıyamet yaklaştı, ay yarıldı. Uyanın ay yarıldı! Uyanın dünya ayrılık anına yaklaştı. Bugün hedefler belirlenecek, yarın yarış var!" O sırada camide bir çocuk babasına soruyor: " Neyi kastediyor yarışla?" Baba gülümsüyor çocuğa: "Cennete koşanları!"

Cennete koşuyor Huzeyfe Hz. Ali'ye biat ettikten kırk gün sonra. Ölmeden önce kefen istiyor dostlarından. Getiriyorlar. Hayır, gömleklik kumaş değil istediği onun. İki parça bez. Vakti soruyor. "Gece yarısı," diyorlar. O mu ne diyor ruhunu teslim etmeden önce? Şunu: " Dost âni bir baskınla geldi! Allah'ım! Sen biliyorsun ki, fakirliği zenginliğe tercih ettim. Zilleti izzete ve şöhrete tercih ettim. Ölümü hayata yeğ tuttum!"

A. Ali Ural

http://www.sonpeygamber.info/tr/tr/a.ali-ural/huzeyfe-b.-yeman-son-peygamber-in-sirdasi.html

Üc nokta

2009-04-19T22:37:00.004+02:00

Susuyor olabilirim ama konusmuyor degilim...

...ağlatma beni...

2009-03-30T21:22:00.004+02:00

Yak sinemi ateşlere, efgânıma bakma;

Ruhumda yanan âteşe, nîrânıma bakma;

Hiç sönmeyecek aşkıma, îmânıma bakma;

Ağlatma da yak, hâl-i perîşanıma bakma.

Ağlatma ki âlâmımı tahfîfe de başlar;

Ağlatma, serinletmededir bağrımı yaşlar;

Rahmetme sakın, gerçi dayanmaz buna taşlar;

Ağlatma da yak, hâl-i perişanıma bakma.

Yaşlar akarak belki uçar zerresi aşkın;

Ateşle yaşar, yaşla değil, yâresi aşkın;

Yanmaktır, efendim, biricik çâresi aşkın;

Ağlatma da yak, hâl-i perişanıma bakma.

Yaman Dede

...Karanfil...

2009-03-28T13:39:00.003+01:00

...

Bu Sakıncalı Neşe Niye?

2009-03-28T00:08:00.004+01:00

Aynı anda kaç hayat yaşıyoruz Allah'ım

aynı anda kaç hayata koşuyoruz

bir yıla kaç yıl sığdırıyoruz

bir ömürde kaç yılı ıskalıyoruz

bir günde kaç hayat düşüyor gökten kollarımıza

yerin kıvrımlarında kaç hayatı kovalıyoruz...

bunları yaparken kaç hayatı terk ediyoruz...

hiç bir ayrılık niye üzmüyor artık beni

hiç bir acı niye dokunmuyor yorgun yanlarıma

niye her yaprak kımıldamasına eşlik etmek bu kadar çok yoruyor

her güneş ışıltısı niye amansızca kışkırtıyorsuça meyyal cüretkârlığımı...

geçmiş sevdalarımı hangi şehirde unuttum Allah'ım

meful aşkların nöbetini hangi şehirde tutuyorum

niye üzülmüyorum kaybettiklerime

niye sevindirmiyor beni, hayatın şuh vaatleri...

korkularım nereye kayboldu benim

tedbirli olmayı ne zaman unuttum.

Bu bıçkın fikirler hangi dağda girdi aklıma

bu acımasız güzellikleri ne zaman aldım koynuma

koynumda beslenen gazap kimden kaldı geriye

yaprakları soyulmuş güllerin tomurcuğu

niye görülecek hesapların parolası oluyor hep...

gözlerime yerleşen tefekkür kimin anısını besliyor...

yenilgiyi niye unuttum Allah'ım

zafer niye heyecanlandırmıyor beni...

Eskiden hatırlamaktan korktuğum her şeyiniye unutmak istemiyorum artık

hatırasıyla dizlerimi büken kederli sevdalar

niye yalnızca uçuk gülüşler kondurur hale geldi dudaklarıma

hatırlarımdan bile niye korkmaz oldum

hatıralarından korkmayan kullarının akıbetini kimden sorayım

aşk bestelerine isyankâr bir güfte yazdıran

biçimsiz bir gerilla yürüyüşü mü başlıyor yoksa Allah'ım.....

Aynı anda kaç hayat yaşıyorumaynı anda kaç hayata koşuyorum

kaç hayatı taammüden terk ettim bugüne kadar

hiç bir ayrılık niye üzmüyor artık beni

ayrılıklarla sevinen direkleri ne zaman çattım ben çadırıma

hiç bir acı niye dokunmuyor delikanlı yanlarıma

niye her yaprak kımıldaması her güneş ışıltısı

amaçsızca sokaklara döküyor bileklerimin sızısını

belimdeki gümüş renkli kurşun kalemi ne zaman kuşandığımı bile hatırlamıyorum

bu neşe

gömlek cebimde taşıdığım resmin hangi bakışına vuruldu

bu keyif

hangi sözlerin dillendirdiği şiirin

hangi satırıyla ayartıldı

ayrılığın bile bir yaprak esintisi kadar kıpırdatamadığı

bu gönlüne yapayım ben şimdi

aşkın meçhul olduğu zamanlardan ibaret bu hayatla

nereye gideyim

neresi vatan olur bana

kaldığım neresi yurt olu

gittiğim nereye ülkem diyebilirim..

Ayrılıklar niye neşe oldu bana?

aşk niye isyan oldu?

acılarımın sevince döndüğü bugünün adı ne?

ayakta ölmenin sırrını kulağıma fısıldayan gökyüzünün maviliği

hangi sakıncalı fikrimin meskeni olacak Allah'ım!

Ömer Çelik

Türkiye 'Alperen'ine ağlıyor

2009-03-27T17:28:00.003+01:00

O bir liderdi... Daha bıyıkları terlemeden girdiği davadan saçları ağarmadan ayrılmak zorunda kaldı.. Yolu zordu, engellerle doluydu. Bütün zorluklara göğüs gerecek bir imana ve inanca sahipti.

Seksen öncesinin efsane ülkücüsü, Türk milliyetçiliğinin doğru okunması için doğru yoldan çıkmaması için de bütün bedelleri ödedi.. Gün geldi ellerinde büyüdüğü, büyüttüğü davası için yine dava arkadaşlarıyla vedalaşıp yeni bir yol çizdi kendine. Onun milliyetçiliği sadece kan bağına bağlı değildi. Irkçılık, kafatasçılık lügatinde olmadı. Bu tür milliyetçiliğin Türk'ün örf ve adetlerine uymadığını gördü, gösterdi.. Anladı, anlattı. Büyük Birlik Partisi Genel Başkanı olarak siyasetin nasıl yapılacağının örneklerini gösterdi.. Türk halkı belki onun kurduğu partiyi iktidar yapmadı ama onu hep sevdi, takdir etti. Dindardı, milliyetçiydi, vatanını severdi, cesurdu, adam gibi adamdı. Siyasette ilke sahibiydi, dürüsttü, saygındı...

Türk milleti onu sevdi ve hep adıyla hitap etti. O, Muhsin Başkan oldu.. Ne Adnan Menderes, Ne Demirel, ne de Özal... Hepsi soyadlarıyla anılırken o "Muhsin" idi. Anadolu'da herhangi bir evin kapısını açıp karşınıza çıkacak sıradan bir Anadolu delikanlısı gibi, bizdendi, bizdi.. "Muhsin Başkan"dı..

Yıllar önce Mamak Cezaevi'nde yatarken yazdığı şiirdeki gibi veda etti milletine..."Beton çok soğuk, üşüyorum" demişti şiirinde. 2 bin 200 metre yukarda soğuk ve tipi altında yine şiirinde olduğu gibi üşüyerek gitti ulaşmak istediği sonsuzluğun sahibine. Tıpkı şiirinde dediği gibi:

"Ben sonsuzluğu düşünüyorum
Ey sonsuzluğun sahibi, sana ulaşmak istiyorum
Durun kapanmayın pencerelerim
Güneşimi kapatmayın
Beton çok soğuk, üşüyorum.

Allah rahmet eylesin, Mekanın Cennet olsun "Muhsin Başkan".

OSMAN İRİDAĞ/ZAMAN

Tesbihat

2009-03-26T20:40:00.003+01:00

Dualar seninle Adam gibi Adam...

2009-03-26T18:20:00.005+01:00

Kahramanmaraş’ın Göksun ilçesinde bindiği helikopderi düşen ve hala kendisine ulaşılamayan Büyük Birlik Partisi Genel Başkanı Muhsin Yazıcıoğlu’nun, Mamak Cezaevi’nde 15 yıl önce yazdığı ‘Üşüyorum’ şiiri ... Kahramanmaraş’ta dağlık bir bölgede kendisiyle birlikte 6 kişiyle kaza geçiren Yazıcıoğlu, “Bir coşku var içimde bu gün kıpır kıpır, Uzak çok uzak bir yerleri özlüyorum.” dizeleriyle şiirine başlıyor. Yazıcıoğlu’nun şiiri, “Ey sonsuzluğun sahibi, sana ulaşmak istiyorum Durun kapanmayın pencerelerim, Güneşimi kapatmayın, Beton çok soğuk, üşüyorum.” dizeleriyle bitiyor.

İşte Yazıcıoğlu’nun Mamak Cezaevi’ndeyken yazdığı ve okuduğu ‘Üşüyorum’ şiiri...

Bir coşku var içimde bu gün kıpır kıpır

Uzak çok uzak bir yerleri özlüyorum

Gözlerim parke parke taş duvarlarda

Açılıyor hayal pencerelerim

Hafif bir rüzgar gibi süzülüyorum

Kekik kokulu koyaklardan aşarak

Güvercinler ülkesinde dolaşıyor

Bir çeşme başı arıyorum

Yarpuzlar arasında kendimi bırakıp

Mis gibi nane kokuları arasında

Ruhumu dinlemek istiyorum

Zikre dalmış her şey

Güne gülümserken papatyalar

Dualar gibi yükselir ümitlerim

Güneşle kol kola kırlarda koşarak

Siz peygamber çiçekleri toplarken

Ben çeşme başında uzanmak istiyorum

Huzur dolu içimde

Ben sonsuzluğu düşünüyorum

Ey sonsuzluğun sahibi, sana ulaşmak istiyorum

Durun kapanmayın pencerelerim

Güneşimi kapatmayın

Beton çok soğuk, üşüyorum..

Muhsin YAZICIOGLU

Müslüman olan bir Avusturyali gencin hikayesi...

2009-03-23T19:34:00.003+01:00

Müslüman olan Avusturalyalı genç

GIYBET

2009-03-22T08:46:00.004+01:00

Yirmi İkinci Mektup

Hatime Bölümü

Hâtime Gıybet hakkındadır

Onun adıyla. “Hiçbir şey yoktur ki Onu hamd ile tesbih etmesin.” İsrâ Sûresi, 17:44.

YİRMİ BEŞİNCİ SÖZÜN Birinci Şulesinin Birinci Şuaının Beşinci Noktasının, makam-ı zem ve zecrin misallerinden olan birtek âyetin, mu’cizâne altı tarzda gıybetten tenfir etmesi, Kur’ân’ın nazarında gıybet ne kadar şenî birşey olduğunu tamamıyla gösterdiğinden, başka beyana ihtiyaç bırakmamış. Evet, Kur’ân’ın beyanından sonra beyan olamaz; ihtiyaç da yoktur.

İşte “Sizden biri, ölü kardeşinin etini yemekten hoşlanır mı?” Hucurât Sûresi, 49:12. ayetinde altı derece zemmi zemmeder, gıybetten altı mertebe şiddetle zecreder. Şu âyet bilfiil gıybet edenlere müteveccih olduğu vakit, mânâsı gelecek tarzda oluyor. Şöyle ki:

Malûmdur, âyetin başındaki hemze, sormak, “âyâ” mânâsındadır. O sormak mânâsı, su gibi, âyetin bütün kelimelerine girer. Her kelimede bir hükm-ü zımnî var.

İşte, birincisi, hemze ile der: Âyâ, sual ve cevap mahalli olan aklınız yok mu ki, bu derece çirkin birşeyi anlamıyor?

İkincisi: يُحِبُّ lâfzıyla der: Âyâ, sevmek ve nefret etmek mahalli olan kalbiniz bozulmuş mu ki, en menfur bir işi sever?

Üçüncüsü: اَحَدُكُمْ kelimesiyle der: Cemaatten hayatını alan hayat-ı içtimaiye ve medeniyetiniz ne olmuş ki, böyle hayatınızı zehirleyen bir ameli kabul eder?

Dördüncüsü: اَنْ يَاْكُلَ لَحْمَ kelâmıyla der: İnsaniyetiniz ne olmuş ki, böyle canavarcasına arkadaşınızı dişle parçalamayı yapıyorsunuz?

Beşincisi: اَخِيهِ kelimesiyle der: Hiç rikkat-i cinsiyeniz, hiç sıla-i rahminiz yok mu ki, böyle çok cihetlerle kardeşiniz olan bir mazlumun şahs-ı mânevîsini insafsızca dişliyorsunuz? Ve hiç aklınız yok mu ki, kendi âzânızı kendi dişinizle divane gibi ısırıyorsunuz?

Altıncısı: مَيْتًا kelâmıyla der: Vicdanınız nerede? Fıtratınız bozulmuş mu ki, en muhterem bir halde bir kardeşinize karşı, etini yemek gibi en müstekreh bir işi yapıyorsunuz?

Demek, şu âyetin ifadesiyle ve kelimelerin ayrı ayrı delâletiyle, zem ve gıybet, aklen ve kalben ve insaniyeten ve vicdanen ve fıtraten ve milliyeten mezmumdur. İşte, bak, nasıl şu âyet îcazkârâne altı mertebe zemmi zemmetmekle, i’câzkârâne altı derece o cürümden zecreder.

Gıybet, ehl-i adâvet ve haset ve inadın en çok istimal ettikleri alçak bir silâhtır. İzzet-i nefis sahibi, bu pis silâha tenezzül edip istimal etmez. Nasıl meşhur bir zât demiş:

Yani, “Düşmanıma gıybetle ceza vermekten nefsimi yüksek tutuyorum ve tenezzül etmiyorum. Çünkü gıybet, zayıf ve zelil ve aşağıların silâhıdır.”

Gıybet odur ki, gıybet edilen adam hazır olsaydı ve işitseydi, kerahet edip darılacaktı. Eğer doğru dese, zaten gıybettir. Eğer yalan dese, hem gıybet, hem iftiradır; iki katlı çirkin bir günahtır.

Gıybet, mahsus birkaç maddede caiz olabilir:

Birisi: Şekvâ suretinde bir vazifedar adama der, tâ yardım edip o münkeri, o kabahati ondan izale etsin ve hakkını ondan alsın.

Birisi de: Bir adam onunla teşrik-i mesai etmek ister, seninle meşveret eder. Sen de, sırf maslahat için, garazsız olarak, meşveretin hakkını edâ etmek için desen: “Onunla teşrik-i mesai etme. Çünkü zarar göreceksin.”

Birisi de: Maksadı tahkir ve teşhir değil, belki maksadı tarif ve tanıttırmak için dese: “O topal ve serseri adam filân yere gitti.”

Birisi de: O gıybet edilen adam fâsık-ı mütecahirdir. Yani fenalıktan sıkılmıyor, belki işlediği seyyiatla iftihar ediyor, zulmüyle telezzüz ediyor, sıkılmayarak âşikâre bir surette işliyor.

İşte bu mahsus maddelerde, garazsız ve sırf hak ve maslahat için gıybet caiz olabilir. Yoksa, gıybet, nasıl ateş odunu yer, bitirir; gıybet dahi a’mâl-i salihayı yer, bitirir.

Eğer gıybet etti veyahut isteyerek dinledi; o vakit “Allahım, bizi ve gıybetini ettiğimiz zâtı mağfiret et.” Suyûtî, el-Fethu’l-Kebîr, 1:87. demeli, sonra gıybet edilen adama ne vakit rast gelse, Bâki olan yalnız Allah’tır.“Beni helâl et” demeli.Bâkî olan sadece Odur.

Allahim bizi ve giybetini yapmis oldugumuz kisileri bagisla.

Lügatler :

amel : iş, fii lâyâ : acaba beyan : açıklama, izah bilfiil : fiilen gıybet : birisinin ardından hoşlanmayacağı tarzda çekiştirmek hâtime : sonuç, son bölüm hayat-ı içtimaiye : sosyal hayat hemze : başka bir harfe bağlı olarak değil, kendi başına telâffuz edilen elif; başına geldiği kelimeye “mi, mı” anlamı veren soru edatı hükm-ü zımnî : gizli, örtülü hüküm kelâm : söz lâfız : söz, kelime mahal : yer makam-ı zem : kınama makamı menfur : nefret edilen mu’cizâne : mucizeli bir şekilde müteveccih : yönelik rikkat-i cinsiye : insanın kendi cinsinden olanlara acıması sıla-i rahim : akraba ile bağlantı şenî : çirkin, alçakça tenfir etme : nefret ettirme, sakındırma zecr : şiddetle sakındırma zem : ayıplama aşikâre : açıkça âzâ : organlar caiz : sakıncasız cürüm : günah delâlet etme : delil olma, göster medivane : deliedâ : yerine getirme, ver meehl-i adâvet ve haset : düşmanlık besleyenler ve kıskananlar fıtrat : yaratılış fıtraten : yaratılış itibariyle garazsız : kötü bir niyet taşımaksızın gıybet : birisinin ardından hoşlanmayacağı şekilde çekiştirmehaset : başkasının elindekini kıskanma, çekeme mei’câzkârâne : benzerini yapmaktan insanları aciz bırakacak şekilde îcazkârâne : az sözle çok mânâlar anlatır şekilde iftihar : övünme istimal etmek : kullanmak izale etme : gider meizzet-i nefis : insanın vakar, şeref ve haysiyetini muhafaza etmesi kerahet etme : çirkin görme maslahat : fayda meşveret : danışma mezmum : kınanmış muhterem : hürmete lâyık, saygıdeğer münker : kötülük müstekreh : tiksindirici nefis : bir kimsenin kendisi seyyiat : günahlar suret : tarz, biçim şekvâ : şikayet tahkir : aşağılama, küçük görme telezzüz : tat alma, lezzet alma tenezzül : alçalma teşhir : ilân etme, gözler önüne serme teşrik-i mesai : birlikte çalışma vazifedar : görevli mazelil : alçak a’mâl-i saliha : Allah için yapılan iyi işler

Said Nursî

~Mutluluk~

2009-03-14T18:10:00.005+01:00

Namaz

2009-03-13T22:16:00.004+01:00

Yaklasik üc haftadir cesitli sebeplerle katilamadigim "Nur´lu sohbetlere" katilmak hatta Mevla´nin nasibiyle bu fakiranede mubarek Cuma günü gerceklesti...Hocamizin tavsiyesiyle "40 Hadis" ezberi ve herkezin diledigi kadar Selavati Serif ....Gelelim bu hafta ki konumuza ; "Namaz"

~Dördüncü Söz~

“Namaz dinin direğidir.” (Tirmizi, İmân: 8; İbni Mâce, Fiten: 12; Müsned, 5:231, 237; el-Hâkim, el-Müstedrek, 2:76.)

NAMAZ ne kadar kıymettar ve mühim, hem ne kadar ucuz ve az bir masrafla kazanılır; hem namazsız adam ne kadar divane ve zararlı olduğunu iki kere iki dört eder derecesinde kat’î anlamak istersen, şu temsîlî hikâyeciğe bak, gör:Bir zaman, bir büyük hâkim, iki hizmetkârını, herbirisine yirmi dört altın verip, iki ay uzaklıkta has ve güzel bir çiftliğine ikamet etmek için gönderiyor. Ve onlara emreder ki: “Şu para ile yol ve bilet masrafı yapınız. Hem oradaki meskeninize lâzım bazı şeyleri mübâyaa ediniz. Bir günlük mesafede bir istasyon vardır. Hem araba, hem gemi, hem şimendifer, hem tayyare bulunur. Sermayeye göre binilir.”

İki hizmetkâr, ders aldıktan sonra giderler. Birisi bahtiyar idi ki, istasyona kadar bir parça para masraf eder. Fakat o masraf içinde, efendisinin hoşuna gidecek öyle güzel bir ticaret elde eder ki, sermayesi birden bine çıkar. Öteki hizmetkâr bedbaht, serseri olduğundan, istasyona kadar yirmi üç altınını sarf eder. Kumara mumara verip zayi eder. Birtek altını kalır. Arkadaşı ona der:

“Yahu, şu liranı bir bilete ver, ta bu uzun yolda yayan ve aç kalmayasın. Hem bizim efendimiz kerîmdir; belki merhamet eder, ettiğin kusuru affeder. Seni de tayyareye bindirirler; bir günde mahall-i ikametimize gideriz. Yoksa, iki aylık bir çölde aç, yayan, yalnız gitmeye mecbur olursun.”

Acaba şu adam inat edip, o tek lirasını bir define anahtarı hükmünde olan bir bilete vermeyip muvakkat bir lezzet için sefahete sarf etse, gayet akılsız, zararlı, bedbaht olduğunu en akılsız adam dahi anlamaz mı?

İşte ey namazsız adam! Ve ey namazdan hoşlanmayan nefsim!

O hâkim ise, Rabbimiz, Hâlıkımızdır. O iki hizmetkâr yolcu ise: Biri mütedeyyin, namazını şevkle kılar; diğeri gafil, namazsız insanlardır. O yirmi dört altın ise, yirmi dört saat her gündeki ömürdür. O has çiftlik ise Cennettir. O istasyon ise kabirdir. O seyahat ise kabre, haşre, ebede gidecek beşer yolculuğudur. Amele göre, takvâ kuvvetine göre, o uzun yolu mütefâvit derecede kat’ ederler.“Gökten yere kadar her işi düzenleyip yönetir. Sonra bütün bu işler, sizin hesabınıza göre bin yıl tutan bir günde Ona yükselir.” Secde Sûresi,32:5. “Melekler ve Rûh, Onun Arş’ına; miktarı elli bin sene olan bir günde yükselirler.” Meâric Sûresi, 70:4.Bir kısmı da hayal gibi, elli bin senelik bir mesafeyi bir günde kat’ eder. Kur’ân-ı Azîmüşşan şu hakikate iki âyetiyle işaret eder.1 O bilet ise namazdır. Bir tek saat, beş vakit namaza abdestle kâfi gelir. Acaba yirmi üç saatini şu kısacık hayat-ı dünyeviyeye sarf eden ve o uzun hayat-ı ebediyeye bir tek saatini sarf etmeyen, ne kadar zarar eder, ne kadar nefsine zulmeder, ne kadar hilâf-ı akıl hareket eder! Zira, bin adamın iştirak ettiği bir piyango kumarına yarı malını vermek akıl kabul ederse halbuki kazanç ihtimali binde birdir sonra yirmi dörtten bir malını, yüzde doksan dokuz ihtimalle kazancı musaddak bir hazine-i ebediyeye vermemek ne kadar hilâf-ı akıl ve hikmet hareket ettiğini, ne kadar akıldan uzak düştüğünü, kendini âkıl zanneden adam anlamaz mı?

Halbuki namazda ruhun, kalbin, aklın büyük bir rahatı vardır. Hem cisme de o kadar ağır bir iş değildir. Hem namaz kılanın diğer mübah, dünyevî amelleri, güzel bir niyetle ibadet hükmünü alır. Bu surette bütün sermaye-i ömrünü âhirete mal edebilir; fani ömrünü bir cihette ibkà eder.

Lügatler :

bahtiyar : talihli bedbaht : talihsiz, kötü talihli define : hazine, gizli servet divane : akılsız, deli hâkim : idareci has : özel hizmetkâr : hizmetçi ikamet etmek : oturmak kat’î : kesin kerîm : ikram sahibi, cömert kıymettar : kıymetli, değerli mahall-i ikamet : kalınacak yer mesken : ev, yer muvakkat : geçici mübâyaa etmek : satın almak mühim : önemli nefis : kişinin kendisi; insanı maddî zevk ve isteklere sevk eden duygu sarf etmek : harcamak sefahet : yasak zevk ve eğlencelere düşkünlük, bilnçsizcesizce davranış, budalalık şimendifer : tren tayyare : uçak temsilî : kıyaslamalı benzetme şeklinde, analoj ikzayi etmek : kaybetme kâhiret : öteki dünya, öldükten sonraki hayat âkıl : akıllı amel : iş, davranış berk : şimşek beşer : insan dünyevî : dünyaya ait ebed : sonsuzluk ehl-i takvâ : takvâ sahipleri fani : ölümlü, geçici gafil : duyarsız, sorumsuz, âhiretten ve Allah’ın emir ve yasaklarından habersiz davranan hakikat : gerçek, doğru hâkim : idareci, yönetici Hâlık : herşeyi yaratan Allah has : özel haşir : öldükten sonra âhirette tekrar diriltilip Allah’ın huzurunda toplanma hayat-ı dünyeviye : dünya hayatı hayat-ı ebediye : sonsuz âhiret hayatı hazine-i ebediye : sonu olmayan, sonsuz hazine hilâf-ı akıl ve hikmet : akla ve ilme aykırı hilâf-ı akıl : akla aykırı hizmetkâr : hizmetçi ibkà etmek : devamlı ve kalıcı hale getirmek iştirak etmek : katılmak kâfi : yeterlikat’ etmek : aşmak, kesmek Kur’ân-ı Azîmüşşan : şanı yüce Kur’ân musaddak : doğrulanan mübah : sevap veya günah olmayan günlük işler mütedeyyin : dindar mütefâvit : farklı nefis : insanın kendisi Rab : herbir varlığa yaratılış gayelerine ulaşmaları için muhtaç olduğu şeyleri veren, onları terbiye edip idaresi ve egemenliği altında bulunduran Allah sarf etmek : harcamak sermaye-i ömür : ömür sermayesi suret : şekil şevk : çok istek ve arzu, coşku takvâ : Allah’tan korkup emir ve yasaklarına titizlikle uyma zulmetmek : haksız yere kötülük etmek

*Hocamizi dinlerken not almamiza ragmen sohbetin bölünmemesi acisindan bütün anlatilanlari tek tek yazma imkanimiz olmuyor.Aldigimiz notlardan da yola cikarak "sorularlarisaliyenur.com" dan kaynak olarak faydalanmaktayim.

2009-03-07T11:08:00.003+01:00

Pişmanlık kulluk bahçemizin en nazenin gülüdür. dikenleri iridir, sivridir, batar, acıtır, kanatır ama o acının hatırına yetiştirdiğimiz tövbe gülünün kokusu, o bahçeye bir daha günahın ayrı otunu hiç sokmaz. öyle tatlı bir gülüşle açılır ki o gül, Rabbimize mahcubiyetin o tatlı balını emmeye nice güzeller gelir.

Senai Demirci

Mevlid Kandili nasıl kutlanır?

2009-03-07T10:28:00.003+01:00

{ Ümit AKDEMİR}

1955 ve 56 senelerinde Mehmed Zahit Kotku hocaefendi, Zeyrek'te otururdu. Önde basit bir cami ve arkasında evi vardı. Evinin penceresinden Süleymaniye bütün ihtişamıyla gözükürdü. İmkân buldukça gelip onun arkasında namaz kılar, namazdan sonra evine giderdik, birkaç kişi... Ben izinli olunca gittiğimden, sık sık oralarda gözükmezdim.

Bir gün hocaefendinin huzurunda belki yirmi kişi oturuyorduk. Herkes sessiz, içinden Allah diyor... Dedim ki "Hocam, bir sorum var, izin verir misiniz?" "Sor evladım!" dedi. "Efendim zaman zaman içimde günah işlemek duygusu çok şiddetleniyor, mani olamayacak hale geliyorum, ne buyurursunuz?" Cevabı şöyleydi: "Bir cisim fezada ne kadar sür'atli seyrederse, hava da ona o kadar şiddetle karşı koyar. Bir insan dinî çalışmalarını ne kadar hızlandırırsa, şeytan da onunla o kadar fazla uğraşır. İbadetine ve zikrine devam et, bunlar seni koruyacaktır."

Aynı şartlar, insanı aynı sonuca götüreceğine göre, Peygamber'i taklit edenler de başarıya ulaşacaktır. Fakat Peygamberimiz'i taklit etmek şu devirde zordur; şeytan mü'minle çok uğraşır, mü'mini saptırmaya çalışır. Lakin kıymetli şeylerin zorluklar karşılığında elde edildiği de herkes tarafından bilinir. Cennet ucuz değildir.

Peygamberimiz'in zamanında İslamiyet'in hızla yayılmasının tek sebebi, ashabın İslamiyet'i yaşamalarındandı. Sahabelerin her biri bir kaynaktı. Bu insanlardan Kur'an hayatı akardı. Zehir deposu olan fitneler, ashabı sadece şehit etmişlerdir. Onları gayri İslami hayata itememişlerdir.

Peygamber Efendimiz, rebiülevvel ayının on ikisinde, bir pazartesi günü dünyayı şereflendirmişlerdir. Miladî takvime göre bu tarih, 20 Nisan 571'e tekabül eder. Bizler, rebiülevvel ayının on birini, on ikisine bağlayan gece Mevlid Kandili'ni kutlarız.

Neyi kutluyoruz, nasıl kutluyoruz? Oturacağız, bugün Peygamberimiz'in doğum günü, "Allah'ım! Bu mübârek günün yüzü suyu hürmetine ben söz veriyorum ki İslâmiyet'i öğreneceğim ve yaşayacağım." diyeceğiz. Sonra da Peygamber Efendimiz, ne yapmış, nasıl yaşamış, namazını nasıl kılmış, orucunu nasıl tutmuş, sıkıntılara nasıl katlanmış, nasıl duâ etmiş, Allah'tan neler istemiş, ümmetine neleri tavsiye etmiş, bütün bunları düşüneceğiz. O'nun hayatına dair yazılmış bir kitabı okuyacağız. Sonra da yaptıklarını kendimize örnek alıp hayatımıza katacağız; yâni sünnetine uyacağız...

Allah'ı sevmenin alameti nedir? Allah'a itaat etmektir. İtaat nedir? İbadetleri farz, vacip, sünnet sırasıyla yapmaktır. Allah'ı sevmenin alameti budur. Bunlar yoksa, sevmek de yoktur!..

Mevlid Kandili'nizi tebrik ederim...

HEKİMOĞLU İSMAİL
http://www.zaman.com.tr/yazar.do?yazino=822515&title=mevlid-kandili-nasil-kutlanir

Gıybet, söz yangınıdır!

2009-02-28T10:09:00.003+01:00

Mehmet Çalışkan ağabeyle hacca gitmiştik. Bir odada on kişi kalıyorduk. Odada bulunan ağabeylerin hepsi, müftü, hoca, âlim kimselerdi. Birilerinin aleyhinde konuşulduğu bir an Mehmet Çalışkan ağabey beni yanına çağırdı, "Ömer efendi" dedi, "Ben çok hastayım..." "Aman ağabey neyin var?"

"Ben kimsenin arkasından konuşamıyorum, acaba ne yapsam?"

"Tamam ağabey tamam, anladık." diyerek sustum. Aleyhte konuşmalarımızda, bir yazarın kitabını tenkit ederdik veyahut falan kişinin yanlış fetvası hakkında konuşurduk. Yani bize göre konuşmalarımız gıybet değil, ilmî tartışmalardı. Fakat Çalışkan ağabey, onlara da razı olmazdı.

Bir arkadaş, bir kızla evlenmek istiyordu. Hiç alakası olmayan bir başka adam geldi ve o ailenin aleyhinde konuştu. Bunun üzerine arkadaş, evlenmekten vazgeçti. Gıybet, bir yuvayı daha doğmadan boğdu...

Arkadaşı ikna etmeye çalıştım; "İnsanlık halidir, hemen vazgeçme. O kızın ailesini tanıyorum, muhterem insanlar. Kızcağız iyi huylu, dürüst bir hanımdır." dedim fakat arkadaşım, söylenen sözlerin tesirinde kaldığı için evlenmedi...

Her insanın zaafları, noksan yanları bulunur. İşte bir başkası, insanların bu yanlarını konuşursa o konuştuğu kişi ona düşman olur. Bir millet birbirine düşman olursa geriye bir şey kalmaz.

Gıybet, bir insanın yüzüne söyleyemeyeceğimiz, hoşlanmayacağı sözleri arkasından söylemektir. Allah, Kur'an-ı Kerim'de hiçbir kötü fiili, "ölü kardeşinin etini yemek" kadar tiksindirici bir ifadeyle men etmemiştir. Demek ki gıybet, bu kadar kötü bir iş... Söyleyeceğimiz sözler bitti mi ki, onu bunu çekiştiriyoruz?.. Gıybet, edepsiz insanların işidir. İnsan, kınadığını yaşamadan ölmezmiş. Bunu ben söylemiyorum, Peygamberimiz (sas) söylüyor. "Bir kimse, kardeşini bir kusur ile ayıplarsa, o kimse ölmeden o kusuru işler." buyurmuş Peygamberimiz (sas).

Erzurumlu İbrahim Hakkı Hazretleri, bir yemeğe davet edilmiş. Yemeğe başlayacakları sırada davetlilerden birisinin henüz gelmediğini fark etmişler. İçlerinden birisi demiş ki, "O ağır bir adamdır." İbrahim Hakkı Hazretleri anlamış ki bu gıybet devam edecek, bu kıvılcım yangına dönüşecek, "yanmaktansa kalkıp gitmek daha iyidir" demiş, sofradan kalkıp gitmiş.

Bazıları diyor ki, "Allah'ın bildiğini kuldan mı saklayalım?" Allah, bizim her halimizi biliyor diye çıplak gezebiliyor muyuz? Aynı şekilde Allah her şeyi bilir amma, biz Allah'ın bildiklerini bildiremeyiz.

Peygamber Efendimiz (sas), "Gıybet zinadan daha kötüdür." buyurmuş. Sahabe de demiş ki, "Nasıl olur Ya Resulallah?" "Adam zina eder. Sonra tevbe eder, Allah mağfiret buyurur. Gıybet eden ise gıybeti edilen kişi affetmedikçe mağfiret olunmaz." buyurmuş.

Bana göre gıybetin tek çaresi Allah'tan korkmaktır. Çünkü ağzımızı yaratan Allah, ağzımızdan çıkan sözleri işitir ve hesabını sorar.

Senai Demirci kardeşimizin "Söz Yangını" isimli kitabında, akılla vahyin bütünleştiğini gördüm. Kendisini tebrik ederim. "Söz Yangını" isimli kitabı herkese tavsiye ederim...

HEKİMOĞLU İSMAİL
http://www.zaman.com.tr/yazar.do?yazino=820067&title=giybet-soz-yanginidir

*Böylesine güzel hastaliklari bizlere de nasip et Allahim...

İyi gün dostları ile mahşerde mahcup olanların hali...

2009-02-25T20:12:00.004+01:00

İbretle okuyacağınızı ümit ettiğim mesaj yüklü üç hadise arz ediyorum bugün sizlere.

1- Hicri 247'de Bağdat'ta dünyaya gelen şarkın ilim ve tasavvuf önderlerinden İmam-ı Şibli'nin etrafında çok sayıda insan toplanmıştı.

Ancak kendisi bu çokluktan fazla etkilenmiyor, bunların vefalı dost olup olmadığını denemeyi bile düşünüyordu. Nitekim bir kır sohbetinde düşündüğünün doğruluğunu öğrenmek isteyerek çevresinde toplanan dostlarına yanındaki taşları, toprakları fırlatmaya başladı. Bunun üzerine etrafındakiler:

- Hocamız kafayı bozmuş, çekilelim yanından! diyerek birer ikişer uzaklaşmaya başladılar. Şibli ise bu defa uzaklaşan dostlarına şöyle seslendi:

- Nereye benim sahte dostlarım nereye?

Dediler ki:

- Biz senin dostunuz ama sen de bize taş toprak fırlatıyor, bizi rahatsız ediyorsun!.

Şibli tebessüm ederek cevap verdi:

-Şayet siz gerçek dost olsaydınız hocamız kafayı bozmuş diyerek çekilme yerine, hocamız hastalanmış hemen tedavi ettirelim de kimseyi rahatsız etmez hale gelsin, diyerek daha fazla vefa gösterip yanımda olacaktınız. Demek ki sizler hep iyi gün dostusunuz. Henüz dosttan gelecek sıkıntılara sabredecek vefa ve sadakate ulaşmamışsınız.!

Ne dersiniz bu olaya? Dostlarımıza vefamız, menfaat gördüğümüz müddetçe mi bizde de? Gelmesi muhtemel eziyetlere bizim de sabrımız yok mu yoksa?

2- Hicri 198'de Mekke'de vefat etmiş olan büyük mutasavvıf Süfyan bin Uyeyne:

"Mahşerde üç sınıf insanın mahcubiyeti derin, mazereti geçersiz olacaktır." der ve onları şöyle sıralar:

* Amel ve ahlakta hizmetçileri kendilerini geçen zenginler mahşerde mahcup olacaklar.

* Geride kalan mirasçıları hayır yapmakta kendilerini geçen mal sahipleri de mahşerde mahcup olacaklar!

* Okuttuğu öğrencileri amel etmekte kendilerini geçen hocaları da mahşerde mahcup olacaklar! Sebeplerini de şöyle açıklar:

- Amelsiz zenginler, yoksulduk, çalışmaya mecburduk, amel etmeye fırsat bulamadık diyemeyecekler. Çünkü kendilerini geçen hizmetçileri kendilerinden de yoksuldular, onlar da çalışıyorlardı.

- Malımız yoktu da onun için yoksula yardımda bulunamadık diyemeyecekler, miras bırakanlar. Çünkü mirasçıları, bıraktıkları kendi mallarından yaptıkları yardımlarla geçtiler kendilerini.

- Bilmediğimiz için amel edemedik diyemeyecek hocaları. Çünkü öğrencileri kendilerinden öğrendikleriyle geçtiler kendilerini. İşte bu üç sınıf, yakınlarının kendilerini geçmelerinden memnun olsalar da kendileri geride kaldıklarından mahcup olacaklar, mazeret bulamayacaklar.
Şimdi sıra bizde. Bizler ne durumdayız bu konularda? Gerilerde kalıp da mazeret arayanlardan mı olacağız yoksa? Düşünmeye değer mi?

3- Hicri 104'te Kufe'de vefat eden İmam-ı Azam'ın da hocası sayılan İmam-ı Şaabi, yaptığı vaazlarını hep dinleyip hiç konuşmayan bir adama sordu:

- "Neden hiç konuşmuyor, hep dinliyorsun?"

Suskun adamın cevabı hem tebessüm hem de tefekküre sebep oldu.

- Ben dedi, buraya bir şeyler almak için geliyorum, vermek için değil. Bunun için de hep kulağımı kullanıyorum, ağzımı değil. Zira dedi, kulağımdan giren bana bir şeyler öğretir, onunla amel ederim. Ağzımdan çıkan ise bir şeyler öğretmez sadece ben de bir şeyler biliyorum gururu vererek aldatır, amel etmekten geri kor. Bu cevabı tebessümle dinleyen Şaabi:

- Ey sessiz adam! dedi, bir konuştun pir konuştun. Amel etmek için değil de anlatmak için dinleyenlere ders olsun senin bu halin..

Ne dersiniz, bu cevabın bize de işareti var mı? Okuduğumuzu, dinlediğimizi hep başkalarına anlatmak için değil de önce kendimiz öğrenip amel etmek için mi okuyup dinlemeliyiz?

AHMED ŞAHİN

http://www.zaman.com.tr/yazar.do?yazino=819003&title=iyi-gun-dostlari-ile-mahserde-mahcup-olanlarin-hali

Bahar

2009-02-24T12:26:00.002+01:00

Kus sesleriyle uyanmak...Harika...Gece 1.30 gibi.Mevla´nin lutfu... Bakiyorum saskinlikla...Karsimizda ki agacta ötüsen , cesit cesit nagmelerle zikrini en güzel sekilde tamamlayan güzellikler...Bahar geliyor dedim ... Bahar geliyor dedi cik cik cik :)

Kaderini Sev ...

2009-02-15T11:17:00.003+01:00

Kemal Sayar´in yazisinin basligi "Kaderini Sev" diye atilmisti.Bana göre güzel bir yaziydi.Dokunu verdi yürek tellerime.

"Dünyaya kalbiyle sokulanlar çabuk yaralanır, kalb hassastır, hile bilmez."

...

Ve devam ediyor...

"Yüreğinize acılar dokuyabilmek için, bir yüreğiniz olması gerekir. Biz kalbin çocuklarıyız. İç hayatlarımız, dünyanın neresinde olursak olalım, Anadolunun türkü ve öyküleriyle şekil bulur, bu toprakların öyküleri ruhlarımızı mayalar."

....

"İnsan, değiştiremeyeceği karşısında, kaderine rıza göstermeyi bilmeli. 'Kaderini sev' demişti Nietzsche, kaderini sev ki o senin hayatındır. Hepimiz kırılgan varlıklarız. Hayat hakkında bir düş kuruyoruz, sevdiklerimizle sonsuza dek birlikte olacağımızı, bela ve musibetlerin bize erişmeyeceğini hayal ediyoruz. Oysa hayat yordanamıyor. Ani sıçrama ve kırılmalarla seyri birden değişebiliyor."

...

"Ona diyorum ki derdini sev, kaderini sev, sana kuyuların karanlığından sonra aydınlığı göstereni sev."

Diye de noktaliyor cümlelerini...

Son zamanlarda kendi kendime böyle olmamali diye yaptigim konusmalara tuz biber oluyor bu yazilanlar.Olmazsa olmaz dediklerim.Olmayinca da olabiliyor .Onlarsizda olabiliyor.Bu benim hic hoslanmadigim bir durum.Hatta nasil yani diye icinden cikamadigim bir durum.Ama ne yazik ki böyle .Bir resim görürsünüzde icinizde bir parca kopar , gözlerinizden iki damla inci tanesi akar ya ... Simdilerde o resimlere bakip bu günlerde vardi dökülü veriyor dudaklarimdan. Dökülen iki damla inci tanesi umutmus benim icin . Hala bir sicaklikmis yüregimde hissettigim...

Paylasim olmayinca her sey hatira olarak kaliyor.Yollar ayriliyor.Mühürleniyor.Bir siteminiz bile kalmiyor."Gözden uzak olan gönülden de oluyor" mus.Düsünelim hep beraber en son ne zaman heycanla kostuk sevdiklerimize iki kelam etmek icin?

Aramiyor diye aramiyor , gelmiyor diye gitmiyor , tek bir nedeniniz kalmamissa o yürege sicakliginizi hissettirmek icin adimiz , yakinligimiz ne olursa olsun koca bir hic kaliyor ortada...

Her seyin bir anlami var...

Kaderini sev...

Mevlam nurlandirsin gönülleri..

Bu gün sevgililer günüymüs ya...

2009-02-14T22:22:00.001+01:00

Asım Yıldırım - Ebedi Sevgili
by videonay

Evi olmayan adama kız vermeyen baba...

2009-02-14T17:56:00.003+01:00

Bir okuyucumdan şöyle bir soru geldi:"Ağabey, kızımızı istiyorlar. Aileyi tanıyoruz, muhterem insanlar. Fakat talip olan beyin bir evi yok, maaşı da çok iyi değilmiş. Ahlâken iyi bir insan olmasına rağmen, maddî yönden kızımız sıkıntı çeker diye vermek istemiyoruz. Size danışmak istedik."

Bir arkadaş, asortik bir hanıma evlenme teklif etmiş. O hanım da demiş ki; "Senin maaşın benim elbise parama yetmez." Evlilikte önemli olan denk olmaktır. Evlenecek kişiler, servette, fizikî güzellikte, kültürde, dinde, görgüde denk olmalıdır. Bunun dışında "niye evi yok, niye maaşı az?" diye düşünüp kızı vermemek, rızık korkusuyla çocuğunu aldırmak kadar günahtır. Çünkü rızık, Allah'a aittir.

Bir hanım, evi, parası var diye bir beyle evlense, adam daha ilk günden içki şişesini koysa masanın üzerine, başlasa içmeye, daha mı iyi?

Erkek, hanımına bakmak zorundadır. Kadın, evlenmeden önce, "bu adam beni geçindirebilecek mi, yoksa perişan mı edecek?" diye düşünmelidir. "Fakirlik, küfre yakındır." buyuruyor Peygamberimiz. Başkalarına muhtaç olmak zordur. Yani erkek, evini geçindirebilecek durumda olmalıdır. Fakat evini geçindirecek durumda olması demek, evi olsun, arabası olsun, maaşı yüksek olsun demek değildir.

Almanya'dayken bir aile beni yemeğe davet etti. Şahane bir sofra kurmuşlar. Amma kadının suratı beş karış! Kalbime bir acı saplandı. Yemeklerden bir iki lokma aldım, "rahatsızım" deyip sofradan kalktım. Hey gidi zenginlik, dedim, sen ne işe yararsın!.. O arkadaşın hayatını bana verseler on kuruşa almam!

İnsan ev bulur, huzur bulamaz, servet bulur harcayamaz, yemek bulur yiyemez. Bu sebepten dünya malları, Müslüman için hedef olmamalı. Çünkü her dünya malının içinde bir zehir vardır.

Neyi hedef alırsak, ona teslim ediliriz. Neye güvenirseniz, ona havale edilirsiniz. "Malım olsun, mülküm olsun" tamam olsun. Allah cömerttir. Allah'a güveneni Allah korur. Paraya güveneni para ne kadar korur, onu bilemiyoruz. Peygamberimiz, "Sen onun dindarlığına bak." demiş. Çocuğunuzu paraya, eve teslim etmeyin. Rızkın ne olacağını kim bilebilir? Nice fakirler zengin oldu.

İslam'a göre kadın, Allah'ın emanetidir. Erkek, karısına ve çocuklarına bakmakla mükelleftir. Karısının beslenmesini, giyimini, geleceğe yönelik ihtiyaçlarını en güzel şekilde karşılamaya çalışmalıdır.

Bu devirde içkiden, kumardan, kız (erkek) arkadaştan uzak kalmak, bir genç için büyük keramet!.. İşin bu kısmına bakmadan, "evi var mı, maaşı çok mu?" demek, İslamiyet'i anlamamaktır. İnsan evvela ahlâklı olacak. İnsan ahlâklı olunca aldığı parayla geçinir. Ahlâksız olunca, milyarlar da kazansa geçinemez. Ocakları söndüren, haramlardır.

Bir konferansımda demiştim ki:

"İslamiyet'i öğrenin. İsteklerinizi azaltın. İnsanların söylediklerine değer vermeyin, İslam'a bakın, İslam ne diyor?

Dertlerinizi küçültün. Fiilî duayı çoğaltın. Allah cömerttir. Çalışırsanız size de verir. Gâvura veriyor da sizi ayıracak mı?"

İslam'ın bir kısmı atılıp bir kısmı yaşanmaz. İslam, külli olarak yaşanır.

Veliler, Allah'tan çok şey istemezler. Derler ki: "Ya Rabbi, neyin hakkımda hayırlı olduğunu bilmiyorum. Sen hayırlısını ver."

HEKİMOĞLU İSMAİL

http://www.zaman.com.tr/yazar.do?yazino=815069&title=evi-olmayan-adama-kiz-vermeyen-baba

...

2009-02-13T21:51:00.002+01:00

Bu mubareklerin icinde büyüdüm.Fotografi görüncede icim gitti.Canim benim.Elleri degil ayaklari öpülesi...

Ahh Bu Ben ...

2009-02-11T12:40:00.009+01:00

Ahh bu ben ...

Sorular sorular ... Nedenler niyeler... Gel gitler...Artilar eksiler...Kisacasi ahh bu ben ...

Günlerdir aliskin olmadigim bir tempo icerisinde sag sola kosusturmaktayim.Bir yandan da söylenmekteyim.Bu kadari bana fazla ... Gülüsmeler tebessümler...

Yapmis olmak icin , olmus olmak icin yasamayi sevmiyorum...Biraz kaliplari , duvarlari olan bir kisilige sahibim.Yakin bulmadigim , sevmedigim , benimseyemedigim hic bir seyi ne kalbime nede evime alabiliyorum.Haliyle bunu herkezin anlamasini da beklemiyorum.Anlatmaya calistigim , anlamisini istediklerim de olmuyor degil.Benimsediklerim.Benimdir diyebildiklerimi ise onlara sormak lazim.Ne desem bos olur.Gecinmesi kolay biri olmadigimi da itiraf etmek isterim.Ee yeri elmisken de herkezden helallik isterim.Allah bilir...

Uzak miyim , yakin miyim ?

Allah bilir...

Sizofren durumlar oluyor mu? Olabilir.Allah bilir.Kendi kendime yazip yasiyor muyum? Olabilir . Allah bilir . Her gün yeni bir seyler ögreniyor insan.Benim en iyi ögrendiklerim arasinda Mevla ya durusun ne kadar yakin , muhabbetin yogunsa durusun da o kadar saglam olur.Ne yasarsan yasa . Sabahlar ne kadar uzak görünse de umrunda olmaz aslinda.Yillarca mezarliklar birikmis yüregimi bu sekilde feraha kavusturmayi basardim.

Kinci miyim?

Asla!

Uzak miyim yakin miyim?

Uzak diye bir yer yok aslinda ayni gögü paylastigimiz sürece.Yakin miyim bilmiyorum ki...Yalnizca O´na (c.c.) agliyorum artik...Bundan sonra da öyle olmasini istiyorum.

Cok oyaladim yalan dünyanin yalanlariyla...Anlayan beri gelsin...Olmayinca olmuyor...

Bu gönül kendini bir görmek isteyenlerle...

Hakkiyla yarenlik ettigim hic bir seyi yari yolda birakmadim...Yaren de yaren gibi olmali.Unutmak mi?Bunu istedigim cok zamanlarim olmustur amma yapamadigim , beceriksizligim hat safhada oldugu tek konu...

Sevgi ispat ister.

Ve sevmek cok büyük bir imtihandir!

Ne mi istiyorum?

Hic..

Kalbine dost olani , kalbine yar olani ariyor.

Mevla´nin merhameti, sevkati , selami üzerimize olsun...

Kafi...

Çocuklarda mahremiyet eğitimi

2009-02-07T12:04:00.004+01:00

Eskilerin “Hayâ Duygusu” dediği şimdilerde ise “Mahremiyet Eğitimi” olarak bilinen ve çocuk terbiyesinde çok önemli bir konuma sahip olan mesele, maalesef günümüzde ihmal ediliyor. Günümüz anne babaları kendi çocukları açısından hayati önem taşıyan “Mahremiyet Duygusu”nun nasıl kazandırılacağı konusunda yeterince bilgi sahibi değiller.

Hangi yıldı hatırlamıyorum. Kayseri’de bir arkadaşın yanında misafirdik. İkindi vaktinde çaylarımızı yudumlarken arkadaşımız, “Eğer arzu ederseniz, falanca semtte filanca isimli bir zat yaşar. İlmi ve imanı ile ün salmıştır. İsterseniz hava kararmadan, bu bilge zata bir ziyarette bulunalım mı?” diye sorduğunda “Hay hay, neden olmasın” diye karşılık verdik.

Kayseri’nin meşhur bağ evlerinin arasında, tozlu yollarda, bir süre yolculuk yaptıktan sonra, seksen küsur yaşına rağmen hâlâ dimdik ayakta duran bu nur yüzlü, bembeyaz sakallı muhteremin evine ulaştık.

Kendisi, asma dallarından yaptığı şadırvanın altında, tahtadan yapılmış bir sedirin üzerinde oturuyordu. Bizi görünce kendi büyüklüğüne yakışır bir nezaketle ayağa kalktı ve bahçe kapısından kendisine selam veren bizlere, “Buyurun” diye içeri davet etti.

Kendisine, geçerken uğradığımızı, bir çay içme süresince hal hatır sorup sohbet etmek istediğimizi iletince, memnun oldu.

Yaşlı zat gayet sakin, yılların birikimi ile büyük bir olgunluk ve vakar içerisinde bizlerle tek tek tanışmaya başladı. Uzun süren tanışma faslından sonra, söz, döndü dolaştı, çocuk terbiyesine geldi dayandı.

Yaşlı zat, konuşmasını devam ettirmeden önce hepimizi şöyle bir kere daha süzdü. Acaba içimizde sohbetin derinliğini kaldıramayacak biri var mı diye göz ucu ile herkesi yokladı.

Sonra, elinde tuttuğu tiryaki bardağındaki çayı usulca dudaklarına değdirdikten sonra sakin bir üslupla konuşmasına devam etti: “Sizi tenzih ederim. Kusura bakmazsanız eğer günümüz anne babaları hakkında düşüncelerimi söyleyeyim” dedi ve konuşmasını sürdürdü: “Maşallah günümüz anne babaları her konuda her şeyi biliyorlar, ama konu asıl kendi meselesi olan “aile hayatı” konusuna gelip dayanınca, çok cahil olduklarını gözlemliyorum. Babalar baba gibi değil, anneler de ana gibi değil artık. Öyle olunca toplumda hasta ruhlu yeni bir nesil yetişmeye başladı.” diye tespitlerini bizlerle paylaştı.

Şırıl şırıl bir havuzun kenarında sedire dizilmiş bizler, üç aşağı beş yukarı kendisine hak verdiğimizi söyledik.

“Günümüz anne babaları mahremiyet eğitimi nasıl verilir bilmiyor!”

Yaşlı zat, bizim “çokbilmiş” hâlimizi yine olgunlukla dinledikten sonra, tekrar devam etti: “Evvelden, çocuklar yetiştirilirken bir “mahremiyet” eğitimi vardı. Mahremiyet eğitimine anne babalar çok önem verirdi. Şimdiki anne babalara bakıyorum, çocuklarını bu önemli konuda ihmal ediyorlar.” diyerek iç çekti.

Konu gayet ilgimi çektiği için, “Nasıl yani biraz açar mısınız?” diye merakla kendisine yöneldim.

Yaşlı zat, “Şimdiki çocukları gözlemliyorum, kıyafetlerini değiştirirken çok rahat davranıyorlar. Örneğin şu oturduğumuz yere bir çocuk gelse, annesi, o çocuğun kirlenmiş elbiselerini çıkartıp, temiz elbise giydirecek olsa, çocuk hiç utanma hissine kapılmıyor. Gözümüzün içine bön bön bakarak karşımızda soyunabiliyor, giyinebiliyor. Bu çok yanlış... Anne babalar buna dikkat etmiyor. Çocuklarına mahremiyet bilinci vermiyorlar” dedi.

Yılların tecrübesini bizlerle paylaşan bu yaşlı zatın sözleri tek tek zihnimde karşılık buluyordu.

Mahremiyet bilinci

Konuşma derinleştikçe, mahremiyet eğitimi konusunda anne babaların nasıl yanlışlar içinde bulunduğunu tek tek örneklendiriyordu; “Ya da bir başka örnek vereyim size. Çocuk, artık aklı erecek yaşa gelmiş, yani yedi sekiz yaşına gelmiş ama bakıyorsunuz ki, banyo yaparken, “duş” denen bir fıskiyenin altında anne babası ile kucak kucağa banyo yapıyorlar. Olmaz ki böyle, böylesi bir davranış çocuğun kazanacağı mahremiyet duygusu adına bir cinayettir. Çocuk, belli bir yaştan sonra anne babasını kıyafetsiz olarak görmemesi gerek.” dedi ve hiç unutamayacağım şu örneği verdi: “İşte böyle yetişen gençler, mahremiyet nedir bilmiyorlar. Mahremiyet hissi öyle bir şeydir ki, bir genç kız çocuğunun iffetli yaşaması için en kıymetli silahıdır. Oturduğumuz sedirlere bir grup hanımın oturduğunu düşünün. Ve işte şu karşıda gördüğünüz çalıların arasında da bir çift hain göz, burada oturan kadınları gizlice seyrediyor olsun. Burada oturan kadınlardan birinin eteği şöyle hafifçe yana doğru açılsa da, şu çalılar arasında burayı gözleyen kişinin bakışları, bu kadının açılan eteğinden hafifçe görünen tenine değecek olsa, eğer bu kadının mahremiyet hissi pekişmişse, tenine değen o bakışı hisseder ve irkilerek eteğini toplar. Bizim buralarda tedirgin olunca “estağfurullah” denilir... Eteğini toplayan bu kadın “estağfurullah” diyerek şaşkın gözlerle etrafına bakar ve kendini toparlar. İşte bu hâl, mahremiyet bilinci ile yetişmiş bir hanımın hâlidir. Ama eğer, bu hanım, çocukluk yıllarından mahremiyet eğitiminden nasibini almamışsa, ne kendine yönelen hain bir çift gözü fark eder, ne o bakışlardan rahatsız olur, ne de eteğini toplama ihtiyacı hisseder” dedi.

Bu yaşlı zatın seksen kusur yıllık hayat tecrübelerini dinlerken kendimi üniversite amfisinde pedagoji dersi veren bir profesörü dinler gibi hissettim.

Temel davranış refleksi

Evet, bu yaşlı zat çok haklıydı. Günümüz anne babaları çocuk terbiyesinde “mahremiyet” duygusunun verilmesini ihmal ediyorlardı.

Mahremiyet eğitiminde ihmale uğrayan çocuklar ise her an bir çift hain gözün tuzağına düşmeye adaydır. Kendisine yönelebilecek tehlikelerden habersiz, o masum çocuklar, her an tuzaklara düşmeye aday olarak sokak ortasında kendilerini korumaktan aciz, şen şakrak oyunlar oynamaktadır.

Bir insanın bütün bir hayatında iz bırakacak böylesi korkunç bir tehlike karşısında anne babaların hâlâ bilinçsiz olması akıl alacak gibi bir şey değil. Bu konuda “N’olur hocam yardım edin, ateş düştüğü yeri yakıyormuş” diye kapımızı çalan anne babaların, “bize bir şey olmaz” diyerek mahremiyet eğitimini önemsemeyen anne babalar olduğunu üzülerek görüyoruz.

Kız olsun veya erkek olsun, çocukların, kendilerini bu türlü “hasta ruhlu insanlar”dan koruyabilmesi için nasihat vermek yeterli değildir. Hatta çok defa; “Aman, oğlum/kızım, dışarıdaki kötü adamlara dikkat et, seni alır kaçırır...” türünden korku dolu nasihatler çocuğun ruhunda derin yaralar açılmasına da neden olmaktadır. Bir yandan sosyal yönü kuvvetli çocuk yetiştirmek için uğraşılırken, bir yandan da böylesi nasihatler çocukların içe kapanmasına ve sosyal çevreden korkmasına neden olabilir.

O halde çok iyi bilinmelidir ki, çocukların mahremiyet eğitimi tek başına nasihat ile veya korkutmalarla olabilecek bir şey asla değildir.

Çocukların kendi bedenlerine yönelecek tehlikelerden kurtulabilmesi için verilecek olan asıl mahremiyet eğitimine biz, “Temel Davranış Refleksi” diyoruz.

Temel Davranış Refleksi’ni eskiler “Hayâ Duygusu” olarak da kullanmışlardır.

Ancak, üzülerek belirtmek gerekirse, günümüz anne babaları kendi çocukları açısından hayati önem taşıyan “Temel Davranış Refleksi”nin nasıl kazandırılacağı konusunda yeterince bilgi sahibi değiller.

Halbuki Temel Davranış Refleksi gelişmiş bir çocuk kendisine yönelecek bir tehlikenin, tehlike olduğunu fark etmese bile, ani bir refleks ile o tehlikeden kendisini koruyabilir. Çocuk, kendisine yönelen anormal davranışın ne anlama geldiğini bilmese dahi ciddi rahatsızlık duyar ve o an o ortamdan uzaklaşmak ister.

Temel Davranış Refleksi hangi yaşta ve nasıl verilmelidir?

Temel Davranış Refleksi, çocuklara, en kolay olarak 4 – 7 yaş arasında kazandırılır. Bu yaş aralığındaki çocuklara aşağıdaki yol ve yöntemler izlenilerek bu refleks kazandırılır.

“Bedenim bana aittir” bilinci

Daha bebekliğinden itibaren kendisini rahatlıkla yetişkinlerin eline bırakan bebeğin ilerleyen yıllarda kendi bedeninin farkına varması ve çevresindeki yetişkinlerden ayrı bir birey olduğunu hissetmesi gerekir. Kendi bedeninin kendisine ait olduğu hissini kazanamayan ve kendi bedeni üzerinde başkalarının bir şeyler yapabileceğini düşünen çocuk rahatlıkla taciz tuzağına düşebilmektedir. Anne-babalar, çocukları 4 yaşına gelmeye başladığı andan itibaren çocuklarına vücudunun kendisine ait olduğu bilincini vermelidir. Bu bilincin oluşturulmasında en temel faktör anne-babaların çocuklarının bedenleri ile yapacakları tasarruflarda çocuklarının onayını alma yönünde eğilim göstermektir. Örneğin, terlemiş bir çocuğun atleti izin alınmadan aniden çıkartılmamalı, altını ıslatmış bir çocuğun pantolonu kızgınlıkla ve öfkeyle değil, çocuktan izin alınarak çıkartılmalıdır. Çocuk zamanla kendisinden izin alınmadan bedenine yapılacak müdahaleleri hisseder ve rahatsız olur.

“İzin verirsem dokunabilirsin” bilinci

Bu bilincin oluşturulması için anne baba, çocuğunun vücudunu hoyratça kullanmaktan kaçınmalıdır. Ebeveynlerin çocuklarını öperken “Seni öpebilir miyim?” diye izin istemeleri bu bilincin oluşmasında etkilidir. Çocuğun güçsüz bedeninin, herkes tarafından izinsiz kullanılmasının çocukların kendi bedenlerini koruma refleksini kıracağı unutulmamalıdır.

“Dokunulması yasak olan yerlerim” refleksi

Cocuklar dört yaşından itibaren vücutlarının belli bölgelerine dokunulmasından rahatsızlık duymaya başlamalıdır. Özellikle genital bölgelere dokunulması çocukta ani tepkiye neden olmalıdır. Bu bilincin kazandırılması için dört yaşından itibaren çocukların genital bölgelerine temas azaltılmalıdır. Eş, dost ve akrabalar tarafından çocuk, cinsel organlarına dokunularak, öperek, vurarak sevilmemelidir.

“Fiziksel baskıya direnme” refleksi

Küçük yaştaki çocuklar kendi güçsüzlüklerini ve çaresizliklerini büyüklerin gücünü keşfettikçe anlarlar. Anne-babalar ve akrabalar, çocuklarına olan sevgi gösterileri sırasında çocuklara kendi güçsüzlüklerini hissettirecek kadar büyük ve orantısız güç kullanmaktan kaçınmalıdırlar. Anne-babalar, çocuğuna kendisine güç uygulandığında karşılık verilmesi gerektiğini öğretmelidirler. Bunun için bazen çocuğun istemediği bazı durumlarda gösterdiği tepki, güç gösterisi ile kırılmamalı, çocuğun direncinin işe yaradığı bizzat yaşayarak gösterilmelidir.

“Vücudum görünmemeli” hissi

Çocuklar yürümeye başladığı andan itibaren, çırılçıplak olarak ortada bırakılmamalıdır. Çocuk, hatırlayabildiği en küçük yaşlardan itibaren kendisini genital bölgeleri giyinik olarak hatırlamalıdır. Özellikle dört yaşından itibaren çocuklar çırılçıplak olarak ev içinde veya ev dışında bulunmamalı, giysilerini kendisinin giyip çıkartmasına izin verilmelidir. Kendisini başkalarının yanında çıplak olarak görmeye alışkın olmayan bir çocuk, elbisesinin birileri tarafından çıkartılmasından ciddi rahatsızlık duyacaktır.

“Banyoda çıplak olunmaması” bilinci

Çocuk, temel davranış refleksi kazanması açısından dört yaşından itibaren anne-babası ile birlikte tamamen çıplak olarak banyoda bulunmamalıdır. Ayrıca çocuklar banyo yaparken üzerinde külotu da bulunmalıdır ki, çocuk, genital bölgelerinin görülmemesi ilkesini pratikte yaşayarak öğrenmiş olsun.

“Tuvalette benden başkası olmamalı” bilinci

Bazı anne babalar, çeşitli nedenlerle ya çocukları ile birlikte tuvalete girmekte veya tuvaletin kapısını aralık bırakmaktadır. Bu davranış çocuğun temel davranış refleksi kazanmasına engel olmaktadır. Her ne sebeple olursa olsun dört yaşına gelen bir çocuk, tuvaletin “özel” bir mekan olduğunu öğrenmeli, tuvalet ihtiyacını gideren birisinin başkaları tarafından görülmesinin uygun olmayacağını bilmelidir. Çocuk genital bölgelerinin görülmesinden rahatsızlık duymamaya, kendisini tuvalette iken gören birisine tepki vermemeye alışmamalıdır.

“Soyunma ve giyinmede yalnızlık” ilkesi

Çocuğun dört yaşından itibaren genital bölgelerinin başkaları tarafından görülmesinden adım adım uzaklaşması gerekir. Bu bağlamda çocukların elbiseleri herkesin içerisinde değiştirilmemelidir. Çocuklar mümkünse elbiselerini kendileri ve kimsenin görmediği bir ortamda değiştirmelidir. Eğer çocuk kendisi elbiselerini değiştiremiyorsa, anne ile ayrı bir odaya gidilerek elbiseler değiştirilmelidir.

“İzin verirsem kabul edilirsin” ilkesi

Anne için çocuk ne kadar büyürse büyüsün çocuktur. O yüzden anne, çocuğunun odasına girerken izin alınması gerektiğini düşünmez. Ancak, çocuk dört yaşına girdiğinden itibaren “izin verirsem kabul edilirsin” ilkesi hayata geçirilmelidir. Anne-baba, çocuğun odasına girerken izin istemeli, her şeye rağmen onun çıplak vücudu ile karşılaşıldığında özür dilenip kapı kapatılmalıdır. Bu davranış kalıbı hem çocuğun kişiliğine saygıyı, hem de çocuğun rahatsız olduğu bir durumda itiraz edebilme becerisi kazandırılması açısından önemlidir.

Çocuklarda mahremiyet eğitimi hakkında daha geniş bilgi Sistem Yayıncılık tarafından yayımlanan “Anababaların Korkulu Rüyası Çocuklara Yönelik Taciz” isimli kitabımda verilmiştir.

Pedagog Adem Güneş

http://moraldergisi.com/makale.php?mid=554

HüSRAN

2009-01-30T11:45:00.005+01:00

Değişik vesilelerle bir araya gelen Ashâb-ı Kirâm efendilerimizin Asr sûresini okumadan ayrılmadıkları rivayet edilmektedir. Merhum M. Akif bu rivayeti şöyle şiirleştirmiştir:

,, Hani, Ashâb-ı Kirâm ayrılalım derlerken,

Mutlaka "Sûre-i ve'l-Asr"ı okurmuş, bu neden?

Çünkü meknûn o büyük sûrede esrâr-ı felâh,

Başta îmân-ı hakîkî geliyor, sonra salâh,

Sonra hak, sonra sebât:

İşte kuzum insanlık

Dördü birleşti mi yoktur sana hüsrân artık. ,,

Bütüne hasret parçacıklarız

2009-01-30T11:19:00.005+01:00

Musikişinâs dostlara,

Canan’a gönül vereli ben candan usandım.

Hem düşeliden derdime dermandan usandım

Dil eksik, ifade eksik, aşk û şevk eksik yürekte heyecan eksik… Affına sığınarak bir söz edelim bir mektup yazalım dedik, onda mâna hepsinden eksik! Bir şey var eksik olmayan, şu kainat dergahında kapısında kul olduğumuz, nuruna muhtac olduğumuz, rahmetini umarak, vuslat ümidiyle yandığımız demler…

Sen idin esas olan, varlık bahane idi arada. Ve aynalar bize biz olmadığımızı söyleyiverdiler bir gün. Cennet ile cinnetin, zahmet ile rahmetin arasatında aşkımızı söyleyemedik ama yandık efendim, yokluğunda hakikat yandık ve beyhude sevgilere, beyhude cesetlere kandık. Güneşinle gel artık uyandır bizi, uyandır bahtını üftadelerinin, gafil uykularımızdan gel de kaldır! Vaslına erdir ve kapından girdir bizi efendim…

Meyledemem ki başkasına tevbeler olsun Canan
Hem yüzleri dost özleri düşmandan usandım…

Ve işte aşıklar vuslatı, gönüller vuslatına vesile o nağmeler duyulmaya başladı. Aziz Mahmud Hüdayi (k.s) Hazretlerinin bir nutku şerifinin Acemaşiran bestesi;

Neyleyeyim dünyayı, bana Allahım gerek
Gerekmez mâsivayı bana Allahım gerek
Ehli dünya dünyada, ehli ukba ukbada
Her biri bir sevdada, bana Allahım gerek

Beyhude hevâyı ko, Hakkı bulagör ya Hu

Hüdayi’nin sözü bu: bana Allahım gerek

Bu satırların sadırlara varan bir canı varmışçasına sanki kendine çekiyor dinleyeni:

Bir parçacığım ben, bütüne hasret;
Zaman döne dursun, o güne hasret;
Ruhumsa zamanın ötesine hasret;
Ebediyet boyu bir an… Olmaz mı?

...

Devamini http://umutrehberi.wordpress.com/2009/01/29/butune-hasret-parcaciklara/ buradan okuyabilir , benim de cok sevdigim ilahiyi dinleyebilirsiniz...

Davos Fatihi Basbakan

2009-01-29T20:16:00.008+01:00

Körler sagarlar birbirini agarlar ezberi bozuldu!Herkezin haddini bilmeli!Gerisi angarya!!!

Asla teslim olmayacağız!

2009-01-25T21:15:00.002+01:00

Kör eden bembeyaz bir ışık

Işık saçıyor bu gece

Saklanacak yer arıyor insanlar

Hayatta olduklarının farkında olmadan

Tankları ve uçaklarıyla

Mahveden kızgın ateşleriyle geldiler

Geride tek bir şey kaldı

Dumanların arasından yükselen bir çığlık, bir umut

Asla eğilmeyeceğiz

Bu gece, savaşmadan

Camilerimizi, evlerimizi,

Okullarımızı yakabilirsiniz

Ama bu ruhu öldüremezsiniz

Asla eğilmeyeceğiz, boynumuzu bükmeyeceğiz

Bu gece Gazze’de

Kadın ve çocuklar aynı şekilde

Katledildiler vahşice

Sözüm ona ülke liderleri

Kimin haklı, kim haksız olduğunu tartıştı

Fakat kudretsiz sözleri boşaydı

Ve bombalar esir yağmurları gibi yağdı

Gözyaşı, kan ve acı içerisindeki

Hâlâ duyabiliyorsunuz dumanlar arasındaki O sesi

Asla eğilmeyeceğiz, boynumuzu bükmeyeceğiz

Bu gece, savaşmadan

Camilerimizi, evlerimizi,

Okullarımızı yakabilirsiniz

Ama bu ruhu öldüremezsiniz

Asla eğilmeyeceğiz, boynumuzu bükmeyeceğiz

Bu gece Gazze’de

Asla eğilmeyeceğiz, boynumuzu bükmeyeceğiz

Bu gece, savaşmadan

Camilerimizi, evlerimizi,

Okullarımızı yakabilirsiniz

Ama bu ruhu öldüremezsiniz

Asla eğilmeyeceğiz, boynumuzu bükmeyeceğiz

Bu gece, savaşmadan, boynumuzu bükmeyeceğiz

Asla eğilmeyeceğiz, boynumuzu bükmeyeceğiz

Bu gece Gazze’de

Söz ve Müzik: Micheal Heart

Kitabın gönüllü mahkûmları

2009-01-25T12:38:00.004+01:00

Gençliğin yüzde 11,2'si düzenli olarak kitap okurken yüzde 17,4'ü aralıklarla, yüzde 63,9'u ise düzensiz olarak ara sıra kitap okuyor. Gençler, kitap okumalarına engel olarak iş yoğunluğu, dersler ve televizyonu gösteriyor. İnternetin yaygınlaşması da kitapla mesafenin açılmasına neden oluyor.

Bu tablodan rahatsız bir grup genç "Sen de bu gidişe 'dur' demek istiyorsan benimle kitap okur musun?" diyerek sesini yükseltti. Bayrampaşa Gençlik Merkezi çatısı altında örgütlenen Düşün Taşın Kulübü üyesi gençler, kitap okuma kampanyası başlattı. Bayrampaşa Gençlik Merkezi'nde bugün başlayacak kitap okuma etkinliğine herkes davetli. İki haftada bir saat 12.00 ile 13.00 arasında katılımcılar kitap okuyacak ve okudukları kitapları 360 saniyede anlatacak.

Düşün Taşın Kulübü (www.dusuntasin.net ) 2007 yılının haziran ayında kurulmuş. Kulübün on üyesi var. Üyelerin tamamı yaklaşık 50 haftadır düzenli olarak kitap okuyor. Her hafta bir araya gelip okudukları kitapları 360 saniyede birbirlerine anlatıyorlar. Ayrıca üyeler blog sayfalarında kitapların içeriği hakkında bilgi veriyor, kanaatlerini paylaşıyorlar. Düşün Taşın Kulübü'nün kurucusu ve beyni Selim Çavuş, Fatih Üniversitesi Matematik Bölümü son sınıf öğrencisi. Selim Çavuş, "Ayda, belki de iki ayda bir kitap bile okumayan Düşün Taşın Kulübü üyesi arkadaşlarımız her hafta bir kitap bitirmeye başladı." diyor. Düşün Taşın, farklı projeler de üretiyor. Kulüp üyeleri kendi çabaları ile çevrelerindeki insanlardan topladıkları kitapları Diyarbakır, Şanlıurfa ve Kırklareli illerindeki köy okullarına ulaştırmış. Her ile 1.200 kitap teslim edilmiş durumda.

Merve Özer 21 yaşında. Bir şirkette halkla ilişkiler sorumlusu olarak çalışıyor. Merve, her sabah işe giderken çantasına mutlaka bir kitap koyuyor. Öğle aralarında arkadaşları gezip sohbet ederken o, bir köşeye çekilip kitabını okuyor. Çünkü elindeki kitabı bir hafta içinde bitirip kitapla ilgili bir yazı kaleme almak zorunda. Merve'yi disiplinli bir okumaya sevk eden neden ise Düşün Taşın Kulübü üyeliği.

Bayrampaşa Gençlik Merkezi çatısı altında faaliyetlerini sürdüren Düşün Taşın Kulübü (www.dusuntasin.net) 2007 yılının Haziran ayında kurulmuş. Kulübün 10 üyesi var. Kulüp üyelerinin tamamı yaklaşık 50 haftadır düzenli kitap okuyor. Her hafta bir araya gelerek okudukları kitapları 360 saniyede birbirlerine anlatıyorlar. Üyeler, blog sayfalarında kitapların içeriği hakkında bilgi veriyor, kanaatlerini paylaşıyorlar.

Kulübün kurucusu ve beyni Selim Çavuş. Fatih Üniversitesi Kariyer Planlama Merkezi'nde kariyer danışmanı olarak çalışıyor. Aynı üniversitenin matematik bölümü son sınıf öğrencisi. Kulübün nasıl kurulduğunu şöyle anlatıyor. "Araştırmacı-yazar Melih Arat tarafından geliştirilmiş olan 'Sıra Dışı Yaşam Becerileri' seminerini 20 kişilik bir üniversite öğrencileri grubuna sunmak ile başladım işe. O seminer programında yetenekli olan üniversite öğrencilerinden bir grup oluşturduk. Adına da dünyadaki emsallerinden esinlenerek "think tank" yani bizim hayalimizdeki karşılığıyla "Düşün Taşın" dedik. Ve arkadaşlar ile her hafta bir kitap okuyup bu okumuş olduğumuz kitapları oluşturacağımız blog sayfalarında yayımlamaya başladık. Ayda, belki de iki ayda bir kitap bile okumayan o Düşün Taşın Kulübü üyesi gençler haftada bir kitap okumaya başladı." .

Benimle kitap okur musun?

Düşün Taşın Kulübü, çeşitli projeler üreten de bir kulüp. Kitap okuma projesi ve Kitap Kumbarası projesi bunlardan ikisi. Çavuş, her 15 günde bir olmak üzere kitap okuma günleri düzenleyeceklerini söylüyor. İlki Bayrampaşa Gençlik Merkezi'nde bugün başlayacak kitap okuma etkinliğine herkes davetli. Kulüp üyeleri, internet sitesinden şöyle sesleniyor. "Türkiye'de yıllık televizyon izleme oranı % 94. Kitap okuma oranı ise sadece % 4,5. Sen de bu gidişe DUR demek istiyorsan BENİMLE KİTAP OKUR MUSUN?"

İnsan düzgün olursa dünya düzelir

İki haftada bir saat 12.00 ile 13.00 saatleri arasında katılımcılar kitap okuyacak ve etkinliğin son yarım saatinde okunan bölümler 360 saniyede anlatılacak. Katılımcıların yanı sıra konuk olarak davet edilecek yazarlarla da sohbet edilecek. Selim Çavuş, niçin böyle bir proje hazırladıklarını bir hikâyeyle anlatıyor: Baba yorgun argın bir şekilde işten gelir, televizyonun karşısındaki koltuğa oturup gazetesini okumaya başlar. 6 yaşındaki kızı Elif Yağmur, babasının yanına gelir ve kendisiyle oyun oynamasını ister. Baba, gazete okuduğunu, bir saat sonra oyun oynayabileceklerini söyler. Çocuk gider ama beş dakika geçmeden geri gelir ve "Baba bir saat oldu mu?" diye sorar. Baba, olmadığını söyler ve gönderir ama beş dakika kadar sonra tekrar gelince bu şekilde gazetesini rahat okuyamayacağını anlar ve gazetedeki büyük bir dünya haritası resmini keserek parçalara ayırır, kızına verir ve şöyle der: "Bak bu dünya haritası, bunu ne zaman birleştirirsen haber ver; o zaman oyun oynayalım." Çocuk gider ve baba rahat bir nefes alır, herhalde birkaç saate kadar pes eder diye düşünmektedir. 10 dakika sonra küçük kız geri gelip dünya haritasını birleştirdiğini söyleyince şaşırır ve gider bakar. Gördüklerine inanamaz ve 'kızım herhalde bir dâhi' diye düşünmekten de kendini alamaz, çünkü yerde, kesip parçaladığı dünya haritası doğru bir şekilde birleştirilmiş olarak durmaktadır. Kızına nasıl yaptığını sorar ve şu cevabı alır: "Dünya haritası resminin arkasında bir insan resmi vardı; onu birleştirince dünya birleşti." Düşün Taşın Kulübü üyeleri, "İnsan düzgün olursa dünya da düzgün olur." diyerek okumaya başladıklarını söylüyor. Kitap okuma kampanyası projenin ikinci ayağı olarak başlıyor.

Düşün Taşın Kulübü üyelerinin hayata geçirdiği projelerden biri de 'Kitap Toplama Kampanyası.' Düşün Taşın Kulübü üyeleri, kendi çabaları ile çevrelerindeki insanlardan topladıkları kitapları Diyarbakır, Şanlıurfa ve Kırklareli illerindeki köy okullarına ulaştırmışlar. Her ile 1 200 kitap teslim edilmiş durumda. Selim Çavuş, bu faaliyetlerinin artacağını söylüyor. Ve herkesten kitap beklediklerini belirtiyor. Çavuş, toplanan kitapları, dusuntasin.net adresine başvuran okullara ulaştıracaklarını ifade ediyor.

Çoğu 20'li yaşlarında olan gençlerin bir de sergi projesi var. Kitap okumaya gerekli önemin verilmemesinden duyduğu rahatsızlığı yine kitaplarla dile getirmeyi amaçlayan Düşün Taşın Kulübü üyeleri; kitaplardan tasarladıkları ürünleri sergilemeyi planlıyor. Üyeler, kitaplarda 50 farklı tasarım oluşturmuş. Önümüzdeki günlerde kitaptan yapılan biberondan tabuta kadar birçok ürün sergiye çıkacak. "Niçin böyle bir sergi?" sorusuna kulübün kurucu başkanı Selim Çavuş şu cevabı veriyor: "Bu sergi sayesinde okunmayan kitapların ne şekilde kullanılabileceğini vurgulayarak insanlara okuma bilincini kazandırıp kitap okuyan bir toplum oluşumuna katkı sağlamak."

Düşün Taşın Kulübü üyeleri, bütün bu faaliyetleri gönüllülük esası üzerine yürütüyor. Bayrampaşa Belediyesi de maddi ve manevi anlamda bu gençlere kol kanat geriyor. Kulübün bir başkanı, yardımcısı yok. Bütün üyeler bir insan uzvunu temsil ediyor. Selim Çavuş kulübün beyni, Esra Bürge kalbi, Enes Özer kulağı, Mesut Çelik parmakları, Melike Ay damarları, Merve Özer dili, Meryem Dindar ağzı, Kadriye Atom burnu, Onur Avcı gözü, Yunus Becitise akciğerleri... Selim Çavuş, niçin böyle bir tercihde bulunduklarını şöyle anlatıyor: "Beyin kalbi bulur önce hayat bulmak için daha sonra bir bütün olmak için de kulaklar, dil, ağız, burun, parmak ve akciğerler geçer işin başına. Bu ekip, yaklaşık iki yıldır faaliyetlerine böyle devam ediyor."

Düşün Taşın Kulübü üyelerinden Esra Bürge, kadın yazarları daha çok okuduğunu söylüyor. Onun favorisi Elif Şafak ve Nazan Bekiroğlu. Selim Çavuş ve Meryem Dindar'ın son dönemde okuduğu yazar ise Gündüz Vassaf. Mesut Çelik ise Hekimoğlu İsmail'in bütün eserlerini okumak istiyor. Bugüne kadar on kitabını okuduğunu belirtiyor. Kişisel gelişim kitaplarından romana, öyküye geniş bir sahada kitap okuyor bu gençler. Okudukları kitapla ilgili tespitlerini de blog sayfalarında paylaşıyorlar. Google'da arattırınca isimlerinin çıkması onları mutlu ediyor.

Düşün Taşın Kulübü'nun başlattığı kitap okuma kampanyasının takvimi şöyle: 25 Ocak 2009 – Pazar, 08 Şubat 2009, 22 Şubat 2009 – Pazar, 08 Mart 2009 . Bugün saat 12.00'da başlayacak etkinliğin mekanı: Bayrampaşa Gençlik Merkezi (BAYGEM) Tel: (02125678053)

MURAT TOKAY
http://zaman.com.tr/haber.do?haberno=807623&title=kitabin-gonullu-mahkûmlari

Lütuf gecikmedi, geciken sensin!

2009-01-25T12:04:00.004+01:00

İnsan insandan istekte bulundu. Dilek ve şikâyet kutularını açanlar binlerce zarfı açmadan şömineye attılar. Binlerce zarfı açtıktan sonra nehre bıraktılar. Binlerce zarfı açtıktan sonra dosyalayıp rafa kaldırdılar. Binlerce zarfı açtıktan sonra kahkahalar attılar. İnsanın insandan istekte bulunması gülünçtü çünkü.

O kadar çok güldüler ki sonunda gözlerinden yaşlar geldi. Ağlayan gözlere bakanlar zarfı açanların merhametlerine hükmettiler. Bu yüzden daha çok zarf bıraktılar dilek ve şikâyet kutularına. Daha çok beklediler. Ellerini daha çok götürdüler kulaklarına. Demir bir halkaya dokunduklarında sevinçten havalara uçtular. İsteklerinin kabul edildiğini gösteriyordu bu.

İnsan insandan istekte bulundu. Gözlerini rehin bırakarak bildirdi talebini. Neyse ki iyi niyetliydi teslim alanlar. Kaybolmasın diye tasma taktılar emanet gözlere. Bir dediğini iki etmediler. Neyi görmek istiyorlarsa oraya götürdüler. Masa mı istediniz, hoop işte bir masa çıkarttılar şapkadan. Apartman dairesi mi buyurdunuz, hoop deniz manzaralısından. Araba mı aklınızdan geçiyor, hoop sıfır kilometre limuzin. Yeter ki isteyin. Alaaddin'in lambasından daha derin şapkamız. Daha çarpıcı cinimiz. "Buyur sahip!" yerine, "Sahip ol, buyur!" diyor. Tasmanın ipi uzun. Hangi kaldırım çağırıyorsa gidiyor. Her şey yarı yarıya. Vitrinlerde naylon saçlı mankenler. Elleri çantanızda.

- Bir sözlüğe ihtiyacım var.
- Kaç kelimelik olsun?
- Tek.
- Tek kelimelik bir sözlük mü dediniz!
- Evet içinde yalnız "dua" kelimesi olsun!

Dua: Yakarış. Dua: Çağırmak. Dua: Yalvarmak. Dua: Seslenmek. Dua: İstemek. Dua: Susmak. Dua: İhtiyacın anahtarı. Dua: Söz. Dua: Fiil. Dua: Hal. Dua: Hüzün dalgaları. Dua: Günahkarın merdiveni. Dua: Haberleşme. Dua: Özlem dili. Dua: Günahların gözyaşları. Dua: İnsanla Allah arasındaki köprü. Dua: Kalkan. Dua: Ok. Dua: Bulut. Dua: Acz. Dua: Kudret. Dua: İp. Dua: Kuyu. Dua: Teslimiyet. Dua: Zikir. Dua: Tövbe. Dua: Namaz. Dua: Yardım talep etmek. Dua: Küçükten büyüğe yöneliş. Dua: İtiraf. Dua: Şükür. Dua: Sınırlı olandan sınırsız olana sıçrama. Dua: Tanıma. Dua: Af. Dua: Merhamet. Dua: Tevhid. Dua: Tesbih. Dua: Sevgi. Dua: Hâyâ dili. Dua: Hayat.

"Bana dua edin, duanızı kabul edeyim," (Mü'min, 60) buyurdu Allah. Çağrıya kulak verdi insan, dua etti Allah'a. Ayakta, otururken, yürürken, yatarken kımıldadı dudakları. Dua ettikçe gücünün farkına vardı, dua ettikçe acizliğinin. Ve gerçek sahibine verdi kudreti sonunda, böylece özgürleşti. Dudaklarının kımıldamasıyla yetinmedi hem. Bir ağaç dikti, elleri kımıldadı. Bir hastayı ziyaret etti, ayakları. Bir kitap okudu, düşünceleri kımıldadı. Bir mektup yazdı, rüyaları. Tohum ekerek toprağı kımıldattı, sulayarak çiçeği. Bineğini bağladı bir gün kaybolmasın diye, harekete geçirdi aklını. Sonra öyle bir sustu ki, dua ettiğini anlamadı kimse, o derin sessizlikte kalbini kımıldattı. Ticaret yapar gibi istemedi Rabbinden. Hatta hiç istemedi. Haliyle çaldı o yüce kapıyı. Kapı açılmadı sanarak korktu bazen. "Kapı kapanmadı ki hiç!" diye uyarıldı. Her şey takdir edilmişti ezelden. İstemek için dilin açılması lazımdı. Lutfetmek isterse lutfederdi anahtarı. O zaman açılırdı göğüs. O zaman çözülürdü dilin düğümü. O zaman kolaylaşırdı iş. Kabul edilmeyen dua yoktu. Ya dünyada verilirdi istediği veya âhirete saklanırdı. Ya da istediği iyilik yerine başına gelecek bir kötülük bertaraf edilirdi. Yeter ki ürpermeyen bir kalp olmasın kalbi. Yeter ki farkına varsın hikmetin: "İlâhî ihsan gecikti deme! Geciken sensin nefsini yöneltmekte Allah'a!"

- Bana dua et!
- Dualar müşterek!
- Bana dua etmeni istemiştim.
- Dualar müşterek, dedim ya!
- Müşterek dedikten sonra kaç kişiye dua ettin ardından.
- ...
- Bana dua et!

Gazze'li çocuk dua istedikten sonra Gazze'li bir âlimden, İmam Şâfîî'den şu dizeleri okudu: "Duayı hor görür, onu küçümser misin/ Dua nelere kadir nereden bileceksin/ Gecenin okları hedefi şaşmaz ama/ Zamanı vardır/ Ulaşır yerine saati dolduğunda." "Demek oka benzetiyor İmam Şafîî duayı!" diyecek oldum. Çocuk "Hem ne oklara!" diyerek, yeni mısralarını okudu İmam'ın: "Savaşmaktan yıldığın nice zalimler vardır/ Kader öyle bir düşürür ki onları ağına/İslâm denince ibadet/ Ve zırhlarla korunmak mümkün olmayan/ Dualar gelir aklıma./ Bil ki zalim kurtulsa da elinden/ Dua oku vardır arkasında./ Kas Şehri'nin oku gibi keskin/ Peşinden gelen./ Ki o okun püskülleri kirpikleridir uykusuz gözlerin/ Ve o kirpikler ki gözyaşlarını taşır."

A. ALİ URAL

http://www.zaman.com.tr/yazar.do?yazino=807667&title=lutuf-gecikmedi-geciken-sensin

***

2009-01-25T00:43:00.001+01:00

Ey Hayy ve Kayyûm olan!
Hayy ve Kayyûm isimlerin hürmetine, bu perişan kalbe bir hayat ver, bu müşevveş akla doğru yolu göster.
Âmin.

Son Bakış

2009-01-25T00:34:00.002+01:00

Susmaların sabahında sessiz bakışların ürkek çocuğu gibi ağlıyorum.

Uzaklardan belki yamaçlardan kıyılara düştüm.

Son bakışların ağlamalarında, son damlanın yüzden inen hüznüyüm.

Düşler sokağındaki hıçkırıkların boğduğu eskimiş bir yüzüm

Düşlerden geldim Sana. Belki ürkek, belki ağlayarak ama düşlerden geldim sana(c.c). Düşlerin çelme takıp düşürdüğü ağlayan yüz, ben ki yırtıkların ayıpladığı göz.

Kime gideyim. Kanatsızlıkların akşamında, diyar diyar uçmanın sevdası düştü gönlüme. Yanık bir bağırdan sen çıktın yine sözlerime.
Her sabahın deli akşamında zincirler kırarken kör bakışlar, bir divane sarhoşluğunda ki aldanışlar.
Kar bakışların beyazında kör bakışları yudumlarken gözlerim. Dilim duada, gözüm semada ellerim Sana yakarışta.
Gizlerin kuytularında bir gözyaşı daha düştü, düşlerin ağlayan baharına.

Çöl kırmızısında bir kum tanesinin geceye kayan yıldızıyım. Bu boş sokakların gözyaşına boğulan küçük kızıyım.
Gökler bulutlarını ararken yarına, ben seni buldum ağladığım her akşamda. Aynadan yansıyan her bakışta ve sesimi kıstığım her hıçkırıkta.
Eskimiş yüreğin, yamalı dokunuşunda aslılardan selam getirdim, Seni andığım her anda.
Kuş bakışı muhabbetlerden eli sadaka sesi, gönlü öteden nefesli.

Öylesine geldim işte öylesin derin ve öylesine sevdalı. Yarım kalmışlığın acısında kömür karalı.
Ben seni görmeden sevdim. Görmeden aşkın dedim. Görmeden yandım da su isteyemedim. Utandım da ses edemedim.
Ben seni görmeden sevdim..
Bir muhtacın ellerinden dökülen gözyaşlarında sevdim seni(c.c). Gönlümün zincirinde her halkada bağlanmışlığım ile sevdim seni.Kaf dağının ardındaki masal sıcaklığında sevdim sevdim seni.

Dilime dua, gölüme şifa diye sevdim seni.
Ben seni görmeden sevdim .Görmeden de sevilirdiya ...

Handan SIR

Kıble

2009-01-24T13:11:00.003+01:00

Kıble, Rabbimizle bir olduğumuz yöndedir. Başka gözlerde kendimize yer aradıkça, kıblenin gözüne giremeyiz. Başkalarının teveccühlerinden ümit kesmedikçe, kıbleyi bulamayız. İtibar etsinler diye ona buna görünmelere bel bağladıkça, kıbleye dönemeyiz. Kınayanların kınamasından korktukça, sevsinler diye başkaca yüzlere yüz çevirdikçe, kıbleye yüz çeviremeyiz.

Yalana ve gıybete karşı, riyaya ve nifaka karşı kıbleye dönüyoruz.

Senai Demirci

Müslümanlar mağlup olmadı, sapan taşları mağlup oldu!..

2009-01-24T11:51:00.003+01:00

Madrid'de boğa güreşlerini seyrettim. Eğer ikinci boğa, birinci boğanın başına gelen felaketleri bilseydi matadorun elinde oyuncak olmazdı.

Endülüs Emevi devleti, tevaif-i mülükle (mülkün parçalanıp her aşiretin kendini devlet ilân etmesi) beyliklere bölününce İspanyollar onları teker teker yuttu.

Bugünkü İslam ülkeleri de tevaif-i mülük gibi... İttihad-ı İslam olmazsa İslamiyet'i korumak zordur. İslam milleti tabiri yeniden gündeme gelmeli.

Gazze'de İsrail, Müslümanları ateşli silahlarla vuruyor. Öyleyse hatamız anlaşıldı. Ekonomide kalkınmamız lazımdı. O ekonomik güçle silahlanırken, onlar bize savaş açamazdı.

Siyonizmin yapısında tahribat vardır. Siyonizm, istilacı emeller peşindedir. Hiçbir hak ve hukuku tanımadan, dinlemeden hasım olarak gördükleri ve öyle kabul ettikleri milletlerin topraklarını bir anda istila eder ve bir anda dünyanın en büyük zulmünü irtikâpta (kötü bir iş işlemekte) herhangi bir mahzur görmez. Hakkı olmadığı topraklara harp bahanesiyle konup hudutlarını genişletmek, Ortadoğu'yu toptan ele geçirmek istemiştir. İsrail, topraklarına sığmıyor. Gazze'ye saldırırken gayesi, topraklarını genişletmek. İşgal ettiği yerlerde maden var, petrol var.

Esasen İsrail, bunun planını yıllar evvel yapmıştır. Osmanlı İmparatorluğu'nu parçalamak için çok uğraşmış, bu uğurda milyonlar sarf etmiş, fakat Sultan Abdülhamid Han Hazretleri, onların bu tasavvurlarını yakinen bildiği için fırsat vermemiş, Filistin topraklarına yerleşme gayretlerini bertaraf etmiştir.

Lakin gafil başlar, sonradan Yahudi oyunlarının iç yüzünü idrak edemediği için imparatorluğun parçalanmasına, Yahudilerin Filistin topraklarına yerleşmesine yol açmıştır. Bütün İslam memleketlerinin şiddetli muhalefetine rağmen evvela şu veya bu şekilde girdiği Filistin toprakları üzerinde Yahudi, devletini kurup istiklalini ilan edince, yeryüzündeki bütün Yahudileri harekete geçirmiş ve genişletmeyi düşünmüş ve bu rüyası uğruna harp sanayiine çok fazla ehemmiyet vermiştir. Dünyanın en modern silahlarını, nakil vasıtalarını satın alabilmiş, Filistin topraklarında büyük yığınaklar yapmıştır.

Geçmiş yıllarda Filistinli bir genç geldi, "Bana iş verir misin?" dedi. Olur, dedim. Ona iş öğrettim, işini gayet güzel öğrenmişti. Bir zaman sonra, "Ben gidiyorum" dedi. "Milletim savaşırken ben burada çalışamam." Dedim ki; "Gitme, senin Arapçan var, İngilizceni de ilerlet. Türkiye'de tahsili tamamla, öğretmen ol. Millete gerçekleri anlat. Gazetelere yazı yaz... Filistin halkının hukukunu böyle korursun!" Hayır, dedi ve gitti. Tahmin ederim, bir kurşunla öldü. Hâlbuki benim dediğimi yapsaydı devamlı savaşacaktı.

Müslümanlar İslam'ı yanlış anladı. Teknolojiyi dinin dışına attılar. Bu kafaların artık değişmesi lazım! Maddî kalkınma olmadan hiçbir şey olmaz!

Mustafa İslamoğlu'nun 'Yahudileşme Temayülü' diye bir kitabı vardır. Çok beğenirim o kitabı. Kitapta diyor ki hocam; "Bugün, kendi nefislerimizde olan Yahudileşme temayülü sonucunda ümmet olarak geldiğimiz vahim nokta ortada. Ümmetin kıyameti Yahudileşme sonucunda koptu." Yahudiler ne yapıyor? Mal biriktiriyor. Evler, binalar, arsalar...

Sahabenin yaşadığı İslam'ı yaşasak, yardımlaşma derneklerine haber veririz; "falan yerdeki arsam sizin, filan yerde evim var, gidin alın".

Amma biz ne yapıyoruz, "yaz gelse de köyüme gitsem, ağaçların gölgesinde otursam..." Nefsimizin emrini Allah'ın emrinden üstün tutuyoruz.

Din hayatın hayatı, hem nuru hem esası, ihya-ı dinle olur, bu milletin ihyası...

HEKİMOĞLU İSMAİL

http://www.zaman.com.tr/yazar.do?yazino=807428&title=muslumanlar-maglup-olmadi-sapan-taslari-maglup-oldu

Şeytan Marka Kullanır!

2009-01-21T19:42:00.003+01:00

Reklamları seyrediyorum… Sunumu yapılan ürünlerin onda sekizi Yahudi yapımı. Takdir ediyorum adamları, dünya piyasasının neredeyse tamamını ele geçirmişler. Ürün kalitesi, reklam, pazarlama konularında gerçekten dehalar. Tüketiciyi öyle şartlandırıyorlar ki en mükemmelini istiyorsanız o ürünü almaktan başka şansınız yok! Dikkat edin hemen her alanda önder markalar onların elinde.

En şık olmak istiyorsanız şu marka giyineceksiniz!
En doğal ve kaliteli gıda ürünleri onların!
En güzel olabilmek için bu kozmetik malzemelerini kullanacaksınız!
En en enfes içecekler yine onların!Hatta ve hatta şu cürete bakın ki başımın örtüsünü dahi bana satma çabasındalar!

Takdir ediyorum dedim ya sanırım onlar da bizi takdir ediyorlardır. Yoo ticari başarılarımızdan dolayı değil. Canla başla tükettiğimiz, servetlerine servet kattığımız için. Benim saf müslümanım elinde ki üç kuruşuyla gider bilmem ne marka elbiseyi alır. Ve bundan da büyük mutluluk ve tatmin duygusu yaşar. Öyle şartlandırılmıştır çünkü. Beyninin bir noktasına işlenmiştir. Artık o da önemli, seçkin bir insan olmuştur. Marka taşıyordur üzerinde ve o da markadır artık. Hiç düşünmez ki bu kararı kim vermektedir? Markalar ruhu da yüceltebilir mi? Allah katında en makbul marka hangisidir? Ederinin onlarca katı değer biçilen bu mallara verilen paralar nerelere gitmektedir? Sarfedilen meblağlarla kaç insanın zaruri ihtiyaçları giderilir, yüzü güldürülebilir? Düşünmez, düşünmesine fırsat verilmez… Çünkü düşünebilen insan kötü tüketicidir. Biz düşünürsek onlar kaybeder. Nasıl olsa onlar bizim yerimize de düşünür ve üretir. Bizim görevimiz ise ise çalışmak, kazanmak ve onlara kazandırmaktır.

Oldum olası garibime gider bu marka takıntısı.Psikoloji kariyerim yok (ukalalık da yapmak istemiyorum) ama fikrimi söylemeden de geçemeyeceğim.Bana öyle geliyor ki kendimize olan güvenimizle ya da güvensizliğimizle alakalı birşey bu. Noksanlıklarımızı bunlarla tamamladığımızı düşünüyoruz. Arabamıza, giyimimize, mücevherimize, mobilyamıza, parfümümüze verdiğimiz miktar ölçüsünde değerlenip sıradanlıktan kurtuluyoruz. Maddi etkenlerle kalitemizi yükselttiğimizi düşünerek rahatlıyor, kendimize güvenimizi pekiştiriyoruz.

Kim iddia edebilir bu markalar olmadan hayatımızı sürdüremeyeceğimizi? Acaba biz mi onları onlar mı bizi kullanıyor? Bunun farkına ne zaman varacağız? Müstemleke kompleksinden nasıl kurtulup onurumuza kavuşacağız?

Kanaat, mütevazilik, alçak gönüllülük… Komşusu açken tok yatmamak… Bu kış sadece beş altı kıyafet alabildiği için üzülen, bazı indirimleri kaçırdığı için dertlenen bizler için ne kadar da yabancı kelimeler…

Öfkeliyim… Öfkem onlardan daha fazla kendimize. Şu marka elbise giyen, şu marka telefon taşıyan, şu markayı içen müslüman beylere… Şu markadan başka şampuan kullanamayan, bulaşıklarını, çamaşırlarını başka türlü temizleyemeyeceğine inanan müslüman hanımlara… İşletmelerinde gönül rahatlığı ile Yahudi ürünleri pazarlayan, bizim bildiğimiz kurumlara…

Gazze’ye insafsızca yapılan saldırılar karşısında yeniden diriltilmeye çalışılan boykot bilinci ne kadar tutacak dersiniz? Maalesef ben pek ümit besleyemiyorum. İnsanlarımız bu eylemin ne kadar etkili, nasıl hayati önem taşıdığını bir türlü idrak edemiyor, etmek istemiyor. Herkes bir mazeret üretme çabasında. Oysa sonuçlar, sebepler değiştiğinde değişir. Bu kadar basit. Bu mali gücü onlara veren bizleriz, geri aldığımızda güçleride zayıflayacaktır elbette. Zulümlerinde pay sahibi olmayı nasıl sindirebiliyoruz içimize? An-la-ya-mı-yorum. Ayrıca anlayamadığım bir şey daha var ki: İsrail ilk defa mı işliyor bu cinayetleri? Olaylar durulunca tekrar desteklemeye devam mı edeceğiz? Paramızın nereye gittiğinin hesabını verebilmek için bu bilinci hayatımızın her safhasına yerleştirmemiz gerekiyor. Çocuklarımız öğrenmeli önce, vereceği parayla bir kardeşine bomba gönderebileceğini. Ve bunun farkında olarak büyümeli.

Öfkemin sebebi biraz da geçen hafta yaşadığım bir olaydan kaynaklanıyor. Tüm iyi niyetimle kendilerinden emin olduğum bir kuruma pazarladıkları malların kaynağı hakkında uyarı gönderdim. Gelen cevap da, benimle aynı fikirleri paylaştıklarını fakat yaptıkları anlaşmalar ve iş presipleri dolayısıyla hiç birşey yapamayacaklarını söylediler. Hayal kırıklığı, hayret, öfke…

Ya bizim Rabbimize verdiğimiz söz?
Hangi sözleşme ondan daha önemli olabilir?
Ya şehid edilen onca kardeşimiz?
Anlaşmalarını bozduklarında kaybedeceklerinden korktukları meblağ onların kefaretini ödemeğe yetecek mi?
Beni en çok yaralayan, içimi acıtan ise bunu söyleyenlerin bizden dediğimiz kardeşlerimiz olması. İşte hal-i pür melalimiz…
Yüreğimin sesiyle yolalmakla, duygularımı kılavuz kılmakla yargılanırım hep. Fakat bu sefer durum farklı. Sevdiklerimiz için deriz ya ‘Hep içimizde’ maalesef;
Gazzeler cebimizde!

Serpil Kendir

Dindarsan, laftan çok işe önem ver!..

2009-01-17T09:30:00.002+01:00

Bir gün keserle çalışırken, elime öyle vurdum ki, acıdan fır fır dönmeye başladım. Tam o sırada babam karşıma dikildi, "Oğlum ben sana demedim mi dikkatli çalış, keseri şöyle tut, gözünü dört aç, sağa sola bakma!

Daha ne zaman keseri tutmasını, iş yapmasını öğreneceksin?" diye uzatıp durdu. Gerçi canımın acısından dinlemiyordum ama bana nasihat ettiğini çok iyi biliyordum. Canıma mı yanayım, onun laflarını mı dinleyeyim, derken asabım bozuldu, "Yeter be! Bana zaten olan oldu, bir de siz..." deyince babamın güldüğünü gördüm. Garibime gitti. Hemen sargı falan getirdiler, sardılar, biraz kendime gelince, babam aynı mütebessim çehre ile dedi ki;

"İşte evladım, nasıl ki bu hata senin canını acıttı ise her günah da insanı zor duruma düşürür. Zor duruma düşmüş adama nasihat etmek hiçbir zaman iyi değildir. Böyle kimselere yardım etmek en iyi nasihattir. Bu bakımdan sen iyi bir dindarsan laftan çok işe önem ver. İşin Müslümanca olmazsa lafın beş kuruş etmez. Hem de başkasının canını sıkar."

İslamiyet, ölçü ve ahenk dinidir. Ölçü ve ahenk ise "güzel"i ortaya koyar. Güzel yaşanmış bir hayat, aynı zamanda bir eserdir. Hiçbir nazım ve nesir, güzel yaşanan bir hayat kadar güzel ve tesirli değildir.

Peygamber Efendimiz'in hayatı en üstün ve en tesirli bir eserdir. Öyle ki; O'nun biyografisi bile yaşadığı hayatın gölgesidir. Sahabe, "anam babam sana feda olsun" diyor, o kadar hayran bırakmış kendine...

Bir arkadaşım, Amerikalıya demişti ki; "Size İslamiyet'i anlatayım mı?" Amerikalı da dedi ki; "Ben senin hayatını beğenmiyorum ki dinini anlatasın! Bu konuda seni dinlemek istemiyorum. Sen, bira içmeyen Amerikalılara benziyorsun!" Gerçekten o arkadaşın ahlakı çok bozuktu. Şaka yapacağım, milleti güldüreceğim diye kötü şeyler anlatırdı.

Sonuçta bir Hıristiyan, Müslüman'ı beğenmedi.

İnandığı gibi yaşamak, belagatin en tesirlisidir. Dikkat edin, İslam büyükleri, susabildikleri kadar susmuşlar, sadece İslamiyet'i yaşamışlar.

Harf inkılâbından sonra Kur'an yazısını okuyamaz olduk. Risale-i Nur'lar da eskimez yazıyla yazılıyordu. Kitapları aldım, okuyamadım. Okuyanları dinleyemedim. Anlayamıyordum Risale-i Nurları... Fakat Bediüzzaman'ı ziyarete gittim, onun fakir yaşayışını gördüm, çok hoşuma gitti. Hayatını anlatan ağabeyleri dinledim, kitaplar okudum, O'nu çok beğendim. Yani ben Risale-i Nurları okuyarak değil, Bediüzzaman'ın yaşayışının tesirinde kalarak Nur talebesi oldum. Allah demenin yasak olduğu devirlerde Allah deyişine, elinde zengin olma imkânları varken, fakirane yaşamasına hayran kalarak bağlandım ona...

Zübeyir ağabeyi, Bayram ağabeyi, Hüsrev ağabeyi, Tahir ağabeyi düşündükçe diyorum ki; "Bu hayatlara nasıl hayran olmazsın!"

Onlar, dünyaya önem vermedikleri için önemli oldular!

Kesin olan şudur: "Müslüman, zengin olacak, fakir yaşayacak. Bunda öyle bir sır var ki; karşıdakine tesir eder. Debdebe içinde yaşayıp da İslamiyet'i anlamak zor...

Kendi hayatımdan bir misal vereceğim. İslamî çalışmalara başladığımda milleti kurtarmak için işe başlamıştık. Anlattıklarımızı tamamen doğru ve kabule değer şeyler görüyorduk. Bizleri dinleyenlerin bunları kabul etmemesine kızıp, üzülüp ümitsizliğe düşüyorduk. Hatta hasta olduğumuz devirler bile oldu. Bir doktor, "Sen bu beyninden ne istiyorsun!" diye bağırmıştı bana. Bütün meselemiz milletin kurtulmasıydı.

İslamiyet'i zamanla öğrendikçe bizim vazifemizin sadece ve sadece İslamiyet'i öğrenmek, anlamak ve yaşamaktan ibaret olduğunu anladık, çok rahatladık.

Şimdi sohbetlerde soruyorlar, "Hizmet nedir? Nasıl hizmet edebilirim?" Diyorum ki; İslamiyet'i öğren, anla ve yaşa! En güzel hizmet budur.

HEKİMOĞLU İSMAİL
http://www.zaman.com.tr/yazar.do?yazino=804594&title=dindarsan-laftan-cok-ise-onem-ver

BiRLiK

2009-01-16T02:15:00.004+01:00

‘Hz. Peygamber, Mekke'den Medine'ye hicret edince ilk iş olarak uzun yıllar birbirleriyle kavga eden Evs ve Hazrec kabilelerini barıştırmıştır. Kaynaklarda bildirildiğine göre Yahudilerden biri bir gün Evs ve Hazrec'ten oluşan bir topluluğun yanına gelir. Onların birbirleriyle görüş birliği ve sevgi içerisinde tatlı tatlı sohbet etmeleri onu üzer. Bunun üzerine yanında bulunan bir adamı gönderip onların arasında oturmasını ister. Buas gününde yaptıkları savaşları onlara hatırlatmasını da tenbih eder. Adam da istenileni yapar. Sürekli Buas harbinde yaptıklarını dile getirir. Sonunda bu iki kabile mensuplarının eski duygu ve gururları kabarır, birbirine kızar ve öfkelenirler. Eski karakterlerine bürünerek birbirlerinden intikam almak isterler. Silahlarını kuşanıp el-Harre denilen yerde vuruşmak üzere sözleşirler. Bu haber Hz. Peygamber'e ulaşınca hemen yanlarına gelip onları yatıştırmaya çalışır ve "Ben aranızda bulunurken sizler cahiliye iddialarına ve günlerine mi dönmek istiyorsunuz?" der. Sonra da onlara Âl-i İmran sûresinin 103. âyetini okur. Bunun üzerine yaptıklarına pişman olarak kucaklaşırlar ve silahlarını bir tarafa atarlar.'(Seyyid Kutup, Fi zilali'l Kur'an, Cev. Tayip Çiçek ve diğerleri, II, 155)

Tarih tekerrür ediyor ve el-Harre'de yakılan o fitne ateşi bugün Gazze'yi kasıp kavuruyor. Toprakları yangın yerine dönüşen Gazze, ümmetin birliğini bekliyor. Peygamber aramızda... Mesajı aramızda;

"Hep birlikte Allah'ın ipine (Kur'an'a) sımsıkı sarılın. Parçalanıp bölünmeyin. Allah'ın size olan nimetini hatırlayın. Hani sizler birbirinize düşmanlar idiniz de o, birleştirmişti. İşte onun bu nimeti sayesinde kardeşler olmuştunuz. Yine siz, bir ateş çukurunun tam kenarında idiniz de o sizi oradan kurtarmıştı. İşte Allah size âyetlerini böyle apaçık bildiriyor ki doğru yola eresiniz." Âl-i İmran 103

SonPeygamber.info

Üc Maymunu Oynamaya Devam...

2009-01-14T10:42:00.005+01:00

Son günlerde Almanya sacmadan secmeler konular gündemde.Asil olmasi gereken konu da üc maymun oynuna devam etmekte.

http://www.derwesten.de/nachrichten/2009/1/14/news-104677830/detail.html

Almanya nin Duisburg sehrinde yapilan israilin yapmis oldugu katliyami durdurun mitingi.Blogumda da yer vermistim bu yürüyüsle ilgili bir takim görüntüleri.Hatta Alman polisinin ne kadar dikatli oldugundan da bahsetmistim.Gelin görelim ki son yasanan olaylarda islerin nasilda her zaman ki gibi siyonistlerden yana isler hale geldigine bir kez daha sahit olduk.Bu günlerde yukarida vermis oldugum linkte de bilgiler bulunmakta Alman polisinin bir özür aciklamasi oldu.Bu özür niye?!Kime?!Simdi biraz o ayrintilara girmek istiyorum...

Görüntü bu dur efendim.10 bin den fazla kisinin yürüdügü caddedeki evlerden birinde provakasyon amacli asilmis iki tane israil bayragi.Bu bayraklara müdahalede gecikmeyen polis evin kapisina gidiyor kapi acilmiyor.Hemen alt kattaki evin kapisi caliniyor ve bu evin balkonundan bayraklardan biri kaldiriliyor.Lakin evin caminda hala bir bayrak bulunmakta.Bunun üzerine acilmayan kapiyi polis kirip iceri giriyor ve bunuda kaldiriyor.

http://www.derwesten.de/nachrichten/video/wdr/2009/1/13/news-104659867/detail.html

Bu linkiten de videosunu izleyebilirsiniz.Bunu yapan genc normal oldugunu , bunda kötü bir sey olmadigini anlatiyor.Tabi bu görüs o zavallinindir.Avukatlar,polisler basliyor bir tartisma polis yanlis yapmis!Polis sefi bunun üzerine özür bildirisi yayinladi.Yani yapilani onlarda yanlis oldugunu kabul etti.Komik cok komik.Cok sey yazmak istiyorum ama bu kelimeler bana , benim inancima yakismiyor.

Yahu siz degilmiydiniz ki daha surda bir asir ya oldu ya olmadi yahudileri gaz odalarina doldurup yakan?!Yahudilerin kökünü kazimaya calisan?!Ingilizlerle birlikte götürüp filistinlilerin basina bela olarak atan?!Ne oldu birden yahudi vicdani yaniniz hortladi?!Avrupaymis insan haklariymis iki yüzlüler...2o gün oldu neredeyse bir saniyelik görüntülerle geciyorsunuz vahseti.O da israile uyduruk bir füze düsmüs yol tahrip olmus.

Soruyorum özür dileyen polis teskilatina!

Kollari , bacaklari kopan , beyni dagilan , kimyasal bombanin etkisiyle icten disa dogru yanan kül olan , sokaktaki cocuk cesetlerini köpeklere yem yapilan , korkudan uyuyamayan , yatagini islatan cocuklaradan , annesinin cesedinin üstünde birileri onlari buluncaya kadar annesinin ölmüs bedenine sarilarak yasamak zorunda kalan , delik desik olmus vucutlariyla hastaneye gidebilmek icin ambulansin icinde iki gün bekleyen , bir eve doldurulup üstüne ates acilanlardan , mezar bile bulunamayip sahadet icenleri toplu halde gömülenlerden , tek suclari müslüman olmaktan gecenlerden de ÖZÜR DILEYECEK MISINIZ?!yoksa ÜC MAYMUNU OYNAMAYA devam mi edeceksiniz?!

Sizinle ayni gögü paylasmaktan dolayi ben özür diliyorum kardeslerimden!

Kardeslerim.Sizleri ümmet bilincine yarasir bir mümin ve mümine olmaya davet ediyorum.Bu filistinli kardeslerimizin degil bizlerin imtahanidir.Üzülecek durumda olan bizleriz.Onlar sahadetin en güzeliyle Rabbim in karsinda olcak ya biz?!Hepimiz kendimize ve hayatlarimiza ceki düzen verelim insaallah.

Ayrica aldi ve lidl dan kendi sayfalarinda aciklama gelmis israile yardim etmediklerine dair.Bende diyorum ki "Cok Uyuduk , Uykular Bitti !" Allahu Ekber!

Son olarak tavsiye linkim olacak .Buyrun www.israileboykot.com burayi mutlaka ziyaret edin...

Filistine Hamasa Selam Direnise Devam!

Es selamun aleyküm

Insanlik

2009-01-13T13:13:00.002+01:00

Ve insanlik "Gazze`de" öldü!..

Tükürün!..

2009-01-12T11:31:00.005+01:00

Neden kalbin kararmış? Bin ocaktan bir ziyâ yok mu?

İlâhî, kimsesizlikten bunaldım, âşinâ yok mu?

Vatansız, hânümansız bir garîbim...Mültecâ yok mu?

Bütün yokluk mu her yer? Bâri bir der sadâ yok mu?

Gitme ey yolcu, beraber oturup ağlaşalım:

Elemim bir yüreğin kârı değil paylaşalım:

Ne yapıp ye'simi kahreyleyeyim bilmem ki?

Öyle dehşetli muhîtimde dönen mâtem ki!..

Ah! Karşımda vatan nâmına bir kabristanYatıyor şimdi...

Nasıl yerlere geçmez insan?

Şu mezarlar ki, uzanmış gidiyor, ey yolcu,

Nereden başladı yükselmeye, bak, nerede ucu!

Bu ne hicrân-ı müebbed, bu ne hüsrân-ı mübîn...

Ezilir rûh-i semâ, parçalanır kalb-i zemin!

Azıcık kurcala toprakları, seyret ne çıkar:

Dipçik altında ezilmiş, parçalanmış kafalar!

Bereden reng-i hüviyetleri uçmuş yüzler!

Kim bilir hangi şenaatle oyulmuş gözler!

"Medeniyet" denilen vahşete lânet eder,

Nice yekpâre kesilmiş de sırıtmış dişler!

Süngülenmiş, kanı donmuş nice binlerle beden!

Nice başlar, nice kollar ki, cüdâ cisminden!

Beşiğinden alınıp parçalanan mahlûkât;

Sonra nâmusuna kurban edilen buna hayat!

Bembeyaz saçları katranlara batmış dedeler!

Göğsü baltayla kırılmış memesiz vâlideler!

Teki binlerce kesik gözdeye âid kümeler:

Saç, kulak, el, çene, parmak...

Bütün enkaz-ı beşer!

Bakalım, yavrusu uğrar mı, deyip, karnından,

Canavarlar gibi şişlerde kızarmış nice can!

İşte bunlar o felâket-zedelerdir ki, düşün,

Kurumuş ot gibi doğrandı bıçaklarla bütün!

Müslümanlıkları bîçârelerin öyle büyük

Bir cinâyet ki: Cezâlar ona nisbetle küçük!

Ey bu toprakta birer nâş-ı perişan bırakıp

Yükselen, mevkib-i ervâh!..

Sakın arza bakıp sanmayın:

Şevk-ı şehâdetle coşan bir kan var...

Bizde leşten daha hissiz, daha kokmuş can var!

Bakmayın, hem tükürün çehre-i murdarımıza!

Tükürün: Belki biraz duygu gelir ârımıza!..

Tükürün cebhe-i lâkaydına Şark'ın, tükürün!..

Kuşkulansın, görelim, gayreti halkın, tükürün!

Tükürün milleti alçakça vuran darbelere!

Tükürün onlara alkış dağıtan kahbelere!

Tükürün Ehl-i Salîb'in o hayasız yüzüne!

Tükürün onların aslâ güvenilmez sözüne!

Medeniyet denilen maskara mahlûku görün:

Tükürün maskeli vicdânına asrın, tükürün!..

MEHMET AKİF ERSOY

"Sofraların Mahcubu..."

2009-01-12T10:11:00.004+01:00

Dünya, “aşağı yer” demekti kutsîler lügatinde. Dünya: “Olmamız gereken yerden aşağıda...” Dünya: “Yetineceğimizden çok daha az miktarda.” Dünya: “Kalmaya razı olamayacağımız kadar uzakta…” Dünya: “Kalbimize lâyık sevda yok bu sofrada…”

"Dünyanızdan..." diye başlardı sözüne..."Dünyamızdan..." diye başlamazdı. "...bana üç şey sevdirildi" diye devam ederdi. "...ben üç şeyi sevdim" de diyebilirdi. Demezdi.

Oysa, dünyamıza küskün değildi. Aksine, dünyamıza en incelikli davranan yine kendisiydi. Dünyamızın cansız, sessiz dağlarına bile selam veren O'ydu. Taşları bile incitmemek istercesine nezaketle yürürdü. Ağaçlara, çalılara, kumlara, bulutlara hal hatır sorardı her bakışında... Hele insanlara... Kendini paralarcasına, onların hiç dert edinmediği felâketlerini ve saadetlerini derdi edinmişti. Kendini ateşe atanlara, kendini ateşe attığını bilmeyenlere, kendini ateşe attığını bile bile küstahlık edenlere bile, mütebessimdi. Çürüyecek cesedin tenine bile taş değmemeliydi O'nun nazarında. "..yan gözle bakmadı kır çiçeklerine bile/dönünce bütün gövdesiyle döndü..."

Dünya, "aşağı yer" demekti kutsîler lügatinde. Dünya: "Olmamız gereken yerden aşağıda..." Dünya: "Yetineceğimizden çok daha az miktarda." Dünya: "Kalmaya razı olamayacağımız kadar uzakta..." Dünya: "Aradıklarımızı bulamayacağımız ve bulduklarımızla yetinemeyeceğimiz bir çöl gibi ayaklarımızın altında..." Dünya: "Kalbimize lâyık sevda yok bu sofrada..."

O, "dünyamız"ın hatırını, güzel kokudan, kadından ve "gözünün nuru" namazdan ötürü sayardı. Eşyanın ruhunun habercisi olduğu için güzel koku... Dünyadan öte aşkların müjdecisi olduğu için, kadın... Sonlu bir ömürden, eskiyen bir bedenden, tükenen nefeslerden, uçup giden hecelerden bir sonsuzluk inşa ettiği için, namaz.

Dünyada ama dünyadan değil O. Burada ama buralı değil. Yanımızda ama yanımızda olanlara razı değil. Dünyadan ötesine görmeyen gönlümüze müşfik bir eğiliş. Buralıları buradan öteye taşıyan merhametli bir el uzatış. Yanımızdakileri sonsuzluğa taşıran bir nazik bir uyarış. Dünyayı, "dünyamız" diye/bilmemize karşı yumuşacık bir anlayış. "Dünyamız"a "dünyanız" diyecek kadar yüce bir duruş, yüksekçe bir bakış...

Şimdi anlıyorum, yemek yerken arkasına hiç yaslanmadığını... Aynı anda hem minderine yaslanıp hem de yemeğini yiyecek kadar "yerleşik" değil dünyada... Yemeğinden yerse, minderini, döşeğini, duvarını, rahatını kenara bırakıyor. Minnet etmiyor. Yaslanacak olursa, yemeğinden suyundan vazgeçiyor. Aç kalıyor. Kök salmıyor dünyaya. Eğreti duruyor.

Yaslanabildiğinde dünyaya, üzerine bir de yemek isteyemeyecek kadar mahcup. Yemeğini yediğinde, bir de yaslanıp keyfetmeye yüzü tutmayacak kadar utangaç. İkisini birden hak etmediğini düşünüyor O. İkisini birden çok görüyor kendine. Dünyayı fazla görüyor kendine... Dünyadan fazlasını istiyor. Yolda olduğunu söylüyor. "Geçiyordum uğradım." edasında... Bir gölgenin altından çekiliveriyor yolcu hafifliğiyle... "Dünyanızdan..." diyor o yüzden. "Dünyanızdan..."

Ben, "dünyamızda" rahatça yaslanacak bir koltuk bulmadan yemeğe oturmuyorum. Yolda olduğumu unutup, terk edeceğimi/terk edeceğini unuttuğum gölgeliklerde uyuya kalıyorum. Hiç mahcup olmuyorum. Her şeyi hak ettiğimi düşünüyorum. Hiç hayret etmiyorum. "Ne kadar az şükrediyorum..."

Senai Demirci

http://www.sonpeygamber.info/tr/tr/esma-i-nebi/index.php

Stoppt Den Krieg In Gaza!

2009-01-11T09:51:00.018+01:00

Öncelikle gelen tüm kardeslerimizden Allah Razi olsun...Avrupa da yapilan en büyük yürüyüs diye gecti haberlerde...Yasadigimiz Duisburg sehrinde yapilan "Savasi , Soykirimi , Vahseti "durdurun yürüyüsü... 10 bin kisi katildi...

Ve Tabiki Milli Görüste ki kardeslerimizden de Allah binlerce kez razi olsun bu organizasyon onlarin sayesinde gerceklesti...Cokta güzel oldu...

Yürüyüsü noktaladigimiz yer...Kurani Kerim okundu , dualar edildi...Bir ayrintida vermek isterim ; bu alan carsimizda bulunan büyük kiliselerden bir tanesinin önü oluyor...Aklimizdan su cümlelerde gecmedi degil...Biz olsak camimizin önünde böyle bir seye izin verirmiydik...

Polisin de gayreti , özeni coktu...Bazi provakasyon amacli almanlarin camlarinda ve balkonlarindaki israil bayraklari bizzat polisin kendisi tarafindan kaldirildi...

Halacim...Tüm israrlara ragmen geldi...Kendisi bir cok hastaligi bulunan biri ama bu sogukta 4saat boyunca bizimleydi...

Mavisim..Mavera henüz ikinci sinifa gidiyor...Kendi yaptigi Filistin bayragiyla geldi...

Tekbir nidalarimiz tüm sokaklarda göge yükseldi...

Kilise avlusunu nurlandiran...Semalara cikan kardeslerimizden bir kare...

Hz. Musa'yı gördüm: Terkedilmiş bir tankın üzerinde tekbir getiriyordu: Allahuekber!

2009-01-09T23:06:00.003+01:00

Hz. Musa'yı gördüm:

Terkedilmiş bir tankın üzerinde tekbir getiriyordu:

Allahuekber!

"Hayber, hayber ya Yehud!Cundu Muhammed seyeud!"

Döndüler, Güney'in Çocukları.

Berikiler, geldikleri gibi gittiler.

Duyuyor musun ey Güney'in Gelini!

Tekbir seslerini duyuyor musun ey 17'sinde,

hayatının baharında terk-i diyar eden Filistinli kız Sena Haydali?

İşte şimdi şad oldu ruhun; Güney'in sokaklarında dolaşan ruhun.

Benim gördüklerimi ve görmediklerimi gören ruhun!

Mercuyun'da, Fatıma Kapısı'na bir kurşunluk mesafede Allah'ın peygamberi Musa'yı gördüm.

Terkedilmiş bir tankın üzerindeydi.

Bir yandan ayağının altındaki Siyon Yıldızı'nı tekmeliyor, bir yandan da tekbir getiriyordu: "Allahuekber!"Ben ağlıyordum, o gülümsüyordu.

Beni gördü, yanıma geldi ve sordu:

"Niçin ağlıyorsun?"

"Sevinçten" dedim ve ekledim:

"Hüzün mevsimi o kadar uzun sürdü ki, çok ağladık, sevinince nasıl tepki vereceğimizi bilemez olduk.

"Elini çıkardı koynundan, yine bir nurdu.

İlk kez akıl ettim bakmayı; diğer elinde de asası vardı:Nur eliyle gözümü sildi: Gözüm aydınlandı, gözyaşım aydınlandı.

İlk defa içi gülen gözlerine bakma cesaretini gösterdim.

Omzundaki heybe çekti dikkatimi.

"Onda ne var?" diye sordum."Firavun'un katlettiği sihirbazların yürekleri" dedi.

"Ne yapacaksın?" dedim."Güney'in çocuklarının göğsüne madalya diye takacağım" dedi.

"Güneyin çocukları?" dedim, bilmezden gelerek.

"Çocuklarım!" dedi.

"Ya israiloğulları?" dedim"Onlar Yahudileştiler, şimdi Firavun'un rolünü oynuyorlar: Müslüman İsrailoğulları'nın tarihi rolünü ise Güneyin Çocukları üstlendi" dedi; "üstelik İsrailoğulları'ndan daha şanslılar."

"Aksine, Musa'ları eksik" diyecek oldum.

Sözümü kesti: "Hayır" dedi, "Herbiri bir Musa onların; çünkü onlar Muhammed'in ordusu!"

Hızır'ı sordum; "Nerede?" dedim.

Güney'in yağız, doğurgan, anaç gelinlerini gösterdi; 22 yıl sonra yuvalarına kavuşmayı zılgıt çekerek kutlayan gelinlerini: "İşte!" dedi, "Bunların hepsi Hızır""Ben erkek sanırdım" dedim.

Birden celallendi, korktum, fakat belli etmemeye çalışarak kulak verdim:"-İmanın ve ruhun cinsiyeti olmaz, daha öğrenemedin mi?

"Ben, "Eyvallah Efendim!" diyebildim.

Ayrılmadan eline sarılıp "Bize dua eder misin?" diyecektim.

Sanki içimi okudu; bana öyle geldi: Kulaklarımda çınlayan şu sözü soramadığım tüm sorulara cevap olarak verdi sanki:

"-Rüya görmeye devam edin; bir gün nasıl olsa gerçekleşir!

"Ben hâlâ ağlıyordum.

O gülümsüyordu.

Mustafa İslamoğlu

"YOK"

2009-01-09T22:50:00.003+01:00

Bu afisleri gecen Mesut kardesim göstermisti.Lakin kaynagi unutmus bulunmaktayim.Haliyle kaynak gösteremiyorum.

Kardesim

2009-01-05T12:08:00.013+01:00

Bu yaziyi yahudilerin ,israilin bastaci edildigi bir ülkeden yaziyorum kardesim.
Günlerdir seni izliyoruz.Kimi zaman seninle agliyor,seninle inliyorum.Bunun sana hic bir faydasi yok biliyorum.Kardes gibi kardes olamamanin utanciyla agliyorum belki.Dualar seninle kardesim.

Dün gece sehit yavruyu izlerken yine tutamamadim kendimi.Canim yavrum nasilda bakiyordu.Kücük sehidim cennete kus olmaya gidiyorum sizde utacinizda bogulun diyordu.Söylemek istedigi her seyi söyleyebilmismiydi?Affet bizi kelebegim diye sesledim duydun mu ki?

Bu sabah kalktigimizda her yer bembeyazdi.Berra görünce cok sevindi.Kizimin bu halini görünce sen geldin aklima kardesim.Acaba dedim Filistin`imede yagmis midir?Kimilerinin sevinci kimilerine cile oluyor?Birilerinin varligi sizin yok olmaniza gelip dayanmisken nasilda sacmaliyorum...Sen orda herseyini yitirirken ben düsüncelerimde kayboluyorum.

Bu gün bayraklarinla donattim pencereleri.Günesi karsilasin diye.Burada da bir evin var bilesin diye...Ah kardesim kor oldunuz icimde birlikte eriyoruz.Senin gibi olamam elbette.Nerde o yürek bizde.Ben hic hayal kurmam.Senin icin hayal eder oldum.Canan`in can kirigi...

Dualar seninle kardesim.Birilerinin oyuncagi olmusuz.Oynuyorlar bizimle.Sen bu oyunlarin icinde etten duvarsin.Sahadetin,Imanin en güzel sancagisin.Sen bakma bize...Sinmisligimize...Yetimlerin ,öksüzlerin , kimsesizlerin Sultan`i (s.a.v.)yaninizda.Ebabil kuslarinida bekliyorum ben...Ayriligin acisini en iyi Bilen´e emanetsin sen...Kalplerimizi kaplerimize isindirana emanetsin kardesim...

Taşları utandırdığın yetti; al kalbini, git cehenneme odun ol!

2009-01-04T10:53:00.002+01:00

Taşlar sözünde durur. Nereye koyduysak, öylece kalır orada. Yerinde ağırdırlar. Hangi biçimi verdiysek, sadık kalır yonttuğumuz haline. Beklerler bıraktığımız yerde bizi. Kaypaklık etmezler. Dönmezler verdikleri sözden. Ama senin kanlı dudağından çıkınca söz , "söz" olduğuna utanıyor.

"Dönmek" bile dönüyor anlamından. "Cayma" kelimesi kendi yüzüne bakamaz hale geliyor. Senin durduğun yere ayakucuyla bile girmekten korkuyor vaadler. Fırıldakların başı dönüyor senin dönekliğine bakınca..

Güvenilir taşlara. Emniyet verirler. Yaslanırız kucaklarına. Sırtımızı dayarız hiç kuşkulanmadan. Omuz verirler umutlarımıza. Sert olmaya serttirler ama güleç yüzlerini gösterirler duvar oldukları odalara. Olduğu gibi görünür, göründüğü gibi dururlar. Ama senin yüzün duvardan da duvar... Soğuk. Isınmıyor. Sırtımızı dönmeye gelmiyor. İnsafın kelimesine bile oda olamıyor kalbinin katılığı. Aldatıyor "aldanma"yı bile.Köpeklerin kuyruğuna kuyruk oluyor kanla çapaklanmış kirpiklerin.

İnsaflıdır taşlar yine de. Sular dokununca sırtına, eğilir, erir, yol olurlar. İncecik kökler değince ayak uçlarına, bölünür, dağılır, toprak olurlar. Tazecik filizler dokununca omuzlarına, dönüp bakar, yol verir, çatlayıverirler ortasından. Göz göz pınarlaşır yumuşacık dudaklara değesice. Dereler boyu yoldaşlık eder su serinliğine. Ama senin şom ağzından kin ve nefret akıyor. Senin yüzünü görünce tebessümler donuyor, umutlar kaskatı kesiliyor. Kalbin insafı un ufak ediyor, kovuyor, yok ediyor. İnsaf yüzünün uğursuz kıvrımlarında boş yere yer arıyor kendine.

Çocukla çocuk olur taşlar. Kibirlenmezler. Ele avuc a gelirler. Hoplayıp zıplarlar. Sapan taşı olup sevindirirler çocukları. Çakıl gibi ufalanıp yastık olur çocukça koşmaların kıyısında. Ama senin kalbinin olduğu yerde ufalanıyor çocukça mutluluklar. Senin kalbine değen kibir de utanıyor, kin bile kirleniyor. Kalbinden taşan ateş çocuk ellerini yakıyor, bebe yüzlerini parçalıyor. Sevinçleri doğduğuna pişman ediyor.

Gölgesi olur taşların. Serinlik sunarlar yanı başına gelenlere. Ateşi perdelerler. Yangından uzak tutar evleri, odaları. Soğurur alevleri. Ama senin kalbinin gölgesi bile yok. Gölgesinin değdiği yeri bile ateş topuna çeviriyor. Azıcık serinlik vaad edec ek olsa, gölgeleri bile kıskanıyor,kavuruyor. Gölgen bile alev alev yanıyor, yakıyor.

Yapıcıdır taşlar. Üste üste koyabiliriz onları. Yerlerini bilirler. Altta kalan üstteki kardeşinin hatırını bilir. Üstteki alttakinin üstüne en fazla kendi ağırlığını bindirir. Ama senin kalbin utanmaz, arlanmaz yıkımlar pompalıyor kuruyasıca ellerine. Altta kalmaya razı değilsin, nefret üstüne nefret yığıyorsun. Üste çıkınca hepten azıyorsun. "Ayak yolu"na bile döşenmez senin kalbin. Basmaya bile değmez üstüne. Daha ayakkabılarım değmeden kirletiyor, pislik püskürtüyor suratından.

Hatır bilir taşlar. Toprağımızı beklerler. Kabrimizin başında nöbet tutarlar. Adımızı kazısak üzerlerine, unutmaz, unutturmazlar. Yüzümüzü yontsak yüzlerine, kansız da olsa, cansız da olsa, gülümserler, bakarmış gibi yaparlar. Enselerini dönmezler yüzlerimize. Tükürmezler. Ama senin kalbin ne bebek ağlayışına kanar, ne anne çığlığına yanar. Soğuğu bile titretir senin kalbin, buzları buz kestirir. Balgam bile iğrenir taş kesilmiş kalbinin ifrazatından.

Utanır taşlar. Çeşme olup ağlarlar. Kıvrana kıvrana yola düşerler. Kaldırımlarda kimsesizlere yoldaşlık ederler. Köprü altlarında yetimlere teselli sunarlar. Çıplak ayakları yumuşacık, sıcacık okşarlar. Ama senin kalbin taşları bile utandırır. Senin kalbin taşların başını yarar, taşları korkutur. Senin kandan heykelin, senin ateşe kesilmiş etin taşların kalbini çatlatır, yuvalarından kaçırır.

Değil mi ki senin soyundan kimilerinin cürümleri, katı taşlardan daha da katı etmişti kalpleri, soyun gibi sen de taş ol! Değil mi ki, taşın Yaradan'ı, kalplerin Yaradan'ı, senin ve kimi atalarının kalplerini örnek gösterdi katılıkta taşlara, o ataların gibi sen de defol! Değil mi ki, taşlar sağırlıkta, soğuklukta, duyarsızlıkta geri kaldı soydaşın zalimlerin kalplerinin yanında, sen de yok ol!

Kalbini uzak tut taşların başından... Taş ol. Kalbini sök ve al bizimkilere benzeyen bağrından. Al , o çaresiz çocukların attığı taşlardan birini de kalbinin yerine koy. Def ol yeryüzünden, ufalanıp toz ol! Çek o utanç heykeli yüzünü aynalarımızdan. Bizimkini andıran, "insan" sanılan, kokuşmuş cesedinin içinden kaç. Yok ol!

Senin taş kalbinden merhamet umanlar taş olsun. Senin alev kesilmiş dudağının ateşkesine inananlar ateş olsun. Çekil aramızdan.. . Uzak dur göğümüzden. Al ,o tedavülden kalkmış "insan"lığını. Al, o taşları utandıran kalbini de, git, göğsündeki taşınla, soyunu da utandıran kahrolası "insan"lığınla cehenneme yakıt ol!

İçim serinliyor ilk defa cehennemin varlığından. Haykırdım kaç kere: "Seni seviyorum cehennem..." Sayende.. Sayende. Senin sayende...

SENAİ DEMİRCİ
http://www.zaman.com.tr/yazar.do?yazino=791344&title=taslari-utandirdigin-yetti-al-kalbini-git-cehenneme-odun-ol

Zalimler icin Yasasin Cehennem!

2009-01-04T00:30:00.003+01:00

Mâide Suresi

Sûre Hakkında

Üçüncü âyetin dışında sûrenin bütünü Medine'de, hicrî altıncı yılda nâzil olmuştur.120 (yüzyirmi) âyettir. Buhârî ve Müslim'de, Hz. Ömer'den rivayet edildiğine göre "Bugün size dininizi ikmal ettim..." ifadesinin yer aldığı âyet Mekke'de, vedâ haccında, cuma günü, Arafe akşamı nâzil olmuştur. "Mâide" sofra demektir. 112 ve 114. âyetlerde, Hz. İsa zamanında, gökten indirilmesi istenen bir sofradan bahsedildiği için sûreye bu isim verilmiştir. Bundan önceki sûrede dinî zümreler içinden münafıklar ağırlıkla söz konusu edilmişti. Bu sûrede ise yine münafıklardan bahsedilmekle beraber ağırlık ehl-i kitapta ve özellikle hristiyanlardadır. Bunun dışında sûrede hac farizası, abdest, gusül, teyemmüm ile ilgili bazı bilgiler, içki ve kumar yasağı, ahitlere ve söze bağlılık, içtimaî ve ahlâkî münasebetler, haram ve helâl yiyecekler gibi bilgi ve hükümlere temas edilmiştir.

Rahman ve Rahim olan Allah'ın adıyla

64. Bir de Yahudiler, “Allah’ın eli bağlıdır” dediler. Söylediklerinden ötürü kendi elleri bağlansın ve lânete uğrasınlar! Hayır, O’nun iki eli de açıktır, dilediği gibi verir. Andolsun, sana Rabbinden indirilen (Kur’an) onlardan birçoğunun azgınlık ve küfrünü artıracaktır. Biz onların arasına kıyamete kadar düşmanlık ve kin saldık. Her ne zaman savaş için bir ateş yakmışlarsa, Allah onu söndürmüştür. Onlar yeryüzünde bozgunculuk çıkarmaya çalışırlar. Allah, bozguncuları sevmez.

Özür Dilerim Dünya Kendimden Dolayi...

2008-12-31T12:17:00.000+01:00

Benim icin Hediye

2008-12-30T19:56:00.004+01:00

Bana verebilecegin en güzel hediye,

Filistin icin miktari ne olursa olsun yapacagin yardim dekontundur...Hediye alma Filistine yardim et...Bu beni tahmin edemeyecegin kadar mutlu eder...

Affedilmeyi Umarak...

2008-12-30T12:02:00.003+01:00

Şahidim rüzgârlardır Rabbim
Şu titreyen söğüt dalları
Toprağı öptüm
Yöneldim sana

Biliyor ve itiraf ediyorum
İstikametim yanlış
Gözlerimde pişmanlık ırmakları
Utanıyor ve üşüyorum

Uzun sürdü gecenin kirli sularında kalışım
Şimdi beni
Affın ve kereminle
Merhametinin göğsünde uyut

Buğulandı aynam
Şaşırdım ve çaresiz geldim işte
Sen varsın başka kimse yok
Ey gecenin ve gündüzün sahibi

Önümde ölüm kavisleri
Heybemde günah yükleri
Bütün sözler bitti
Bütün vakitler akşam

Bana bir tebessüm bağışla
Beni yarlığa merhametinle
İçimde beni yakan âh’la
Geldim durdum önünde işte

Mustafa Özçelik

Bu gün Filistin Katliaminin 4. günü...Kuru sözlerden baska hic bir sey yok...Hepimiz seyirci...Bir flim izler gibi izliyoruz...Tek suclari "Allah" demek olan kardeslerimizin nasil katledildigini izliyoruz...Allah`im son anlarin da bile imanin en güzel durusunu sahadet getirerek en güzel sekilde gösteren kardeslerimin durusundan zerrede olsa bizlere de nasip et...

"Arun aleykum!"

2008-12-28T11:56:00.005+01:00

"Arun aleykum!" (Utanç üzerinize olsun! / Utanın!) diyordu ya o Filistinli kız çocuğu...

İçimizde o kadar çok "ben" var ki;nereye sığdıracağız Gazze'yi,bizi utanca çağıran o yakıcı çocuk sesini, kaybedenleri,kaybettiklerini kaybedenleri...Nereye?

Arun aleynâ. Utanmasam, "Biz seni o felaketten kurtaramıyoruz, sen bizi bu utançtan kurtar" diye yalvaracağım.

Miyavvvv

2008-12-26T23:35:00.003+01:00

Bu kücük kedicik(aslan yavrusu diye seviyorum ben) Betül kardesimin...Betülle ne zaman görüssek mutlak kedicikten konusuruz.Ben sormadan duramam.Betül de tüm sabri ve nazikligle anlatir.Hatta selam bile yollarim.Kedicigimiz biraz vukaatli :) Nasibini en cok alan da Betülcük...Bu aksam resminide yolladi.Bir yandan da abla ekrana fazla yaklasma demeden edemedi :)...Sonra müsadesini de alip kedicigi söhret etmeye karar verdim...Gerci yeterince söhretli...Su haliyle nasilda sevimli gözüküyor...Lakin ben ayni evde kendimi bir kediyle düsünemiyorum...Görüntü hos ama...Pasalar gibi kurulmus...Miyavvvv...Berra henüz görmedi görse hemen ister.Tercih yapmasi gerekir ya ben ya da miyavvv...

...

2008-12-26T16:22:00.002+01:00

"Allah imhal (mühlet) eder, ihmal etmez."

{Üstad Bediüzzaman}

dost

2008-12-26T13:13:00.004+01:00

Uzak durmam, muhabbetten, yoksulluğumdan değil;

incitmekten korktuğumdandır, "dost!"

Yoksa, gül yüzün her daim beni güldürür.

Muhabbetle b/aktığında kara bulutlarım dağılır.

Hele güzel bir söz işitirsem , içimde bir değil; bin güneş doğar.

Ayrı/m gayrı/m yok ki "dost!"

Ayrılığım olsun.

~ nihan ~

http://www.keyfincelugat.com/index.php?ord=5&sno=2&ara=&harf=&yazarid=128

ağır

2008-12-26T13:00:00.003+01:00

Sözden ağırı yoktur.

Beden çok yükü taşır da,

gönül her sözü taşıyamaz.

~nihan~

http://www.keyfincelugat.com/index.php?ord=5&yazarid=128

BAYKO

2008-12-26T01:59:00.004+01:00

Yorumlayan yorumlamis...Hacete gerek yok...

http://www.eminimsi.com/bayko/#comment-842

...

2008-12-24T15:38:00.003+01:00

Isiklar sönünce

Benim de kücük cocuklardan

Hic farkim yok Anne

Su fanilikte

Neden bunca uzaklar...

Geceler boyu göz yaslariyla sirdas olmus yastiklar

Seni istiyorum Anne

Yüregimdeki firtinalarin adresleri hep seni söylüyor

Seni , babami benim icin hep kücük kalacak kardesimi

Bir de kirmizi okul cantami

Hiciriklarimi saklamak istemiyorum artik

Omzunda hepsini haykirmak istiyorum

Gözlerimde ucurumlar...

Harap olmus cileli bedenini , ruhunu hissetmek istiyorum

Belki birazcik isinmak , belki de isitmak...

Ille de Annemi istiyorum

Mumlar yaktim odalara

Olur da gelirsin diye...

Bilirim sevmezsin karanligi

Seni bekleyen bu kücük kizi

Hic sarmak istemezsin?

Bak yine hastayim

Hastaliktan sikayetim yok

Sensizlik cok zor

Sessiz aglamayi sen ögretmistin bana

Senin ögrettigin gibi sessizce agliyorum

Bir de seni istiyorum Anne

Her sey den vazgeciyorum

Hadsizligimden af diliyorum Rabbimden

Affet ne olur affet

Uzaklardan bir ses karisiyor sesime

Aslinda hep yanimda olan bir ses

Sabir ablam sabir...

Utaniyorum

Acizligimden , cahilligimden...

Sonra minik bir kelebek

Beni seviyor musun anne?

Neden agliyorsun diye de ekliyor hemen...

Beni aglarken hic görsün istemiyorum

Cünkü ben seni hep böyle hatirliyorum...

Bana bakma sen

Iyiyim ben

Ene’l Aşk

2008-12-23T23:29:00.004+01:00

“Suyu bildin mi Çelebim?”

“Lütfedip bildirirsen Lalam”“Su, hayatın aynıdır. Hayat sudan ibarettir. Can olan ne varsa nebatatta, hayvanatta ve adem oğlunda, suyu çekip aldığında ondan hayatı da alırsın…”

“Doğrudur Lalam”

“Su temizler, tâhirdir. Susuz kalan nesne kirlenir. İnsan kendini de nefsini de su ile temizlemelidir”

“Hakikattir, Lalam”

“Ve dahi su muallaktır, kalb gibi. Durduğu gibi durmaz, değişir. Gâhi buhar olur göğe uçar, gâhi buz olur yerinde kâvi kalır.”

“Ben su gibi miyim Lalam?”

“Senin özün topraktır ve dahi tabiatın ‘ebu tûrab’ olsa gerektir.”

Çelebi bir nice zamandır zihnini meşgul eden düşüncelerde yüzüp giderken beş vaktin beşinde de bulunması gereken yerde birkaç defa yokluğunu hissettirmişti. Ders esnasında da zihni bir yerde takılıp kalıyordu. Geçip giden o hadiselerden sonra sükûnete ermişken Çelebi’nin bu hali Lalasını endişelendirmişti.

“Toprağı bildin mi Çelebim ?”

“Lütfederseniz öğrenirim Lalam.”

“Toprak, suyun vatanıdır, hayatın var olduğu, varlığın kendini bulduğu yer. Toprak cesettir, su ona can verir. Ademoğlu topraktandır”

“Lalam öyle buyurursun da lakin ben etten kemikten bir beden görürüm. Toprak nerdedir.”

“Çelebim günlerdir bunu mu düşünür?”

“Çok şey düşünürüm amma bu sualime cevap değildir ?”

“Sualine cevap da vardır. Bilmez misin, ol Hüdai ‘Nebi idin dahi Adem dururken mâ ü tin içre’ der. İnsanı yoktan var eden onu balçıktan halk etmiştir. Balçık, su ve topraktandır. Dersin ki Çelebim etten ve kemiktenim, lakin söyle bakalım bu dediklerinin özü nedir, kökü nerdendir ve dahi sonunda yine neye dönerler?”

“Lalam lütfedip izah ederse…”

“O bedeni et ve kemik haline getiren su ve topraktır. Toprakta yetişen, su ile büyüyen nebatat ve dahi topraktan bitenlerle kanlanıp canlanan hayvanat değil midir yediğin içtiğin? Etini et yapan topraktan gelen değil midir? Can çıkıp gittiği vakit o beden yine toprak olmayacak mıdır? Ve sen bilmez misin, her şey aslına döner. Ol can dediğin de ruhtur. Ruh, toprak ve sudan evveldir. ”

Çelebi sustu, yersiz bir gerginlige neden olmuştu. Gerçi hocası alışıktı böyle çıkışlarına ama kendini elevermek istemiyor gibi geri çekildi. Yine göğsünü daraldığını hissetti, midesinde de yanma vardı, yüzü ekşidi. İzin isteyip odadan ayrıldı.

Sarayburnu’nda gitmeyi adet edindiği çınar ağacının altında durdu. Ne zaman gelse buraya sanki kendisiyle birlikte zamanda dururdu. Hayata ara verir, düşünür, hesap yapar, ağlar, söylenir, güler, bazan küfreder ve sonra bu mola bittiğinde hayata kaldığı yerden devam ederdi.Geride bıraktığı günleri ayları yaşanmışlıkları düşündü burda, kimi yerde güldü kimi yerde ağladı. “Ben ne yapmışım” dedi, “Bunu nasıl söylemişim” dedi. Çocukluğundan beri sesiz, sakin, kendi halinde biri olarak bilinirdi. Ama son üç ay yapmadığı kalmamıştı. Bereket ki saltanat ailesine mensuptu. Der-saadet yaptıklarına tahammül etmiş, edemediği yerde çok sevdiği Lala’sını devreye sokmuştu. Çok şükür artık her şey sütlimandı. Gerçi annesi onun için aklı gidip geliyor, demişti ya; buna çok güldüğünü hatırladı. Sonra yüzü asıldı, başka bir şeyi daha hatırlamıştı. O acem kızını köşkün hizmetinden çıkarıp tekrar saraya gönderen Lala’sına “Emrini geri al yoksa kelleni alırım” diye haber yollamış, o da “kellemiz size fedadır, lakin bir kaşı karaya feda değildir” cevabını vermişti. Sırçalı köşke geldiğinde mutfak işlerine bakan bu Acem kızı okuma yazma bildiğinden Lala’nın hizmetine bakmış, mektup ve yazışmalarla ilgilenmişti. Lala’nın yanında ayrı bir kıymeti vardı. Fakat bu kız Çelebi’nin gönlüne düşünce ve Çelebi kızdan bir karşılık görmeyince her şey değişti. İçinden çıkamadığı bir labirentte dolaşıp durdu, dolaştıkça hırçınlaştı. Acem kızının saraya tekrar gönderilmesiyle bu fırtına sakinleşmişti biraz. Bir gün Lalası “Mecazlarla uğraşma, aşkın hakikati varken” dediğinde “Anlat Lalam” dedi…

* * *

“Ateşi bildin mi Çelebim”

“En çok onu bildim Lalam”

“Getirenden mi bildin, gönderenden mi?”

“Kendimden bildim Lalam?”

“Nice haldir bu, söyle bakalım”

“Şöyle ki Lalam, ateş zahirde ışıktır, alevdir, hârdır. Aydınlık gibi gelir evvelinde, gözünü gönlünü alır ve dahi sonunda da aklını başından. Birdenbire sarar dört yanını…”

“Acem sarmaşığı gibi mi Çelebim?”

“Acem sarmaşığı gibi Lalam. Öyle bir ateşdir ki ahirinde pervaneler gibi düşersin avucuna… Amma Lalam bildim ki hepsi bendendir… Baktığım zaman, görmeyi murat ettiğim şeyi gördüm; duymayı murat ettiğim şeyi duydum. Alevler sardıkça her yanımı, daha da sarsın istedim. Anladım ki Lalam, ateş bendedir benim gözümde, gönlümde, idrâkimde. Başı da sonu da bende.”

“Sendendir de oğul, yine de gönderenden bi-haber, getirenden de gafil olma. Ol ateş-i aşk ki bazen hezimettir bazen ganimet; kimine ferasettir kimine dalalet. Sen onu kendinden ve dahi getirenden bilirsin. Kamil insan getirenden bilmez gönderenden bilir. Getirene meyl etmez, gönderene meyl eder. Ondandır ki muhabbeti Mevla’dan bilir, muhabbetle ancak O’na yönelir. Mevla’da fani olur, aşkta son mertebede budur Çelebim”

“Erenler nasıl fâni olmuşlar Lalam”

“Bizler toprağız Çelebim, içimizde can taşırız, su dahi bize hayat verir, toprak gibi filizler veririz. Bir yanımız hayattır, hayattan geçemeyiz. Ol demir de topraktandır ve lakin toprak gibi değildir, kâvidir, cevheri kuvvetlidir, kendini arındırıp saflaşmıştır. Ol erenler demir gibidir, insandaki cesedî yönlerden sıyrılmışlardır, nefsi arzular bedenî arzulardır, bed huylar, kem sözler, kötü davranışlar insan olmamızdandır. Bunlardan sıyrılan saflaşır, saf olan kıymetlenir. İşte ilahi aşk saf cevherde şekillenir, Ol Erhame’r rahimin, “Yere göğe sığmadım, mümün kulumun kalbine sığdım.” buyurur ve bu hal yalnızca kalb-i selim yani teslim olmuş, saflaşmış bir kalp için mümkündür. İşte bu hal ile fani olunduğunda erenler kendi benliklerinden geçerler. Hallac-ı Mansur’un “ene’l hak” dediği bu hal üzredir. Ve dahi aslında “ene’l aşk” dense yeridir.

“Lalam ben aşk dedim helak oldum, ol erenlerden Mansur böyle bir kelam eder de nasıl helak olmaz?”

“Sabır, Çelebim sabır… Onun da cevabı var.

“Çelebi Lalasının bir sualden kaçtığını daha önce hiç görmemişti, şaşırdı ama anladı ki bu işin ardı var. Beraber pazar yerini dolaşmaya çıktılar, sonra Lala bir demirci dükkanının önünde durdu. Çelebi’yi yanına alıp dükkandan içeri girdi. Demirci hürmetle selamladı içeri girenleri ve yer gösterip işine devam etti. Lala, merakı yüzünden okunan Çelebi’ye, ustanın elindeki demiri gösterdi.

“Bu demir midir Çelebim?”

“Öyledir Lalam”“Peki bu ateş midir?”

“Öyledir Lalam”

Sonra usta demiri kor ateşin içine soktu, ateşi harladı. Beklediler… Çelebi “Lalam” diye söze girecek oldu, Lalası “Sabır Çelebim, sabır” deyip susturdu. Sabırla demir ateşin içinde kızardı, korlaştı. O zaman Lala ustaya işaret etti, usta da demiri ateşten çıkarıp Çelebi’ye doğru uzatı.“Çelebim bu demirin ucundaki kor mudur ve dahi ondan çıkan da ateş midir?”

“Öyledir, Lalam”

“Peki bu demir, “ben ateşim” dese yalan mıdır?”

“Bu hal üzre doğrudur Lalam”

Lala’nın işaretiyle usta demiri suya soktu ve bir süre su içinde tutarak soğuttu. Çıkardığında demir eski halini almıştı.

“İşte Çelebim, erenler bu demir gibidir, ol Mansur da bu demir gibidir. Onlar ilahi aşk içinde sabır ile pişerler öyle bir dem olur ki cisminden sıyrılır, Sevgili de fani olurlar. Demirin ateşte fani olup “ben ateşim” demesi gibi Mansur da “ene’l hak”der. Amma o halde çıkınca demirin suya girip yeniden dirilmesi gibi, cismani ve insani hale döndüğünde ol kişi “ene’l hak” dese sözü yalandır ve dahi katli vacitir. ”

“Lalam, anladım ki demir ateşe teslim oldu bundan dolayı ateşle var oldu. Bende teslim olmuş bir kalp yoktu Lalam, ben onun için küle döndüm. Ben devayı getirenden bildim, gönderenden bilmedim. Sebeblere takılıp kaldım Lalam, müsebbib olanı yani sevilmeye en layık olanı göremedim…Halbuki kalp O’nun için değilse niye vardı…”

Adige Batur / Zemheri Edebiyat 6. Sayı

...

2008-12-23T21:21:00.001+01:00

"Kalbin aglasa da gülümse inadina"